PAULINE EN PAULETTE

Het succes van Lieven Debrauwer was voor Cannes niet echt een verrassing. Trouwe volgers van het filmcircus kenden hem al van 1997, toen hij aan de Cote d'Azur aan de haal ging met de Prijs van de Jury voor zijn korte film Leonie. Vier jaar werkte hij daarna aan Pauline en Paulette. Samen met Jaak Boon schreef hij ongeveer achttien versies van het scenario. Hoewel de eerste scène (het bloementapijt in Brussel) al in 1998 werd ingeblikt, moest de rest er in vijf weken door. Een kortere periode dan de montage, die ongeveer zeven weken in beslag nam. Een bewijs van de precisie waarmee Debrauwer zijn film wou monteren: met zorg, aandacht voor details en gevoel voor nuance. Het succes van Leonie garandeerde natuurlijk niets voor Pauline en Paulette. Maar de Quinzaine des réalisateurs zwichtte voor zoveel tederheid in één film. Een positieve recensie in het vakblad Variety zette de toon. Daarna ging de bal aan het rollen, met de Grote Forum Publieksprijs als mooi slotakkoord. Op dit moment is Pauline en Paulette al verkocht aan Frankrijk, Engeland Italië, Japan en Israël. Sony Classic Pictures kocht de rechten voor Amerika en de rest van de Engelstalige markt. Wat een eer voor een Belgische film.

De Pauline uit de titel is een klein meisje van 66. Ze is dementerend en woont bij haar bezorgde zus Martha in Lochristi, een dorpje niet ver van Gent. Als Martha plots overlijdt, moeten Paulines twee andere zussen voor haar zorgen willen ze de erfenis van Martha opstrijken. Makkelijk is dat niet. De drukke Paulette baat een winkel uit en heeft de handen vol met repeteren voor een operette, terwijl Cécile meer aandacht heeft voor haar nieuwe, Franse vriend. Pauline wordt heen en weer geslingerd tussen de twee zussen.

Over de Vlaamse film wordt af en toe steen en been geklaagd: te weinig geld, te weinig middelen, te weinig kwaliteit. Kleine of grote meesterwerken zoals een Daens, Manneken Pis of Iedereen Beroemd bewijzen echter hoeveel talent er in Vlaanderen voorhanden is. Pauline en Paulette hoort met gemak thuis in dat rijtje klassefilms. Op zijn dooie gemakje, met veel tederheid, gevoel en subtiliteit, doet Lieven Debrauwer zijn verhaal. Aanvankelijk doorspekt met veel humor, maar daarna nemen de emoties de overhand. Dora van der Groen (met wie Debrauwer al drie kortfilms draaide) maakt van Pauline een onvergetelijk personage. Zonder overdrijving zet ze de dementerende vrouw neer en steelt ze ongetwijfeld de harten van het bioscooppubliek. Maar ook de andere zussen - An Petersen als Paulette voorop - spelen sterk.

Als regisseur schoeit Lieven Debrauwer zijn film op de klassieke leest. Geen ingewikkelde camerastandpunten of indrukwekkende speciale effecten voor hem. De gedragingen en gevoelens van zijn hoofdrolspelers stuwen de kleine vertelling vooruit. Dat wil niet zeggen dat hij alleen oog heeft voor zijn acteurs. De decors bijvoorbeeld verdienen extra aandacht. Debrauwer zorgde voor een kleur die iets zegt over elk personage. Bij Martha is alles bruin, Paulette baadt in een wereld vol hevig rood en Cecile leeft in koud blauw en wit. Pauline, gevangen in haar eigen kinderlijke verbeelding, hangt tussen deze twee werelden in. Tot haar kinderlijke onschuld toch harten laat smelten. En die van het bioscooppubliek verovert. Klasse van bij ons: we mogen trots zijn.