FINDING FORRESTER

Regisseur Gus Van Sant draait al meer dan vijftien jaar mee in het filmwereldje, maar een workaholic is hij niet. Een hoogvlieger evenmin. Titels als My Own Private Idaho, Even Cowgirls Get the Blues of To Die For klinken nog bekend in de oren, maar meer ook niet. Met Good Will Hunting uit 1997 gooide Van Sant wél hoge ogen, maar dat was meer de verdienste van scenaristen Matt Damon en Ben Affleck én de puike prestatie van Robin Williams (alle drie goed voor een oscar). Nadat zijn Psycho-remake van drie jaar geleden volledig de mist in ging, keerde Van Sant met Finding Forrester (gemakshalve?) terug naar het thema uit Good Will Hunting: de relatie tussen leraar en leerling.

Dit keer maken we kennis met de 16-jarige Jamal Wallace (Rob Brown), met de basketbal in de hand geboren in de Bronx. Hij is een uitstekend sporter, maar geraakt op school niet verder dan matige C's. Als op een nationale test blijkt dat hij eigenlijk veel slimmer is dan hij zich voordoet, gaat voor Jamal letterlijk en figuurlijk de bal aan het rollen. Hij krijgt een plaats aangeboden in een beroemde privé-school, waar hij zowel zijn sportieve als intellectuele ambities kan waarmaken zonder door zijn vrienden uitgelachen te worden. Jamal aanvaardt het voorstel.

Veel heeft te maken met de vriendschap die hij ondertussen gesloten heeft met de kluizenaar William Forrester (Sean Connery), die een beroemd en berucht schrijver blijkt te zijn die ooit maar één boek publiceerde. Forrester ontfermt zich over Jamal en leert hem de knepen van het vak. De literaire productie van Jamal schiet als een komeet de hoogte in. In die mate zelfs dat zijn leraar literatuur hem van plagiaat verdenkt. Terwijl hij zijn onschuld moet bewijzen, Forrester uit zijn appartement probeert te lokken en het spilpunt wordt van de basketbalploeg, kampt Jamal ook nog eens met gevoelens voor het meisje Claire.

Debuterend scenarist Mike Rick schreef Finding Forrester terwijl hij de ochtendshaften invulde bij een lokale radiozender. Zoals gezegd keek hij blijkbaar met veel belangstelling naar Good Will Hunting. Finding Forrester mist de scherpte van die film, snijdt wel ongeveer dezelfde thema's aan, maar mist over de hele lijn diepgang. Nooit heb je de indruk dat de relatie tussen Forrester en Jamal ten gronde wordt uitgediept en kwesties als plagiaat, schrijverschap en racisme worden toch maar terloops aangeraakt. Ook de spanningen tussen Jamal en Claire lopen nooit echt hoog op.

Vreemd genoeg stoort dat nooit en dat komt omdat Finding Forrester qua toon altijd goed zit. Nooit erger je je aan de voorspelbaarheid of de oppervlakkigheid. Het verhaal kabbelt rustig en zorgeloos voorbij en de 133 minuten vervelen nooit. Da's niet in het minst de verdienste van de twee hoofdrolspelers. Sean Connery - die de prent ook produceerde - kruipt knap in de huid van de wijze brombeer Forrester, maar debutant Rob Brown biedt de charismatische grootmeester érg goed weerwerk. Naar verluidt merkte Van Sant de jongen op toen die een kijkje kwam nemen of er voor hem geen plaats als figurant in de film was weggelegd. Dat was er zeker. Hij kreeg de hoofdrol. Van een debuut gesproken.