LE FABULEUX DESTIN D'AMELIE POULAIN

Amélie Poulain is altijd een buitenbeentje geweest. Als jong meisje werd ze van de wereld afgeschermd en bekeek ze de wereld van buitenaf, zonder er echt zelf aan deel te nemen. Spelen met andere kinderen zat er zeker niet in, waardoor ze ook later intieme sociale contacten zoveel mogelijk zou mijden. Tot ze haar lotsbestemming ontdekt: mensen terug gelukkig maken door hen even terug in contact te brengen met hun eigen jeugd, door hen wat meer zelfvertrouwen te geven, door heel even het toeval, het geluk een handje te helpen. Geheel per toeval ontmoet ze de al even mensenschuwe Nino Quincampoix, die zich bezig houdt met het verzamelen van mislukte en weggesmeten pasfoto's. Maar haar eigen leven een gelukkige wending geven is blijkbaar al een heel stuk moeilijker.

Le fabuleux destin begint schitterend. Aan een hoog tempo worden alle belangrijke personages met al hun bijzondere karaktertrekken aan de kijkers voorgeteld, en meteen weet je waaraan je je mag verwachten. Alhoewel Jeunet zich deze keer tot de echte wereld beperkt, zijn Delicatessen en La cité des Enfants Perdus nooit ver weg. De karakters zijn boeiend, complex en tegelijkertijd ook heel rechtlijnig in hun obsessies. Een ideale voedigsbodem dus voor Jeunet die maar al te graag iets dieper graaft dan de gemiddelde Hollywoodfilm.

Wanneer de fascinerende enscenering in een hoog tempo op het scherm voorbijraast, kan je je niet anders dan afvragen wat er nu in hemelsnaam fout kan gelopen zijn met met Alien 4. Hier blijft hij onderhouden, blijft hij temidden van enkele gevoelige momenten de humor en de absurditeit levendig houden. Vooral Audrey Tautou is schitterdend als de onzekere Amélie, terwijl Mathieu Kassovitz bewijst dat hij niet alleen een bijzonder getalenteerd filmmaker is (La Haine), maar daarenboven ook een stukje kan acteren. Nu maar hopen dat Jeunet geen tweede kans krijgt in Hollywood, en hij rustig zijn ding blijft doen.