GAMES EN FILMS

To game or not to game

Foto: Paramount
Zes jaar geleden is het al dat de originele Tomb Raider een nieuwe standaard zette in de gameswereld en niet alleen wat lips en hips betreft. De immense populariteit van Lara Croft indachtig is het zelfs verwonderlijk dat een verfilming zo lang op zich liet wachten. Maar Hollywood heeft dan ook een haat-liefde-verhouding met populaire games. Van Super Mario Bros. tot Wing Commander: op het witte doek zijn ze tot mislukken gedoemd.

Het enige computerspelletjes dat ook écht werkte als film is al een hele ouwe: Tron uit 1982. En dan hoort de film eigenlijk niet in dit artikel thuis, aangezien de Disney-film er al was voor het populaire spelletje. Tron maakte begin jaren tachtig vooral indruk door zijn duizelingwekkende computereffecten. Iedereen herinnert zich nog wel de verbazende (nu wel gedateerde) scènes in de computerwereld, waar het Master Control Program als een Big Brother avant la lettre over alles en iedereen heerst en hoe programmeur Kevin Flynn (gespeeld door Jeff Bridges) het wil vervangen door het goedaardige Tron. Regisseur van de film, Steven Lisberger, verzeilde na Tron totaal in de anonimiteit, maar werkt voor Disney momenteel hard aan Tron 2.0. Jawel, de sequel.

In de jaren tachtig werden videospelletjes vooral geadapteerd voor televisie, niet voor film. Onder meer oerklassiekers Donkey Kong, Frogger, Kangaroo, Pac-Man, Pitfall, Pole Position en Q*bert kregen hun plekje in de kijkkast. Vandaag de dag interessant vanwege hun nostalgische waarde, maar toen waren de series maar een matig succes. De overgang van computer naar het grote scherm kwam er pas met de hausse van de speciale effecten in de jaren negentig. De eerste groots opgevatte videogameverfilming was Super Mario Bros., gebaseerd op het wereldberoemde spelletje van Donkey Kong uitvinder Shigeru Miyamoto uit 1985. Bob Hoskins en John Leguizamo mochten de loodgieterbroers Mario en Luigi spelen in hun gevecht tegen de slechte Koning Koopa (Dennis Hopper). De film was een showcase van speciale effecten, kostte een fortuin, kon de critici amper bekoren, maar bracht toch nog 30 miljoen dollar aan de kassa's op.

Dat cijfer duizelde Hollywood voor de ogen en andere verfilmingen volgden, voornamelijk van gevechtsspelletjes. Terminator-acteur Robert Patrick mocht zijn kunstjes tonen in Double Dragon (1993), terwijl onze eigen Jean-Claude Van Damme een jaar later brokken mocht maken met Street Fighter, een film die eigenlijk de geschiedenis inging als de laatste van Raul Julia, die gestalte gaf aan generaal Bison. Street Fighter was gebaseerd op Capcoms klassiek geworden spel uit 1987, dat in de jaren negentig talloze sequels en pastiches kreeg. In no-brainer Mortal Kombat (1995) was de hoofdrol weggelegd voor Christopher Lambert, die - in navolging van Bruce Lee's legendarische Enter the Dragon - samen met 's werelds meest begaafde martial arts-kenners de wereld moest redden. Vorig jaar werd Wing Commander van de computer naar het filmscherm getransporteerd. Met alle gevolgen vandien. Over Pokemon - het spel, de tv-serie en de films - willen we het nog niet eens hebben.

Lara Croft maakte voor het eerst haar opwachting in 1996, toen ze in het 3D-avonturenspel Tomb Raider van Eidos Interactive stukken van het geheimzinnige Artefact Scion mocht verzamelen. De impact van het spel was nauwelijks te overzien. De ideale maten van Lara kluisterden zowat de hele mannelijke wereldbevolking aan hun PlayStation of PC. Er volgden vier sequels, die elkaar zowel qua technologisch kunnen als speltechnische spankracht overtroffen. Elk spel introduceerde nieuwe levels, vijanden en monsters, nieuwe prachtige landschappen en verborgen geheimen, maar de figuur van Lara Croft bleef nagenoeg ongewijzigd. In het laatste avontuur, The Last Revelation, ontketent ze ongewild de krachten van de boosaardige God Set, die de duisternis over de wereld wil laten heersen, en komt de speler ook meer over haar verleden te weten. De hype rond Lara Croft is zo groot dat het een raadsel is dat een verfilming toch zo lang op zich liet wachten.

Naast Tomb Raider krijgen we dit jaar ook Final Fantasy in de zalen, na negen computerdelen door regisseur Hironobu Sakaguchi himself voor het grote scherm aangepast. Final Fantasy zal door zijn duizelingwekkende computeranimatie nog het meeste op zijn origineel lijken. De actie van de film vindt plaats in 2065, wanneer de aarde bedreigd wordt door een buitenaardse invasie en het meisje Aki de verdediging van de planeet op zich neemt. Sony en Square Soft haalden met Alec Baldwin, Steve Buscemi, Ving Rhames, Donald Sutherland en James Woods alvast enkele topstemmen binnen.

Het einde van de videogame-hype lijkt nog niet in zicht. Regisseur Paul Anderson (Mortal Kombat, Event Horizon) maakt voor Columbia momenteel Resident Evil, gebaseerd op Capcoms horror-survival spel uit 1996, waarin je het als speler moet opnemen tegen een horde zombies. Niet moeilijk dat George Romero de game eerst wilde verfilmen, maar dat liep fout af. Mila Jovovich mag in de 40 miljoen dollar kostende filmversie de wapens hanteren. Filmversies van Heavy Gear en Metal Gear Solid zitten naar verluidt ook in de pipeline. En Don Bluth koestert nog steeds plannen om een filmversie van de schitterende laserdiscgame Dragon's Lair te maken. Zien we Dirk the Daring binnenkort op het witte scherm? Wie weet. Blijven spelen!