TOMB RAIDER

Het gaat erg snel tegenwoordig. Vorige week ging Tomb Raider nog maar in première in Amerika, deze week zit de virtuele babe ook al bij ons in de zalen. Paramount wil het ijzer duidelijk smeden wanneer het nog heet is. En dat is het. Over de grote plas verdiende La Croft in haar openingsweekend 48.2 miljoen dollar, de tweede grootste opening voor de studio ooit en de grootste opening van een film met een vrouw in de hoofdrol. Croft ringeloorde daarmee de Charlie's Angels en bewees dat ze ook op het grote scherm een echte mannenmagneet is. Zelfs het respectabele Time Magazine zwichtte ooit voor haar ideale maten en zette haar, naast Bill Gates en George Lucas, in hun top-50 van invloedrijkste figuren in de computerwereld.

In Tomb Raider, de film dus, maken we kennis met Lara Croft, die samen met haar butler Hilary en techneut Bryce in een indrukwekkend kasteel woont. Op de nacht dat drie planeten een op een oog lijkende driekhoek vormen, ontdekt ze een mysterieuze, tikkende klok tussen de kisten van haar overleden vader, een beroemde archeoloog. De klok, zo blijkt, kan de dimensies van tijd en ruimte openen en wordt al jaren gezocht door de geheime organisatie Illuminati. Enig probleem is dat de sleutel bestaat uit een metalen driehoek, waarvan twee stukken op het einde van de wereld verborgen liggen: het ene in de Tombe van het Dansende Licht in Cambodja en het tweede in de Tempel van de Tienduizend Schaduwen in Siberië. Om de wereld te redden moet Lara de stukken bemachtigen en vernietigen. Maar de Illuminati, onder leiding van de malafide Manfred Powell, zit haar op de hielen. En dat terwijl de klok verdertikt...

Toegegeven, het lot van de wereld heeft al in slechtere handen gelegen dan die van Lara Croft. Maar alles in deze film draait dan ook om haar figuur. Van de eerste beelden waarin ze het bij wijze van training opneemt tegen een dodelijke robot tot de laatste seconde bestaat er geen twijfel over dat Tomb Raider De Grote Lara Croft Show is. Een hele film lang geilt de camera op haar lichaam. Elk shot is zo geschoten dat hij Croft op haar mooist in beeld brengt, of ze nu onder een stomende douche staat, in strak t-shirt vreemde wezens vermorzelt of op een slee door Siberië raast. Van volle lippen over cup D tot wespentaille: er ontgaat ons geen centimeter van al dat moois. De fans die graag Elizabeth Hurley, Catherine Zeta-Jones of Denise Richards als Croft gezien hadden, moeten hun ongelijk toegeven. Angelina Jolie hééft het: de look, de ballen, het frêle, de girlpower. De onverwoestbare macha met het kleine hartje.

Als film windt Lara Croft er ook geen doekjes om: dit is popcornentertainment zonder scrupules. De aanloop mag dan een beetje saai en lang zijn, eens de klok aan het tikken is geraakt, volgt de ene spectaculaire scène na de andere, alsof je van het ene level naar het andere springt in een gigantisch computerspel. Heel veel scènes in pyramides en grotten herinneren aan de games, eindmonsters incluis. De opzet van de film is wijds en groots en regisseur Simon West (Con Air) knoeit kwistig in het rond met het budget van 80 miljoen dollar. De man liet zich ook qua speciale effecten eens goed gaan. Jammer dat het scenario af en toe stokt en sputtert. Als je met vijf scenaristen aan een scenario knoeit, gaat de samenhang en logica al lang zoek.

Ook van enige diepgang is geen sprake. De slechteriken zijn van bordkarton, de goeien van staal en niemand die er aan twijfelt dat Lara Croft de wereld van de ondergang kan redden om straks, in de bijna zekere sequels, nog eens het zelfde te kunnen doen. Tomb Raider is een Indiana Jones op oestrogeen, een computerspelletje dat tot leven lijkt gekomen. Verstand op nul, ogen wijd open, en hopen dat Lara Croft niet tegen een of andere muur crasht. Al heeft ze natuurlijk altijd die dubbele airbag nog.