THIRTEEN DAYS

Roger Donaldson bouwt zijn Thirteen Days op als een thriller, gezien vanuit het standpunt van Kenny O'Donnell (Kevin Kostner), de adviseur van John F. Kennedy (Bruce Greenwood). Samen met hem trekken we de oorlogskamer in, waar de blijkbaar nog niet zo sterke Kennedy het moet opnemen tegen zijn oorlogzuchtige generaals, die liever eerst schieten en dan vragen stellen. Want bij een nucleaire oorlog komt het er op neer om eerste te zijn. Ook Robert Kennedy (Steven Culp) werd mee betrokken in de loodzware beslissingen die in het Witte Huis moesten genomen worden. Uit vrees voor een escallatie opteren zij voor een embargo.

Donaldson, die eerder samen met Costner het boeiende No Way Out maakte, maar ook het flauwe Species en Dante's Peak op zijn resumé heeft staan, weet de spanning in zijn film goed op te bouwen en te behouden niettegenstaande we allemaal weten dat het uiteindelijk goed is afgelopen. Maar jammer genoeg begaat hij de typische fout die bij dergelijke historische films zo vaak gemaakt wordt: hij sleutelt aan de realiteit om zijn drama op het scherm wat levensechter, wat boeiender te maken. En dus krijg je een film te zien die enerzijds het relaas wil brengen van de feiten, maar anderzijds ook verre van accuraat is. Of toch kan zijn, want door het gespeel met de feiten ben je enkel nog zeker van de ruwe lijnen. Zo is bijvoorbeeld geweten dat het karakter van Kevin Costner, de adviseur Kenny O'Donnell, een heel wat minder prominente figuur was in de echte crisis. Zijn sterke positie in de film doet JFK wat verbleken. Die vorm van geschiedsaanpassing doet ons ook twijfelen aan de correctheid van de strijd tussen de president met zijn oorlogzuchtige generaals. In de film zijn uiteindelijk zij de grote slechteriken, de Russen spelen immers enkel maar hun voorgeschreven rol in de koude oorlog.

Wie zich echter niet stoort aan dergelijke potentiële onnauwkeurigheden (uiteindelijk moest de kijker ook voor Titanic en vooral JFK zijn wantrouwen ten opzichte van de manipulerende filmmaker wat onderdrukken en de vraag is of de Amerikanen zelf wel goed weten wat er allemaal achter de schermen is gebeurd), krijgt echter een onderhoudende film te zien, waarin de potentiële oorlog vooral met woorden, niet met wapens wordt vermeden.

Roger Donaldson slaagt er trouwens in om toch nog maar eens een deftige vertolking uit Kevin Costner te halen, al overschaduwt zijn sterstatus wel een beetje de rest van de uitstekende cast, met vooral Bruce Greenwood en Steven Culp als de gebroeders Kennedy voorop. Als bewijs dat de koude oorlog nu wel echt achter de rug is, is Costner trouwens in hoogst eigen persoon de film in Cuba aan Fidel Castro gaan vertonen. En die was naar verluidt heel tevreden. Meer dan wij.