GIRLS UNITED

De prent, die in Amerika trouwens de naam Bring It On meekreeg, liet ons niet veel goeds voorspellen aangezien het grootste gedeelte van de film draait rond cheerleading. Een hobby of sport, hoe je het ook noemt, die nooit de overkant van de grote plas heeft gehaald. Af en toe krijgen we hier wel eens wat cheerleaders te zien maar van de nationale kampioenschappen cheerleading hebben we hier in Europa zeker en vast nog nooit gehoord.

Girls United start niet echt origineel, want het begin is een regelrechte kopie van de cheerleading scène uit American Beauty. Je gemoed wordt nog meer op de proef gesteld wanneer Torrance (Kirsten Dunst) afgehaald wordt door haar vriendje, de link tussen Barbie en Ken is dan niet ver weg en komt meerdere malen terug op de proppen. De film begint maar vorm te krijgen wanneer een nieuwkomer in het cheerleading team, Missy, (Eliza Dushku) haar opwachting maakt. De rising star, zoals de Amerikanen haar noemen, Kirsten Dunst wordt vanaf dat moment compleet weggespeeld door de betere acteerpresatie van Eliza (die we onder andere kennen van Buffy, the Vampire Slayer). Naast Cliff (Jesse Bradford), het rock-broertje van Missy, zijn de acteerpresaties van de anderen gewoon ondermaats te noemen, tenzij je veronderstelt dat hun houding bij hun leeftijd hoort. Soms wordt dit er zelfs boterdik opgesmeerd en ga je de meest onwaarschijnlijke vergelijkingen maken zoals 'Is dit de nieuwe Police Academy?'of 'Is dit een nieuwe aflevering van Mighty Morphin Power Rangers?'.

Het verhaal is ronduit saai te noemen en is compleet voorspelbaar. Torrance wordt de nieuwe kapitein van het cheerleading team van haar school, The Toros genaamd. Dit schooljaar wil de groep terug de nationale cheerleading titel binnenhalen. Er is slechts een probleem: de act die de groep wil brengen is een gestolen act van de East Compton Clovers. Torrance moet dus op zoek naar een nieuwe act. Gelukkig krijgt ze daarbij de hulp van Missy. Daarenboven worstelt Torrance ook nog eens met liefdesproblemen. Enerzijds is er haar huidig vriendje, maar anderzijds staat Cliff te popelen om zijn ware gevoelens te mogen uiten.

En hiermee is ook alles gezegd over het verhaal. Het genre 'komedie' dat op deze film wordt gekleefd komt helemaal niet tot zijn recht. De film zorgt enkel maar voor een kleine glimlach op het gezicht. De meest komische momenten bevinden zich daarenboven dan nog in de bloopers die je te zien krijgt tijdens de eindgeneriek. Misschien denkt onze hedendaagse tienerjeugd daar andes over, maar suppergrappig zullen ze het toch ook niet vinden. Jongens zullen ook helemaal hun gading niet vinden in deze film. Ongeveer tachtig procent van de film draait immers rond de cheerleading wereld. De enige reden die we voor hen dan ook kunnen verzinnen zijn de blote buiken en de zwaaiende beentjes die de film rijk is. Het sterkste punt van de film ligt ongeveer halverwege, maar spijtig genoeg wordt er niet op dezelfde manier verder gebouwd en vervalt de film terug in zijn zelfde saaie gewoonte.

De film geeft ook nooit blijk van een film te zijn die de naam 'film' waardig is. Misschien komt dat grotendeels door de ervaring van regisseur Peyton Reed die eigenlijk voor het overgrote deel slechts tv-series heeft geregisseerd. Dat blijkt vooral uit de overvloedige doodgewone scènes die de film rijk is, nergens bespeuren we ook maar één leuk camerashot. Een andere oorzaak kan natuurlijk ook het budget zijn dat de film toegestopt kreeg. Maar daar hebben we onze twijfels over.

Girls United is een film die zeker en vast geen hoge toppen zal scheren in België. Grootste oorzaak hiervan is het feit dat de inhoud niet echt boeiend is voor de Europese tienerjeugd en anderzijds ook omwille van het feit dat van komedie niet echt veel sprake is, of hetzij enkele belachlijke tienergrappen. Deze film is misschien geschikt voor een heel kleine groep tieners onder ons, maar zelfs dat kan in twijfel getrokken worden. En als je weet dat je niet meer thuishoort in de tiener-klasse kies je best voor een andere leuke prent.