Iedere filmmuziekliefhebber was vorig jaar verbaasd toen men aankondigde dat Hans Zimmer naar België kwam om een live concert te geven. Het optreden gaf echter niet wat er van verwacht werd. Grotendeels kwam dit door het feit dat niet Hans Zimmer de hoofdrol speelde maar wel Dirk Brossé en het Vlaams Radio Orkest en dat samen met een heleboel gelegenheidsartiesten. De belangrijkste daaronder was ongetwijfeld Lisa Gerrard, de vrouw die een groot deel van de soundtrack van Gladiator voor haar rekening nam.
Aangezien de soundtrack van Gladiator een commercieel succes was, is het niet te verwonderen dat de cd tevens begint met twee nummers uit die soundtrack. Wat ons wel verbaasd is dat het belangrijkste nummer, dat die avond trouwens ook gebracht werd, niet terug te vinden is op de compilatie. En dit mag wel geklaseerd worden onder het woord 'ontgoocheling'. Hoe het komt, daar hebben we het raden naar. De meest voor de hand liggende reden is waarschijnlijk de slechte kwaliteit van de opname van dat nummer.
Mensen die het concert niet bijwoonden zullen heel verbaasd zijn bij het horen van de eerste nummers. Lisa Gerrards stem klinkt immers veel zwaarder dan de manier waarop ze te horen is op de soundtrack van Gladiator. Andere nummers lijken dan weer compleet vervormd en zijn haast niet te herkennen.
Tijdens het luisteren krijg je ook het gevoel ver weg te zitten van het gebeuren. Het is alsof er meters tussen jou en de muziek liggen, maar anderzijds zorgt dit wel voor de eigenheid van een live werk. Dit gevoel valt wel grotendeels weg bij de minder orchestrale nummers en op dat moment herken je ook meer de muziek van Zimmer. De climax hiervan vind je ongeveer in het midden van de cd met het nummer Nyah and Ethan (Mission Impossible 2). Het is echter niet Hans Zimmer die de show steelt met dit nummer, maar wel gitarist Heitor Peireira, de man die ook onder andere een nummer uit de soundtrack van Gladiator voor zijn rekening nam. Na dit nummer krijgen we nog een prachtig gezongen nummer te horen uit de film The Lion King, maar daarna brokkelt de muziek af. Het Main theme van Rain Man en het nummer Busa uit the Lion King zijn helemaal niet wat je er van verwacht. In de Rain Man-muziek is er te weinig synthesizer aanwezig en in Busa twijfel je wel of dit wel hetzelfde nummer is dat je in gedachten had.
De kracht die in sommige nummers zou moeten zitten ontbreekt tevens, het merendeel van de nummers zijn heel wat rustiger dan de originele nummers. En dat zou je eigenlijk kunnen afleiden uit het rustgevend hoesje van de cd. Daarop staat immers een heel groot meer met daarop een zeilbootje. Een beeld waarbij je kan wegdromen dus, en dat vat meteen de kern van deze compilatie samen.
Filmmuziekliefhebbers zullen dus naar alle waarschijnlijkheid ontgoocheld zijn met dit werkje. Liefhebbers van klassieke muziek zullen wellicht enorm in de wolken zijn met deze uitgave van Decca. De soundtrack bevat een schitterend georchestreerd werk van Dirk Brossé. Een man waarvan we de komende jaren beslist nog wat zullen horen op het gebied van filmmuziek en trouwens ook heel binnenkort. De filmmuziek voor Final Fantasy, een film die bij ons in de zalen zal te zien zijn rond eind augustus, is gedirigeed door Dirk Brossé. Die kreeg de eer om samen te werken het London Symphonic Orchestra. Benieuwd wat het zal worden.
The wings of a film is een buitenbeentje wat soundtracks betreft. Tot nu zijn er weinig filmmuziekcomponisten geweest die een dergelijk werk hebben uitgebracht. De soundtrack geeft niet de ware identiteit van Hans Zimmer weer en dit door de eerder vernoemde redenen. Voor mensen die het concert zagen, zal dit ongetwijfeld een mooi geschenk zijn, mensen die houden van orchestrale werken zullen zeker en vast ook hun gading vinden in deze muziek, maar voor filmliefhebbers die houden van filmmuziek in de letterlijke zin van het woord zal het misschien wel een ontgoocheling zijn.