Hoe trekt een onooglijk klein badstadje in the-middle-of-(South France)-nowhere zoveel mensen aan op zo'n korte tijd? De voorbije vijftien dagen liep/zat de Croisette vol met glamour and glitter vanuit de verste uithoeken van de wereld. Deze 54e editie was terug de ideale aantrekkingspool voor iedereen die ook maar enigszins iets met de 7e kunst te maken heeft om neer te strijken in de Zuid-Franse beroemde badplaats, hetzij per privé-heli, met luxueuze jacht of gewoon per limo. Of zoals enkel de flegmatieke Fransen het gastro-literair kunnen omschrijven: 'Le beau monde est arrivé!'
Voor wie hier de eerste keer de cinematografische heksenketel poogt mee te volgen: je weet gewoon niet wat je overkomt. Dit is een filmfestival dat duidelijk - en al jaren - uit haar voegen is getreden. Hoe anders verklaar je dat letterlijk iedereen er bijloopt alsof ze allemaal die felbegeerde Palm d'Or gaan overhandigd krijgen? Je houdt het niet voor mogelijk, maar zelfs om half drie 's nachts lijkt de nog steeds afgeladen volle hoofdstraat op één groteske catwalk van vooral would-be vedetten, die voortdurend lopen te showen met weinig verhullende avondjapons van de meest gerenommeerde merken.
En dan spreken we nog niet eens over de echte sterren, die uiteraard alleen in de duurste en meest opvallende outfits die elegante rode en blauwe loper bewandelen, omringd door op zijn minst 150 tv-camera's en minstens 500 professionele fotografen. En vergeten we eventjes de ontelbare foto- en videoamateurs die natuurlijk ook hun (unieke) kans willen wagen voor een leuke celebrity snap-shot. Waarmee Cannes (en festivaldirecteur Giles Jacob) eigenlijk pijnlijk bewijst wat het vooral níet is, een zelfrespecterend kunstzinnig jaarlijks lanceringsevenement van de betere film voor het komende jaar!
Uiteraard worden hier films feestelijk binnengehaald en bevatten zowel de officiële competitie als de diverse nevensecties sporadisch filmpareltjes van het hoogste niveau. Maar de kunst van het filmmaken is niet de belangrijkste reden waarvoor iedereen naar Cannes afzakt. Men komt hier voor de duivels decante sfeer, gecombineerd met 24/24 excessieve post movie-parties achter dubbelgesloten deuren. Maar wees gerust, de toegang geldt enkel voor de rondborstige hoogblonde jongedame met héél wat cleavage en/of het hot shot executive type die zichzelf met minstens vijftien niet na te maken badges kan legitimeren. Want het moet gezegd: zonder pasje ben je dus lucht! Wat zo grappig en tegelijk zo ironisch is, want men staart je meer aan als je géén flitsense filmkaartjes om je nek hebt bengelen dan wel!
Maar wie toch de reis waagt naar dit in wezen onbeduidend Frans kustdorpje, krijgt gratis en voor niks (en als je tenminste niet iets bestelt op één van de ultradure terrasjes) de hallucinante mogelijkheid om enkele 'filmgroten der aarde' voor je netvlies/fotolens te zien voorbijschuifelen: van zogenaamde Franse eendagswonders (Ophélie Winter in sexy transparant gewaad) en muzikale has-beens (Grace Jones gekleed in krijtwitte gordijnstof) over vetbetaalde stuntmannen (kersverse monnik J.C. Van Damme), it's-all-in-the-family would be actors (Stephen Baldwin, incognito) en stralende steractrices (Patricia Arquette, innemend) tot komische oudgedienden (een werkelijk verouderde Mel Brooks), kalme langharige Belgische filmdebutanten (Lieven Debrauwer, of wie anders?) en uiterst erudiete filmregisseurs (David Lynch, blakend van zelfvertrouwen)!
Uiteraard zijn er elke minuut van elk uur van elke Cannes-dag wel (would-be) beroemdheden te bewonderen in en rond de belangrijkste Croisette-hotels. Het volstaat om de ongeveer 1,5 km lange palmenbomen-laan permanent op en neer te slenteren met het semi-professionele fototoestel en/of videocamera in de aanslag en als volleerde paparazzi de meest gekke, bizarre, onthullende objecten voor eeuwig en altijd vast te leggen op de gevoelige film-plaat.
Toch moet het gezegd: de zo geroemde Croisette is eigenlijk niets meer dan de Knokse kustlaan-variant, waar toevallig één keer per jaar het wereldfilmcircus halt houdt, zijn succesvolle show opvoert en dan verder trekt naar andere soortgelijke auto-promotie-events. En zolang bruggraaf - ik ben geen frigobox-toerist - Lippens dit niet heeft begrepen, zijn wij stervelingen verplicht om jaarlijks af te zakken naar Zuid-Fankrijk. Afspraak dus volgend jaar voor een intens intrigrerende achter-de-schermen reportage.