DRIVEN

Nooit meer Rocky en een kruis over Rambo. Dat was de dure eed die Sylvester Stallone in 1997 zwoer. Voor het Hollywoodse hongerloon van 60.000 dollar had hij zich bekeerd tot de betere film en, toegegeven, zijn prestatie in James Mangolds drama Cop Land, aan de zijde van Harvey Keitel, Ray Liotta en Robert De Niro, mocht er best wezen. Een jaartje later sprak Stallone de stem van Weaver in voor de tekenfilm Antz, maar daarna was het al gedaan met de nieuwe carrièrewending die de voormalige spierbundel in gedachten had. Nooit meer Rocky? Stallone ging met MGM aan tafel zitten voor een zesde deel. Een kruis over Rambo? Deel vier rolt al een tijdje over roddeltongen.

Ook met Driven, zeg maar Rocky op vier wielen, gaat Stallone dus terug naar af. Oorspronkelijk wilde hij een biopic draaien over het leven van Ayrton Senna, de Braziliaanse formule-1 rijder die zich op 1 mei 1994 in Imola de dood in reed, maar de film, die zowel de titel Formula One als Into Thin Air meekreeg, kwam niet echt van de grond, en Stallone stapte uit het project. Hij ging zelf schrijven en wou niemand minder dan Leonardo DiCaprio in Champs. Omdat Leo zijn handen vol had met Gangs of New York ging ook dát niet door. Uiteindelijk werd de film omgedoopt tot Driven. De Fin Renny Harlin, met wie Stallone eerder al had samengewerkt voor Cliffhanger, kwam aan boord als regisseur. Voor de maker van Die Hard 2 en Deep Blue Sea de verkeerde keuze.

Driven speelt zich af in de wereld van CART-racing, de Amerikaanse tegenhanger van de formule-1. Beau Brandenburg is de uittredende wereldkampioen, maar wordt dit jaar het vuur aan de schenen gelegd door het piepjonge talent Jimmy Bly. Omdat teambaas Carl Henry denkt dat Bly onder de druk zal bezwijken, vist hij veteraan Joe Tanto uit de vergetelheid op. Tanto heeft in jaren niet meer geracet, maar Henry denkt dat hij de ideale teammaat voor de onervaren Bly zal zijn. Samen moeten ze Beau Brandenburg van een nieuwe wereldtitel houden. Makkelijk is dat niet, want zowel op als naast het circuit laaien de gemoederen hoog op. De bloedmooie Sophia Simone wordt heen en weer geslingerd tussen Bly en Brandenburg en Tanto loopt in de pits een oude (zijn ex-vrouw Cathy) en een nieuwe (journaliste Lucretia) liefde tegen het lijf. En naast de bazige Henry is er ook nog DeMille, Bly's broer, die als manager heel wat in de pap te brokken heeft.

Zoals gezegd schreef Sylvester Stallone zelf het scenario voor Driven. In 2000 dweilde hij daarvoor maandenlang de racecircuits van het CART-kampioenschap af en zat hij op de schoot bij vedetten als Kenny Brack, Memo Gidley, Roberto Moreno en Max Papis. Wie goed kijkt herkent ze, net als formule-1 rijders Jean Alesi en Jacques Villeneuve, in cameo's. Jammer genoeg was Stallone blijkbaar veel meer geïnteresseerd in snelheid en crashes dan wat er zich onder de helmen van de coureurs afspeelde. Het resultaat is er naar: nergens valt er ook maar een greintje intelligentie of logica in de film te bespeuren. De geur van wegpiepende banden en de aanblik van verschroeid metaal: daar is het 'm in Driven om te doen.

Niet moeilijk dus dat het budget van 72 miljoen dollar grotendeels door crashes en effecten werd opgesoepeerd. In Driven scheuren de wagens tegen een zinderende snelheid over het circuit en ogen de crashes spectaculairder dan ooit. Vanuit alle mogelijke camerastandpunten worden de snelle bolides in beeld gebracht. Af en toe levert dat best spannende en knappe beelden op, en vooral de snelle montage doet je af en toe met de ogen knipperen, maar regisseur Renny Harlin kent geen maat. Halfweg film zwenkt ook hij uit de bocht en wordt het ronduit belachelijk. Het scenario valt totaal in duigen, Harlin verliest alle controle. Stuurloos stevent Driven af op het happiest end dat je ooit gezien hebt. Echt ongelooflijk. Rocky in 't kwadraat.

Met zoveel actie en spektakel is er nauwelijks plaats voor enige karakterontwikkeling. De personages uit Driven zijn zo vlak als een racecircuit. Til Schweiger speelt de stugge Beau Brandenburg, Kip Pardue rookie Jimmy Bly. Beiden met de uitstraling van een etalagepop. Sly Stallone schreef voor zichzelf de rol van Joe Tanto, de getormenteerde veteraan die met zijn eigen demonen moet afrekenen. Wedden dat hij van het script alvast een kopietje maakte voor Rocky VI? De rol van teambaas Carl Henry, gekluisterd aan zijn rolstoel, lijkt een hommage aan formule-1 legende Frank Williams, die op 8 maart 1986 na een zwaar ongeluk verlamd raakte. Burt Reynolds speelt 'm met vuur in de ogen, maar het levert nauwelijks gensters op. Dat doet de aanwezigheid van Estalla Warren wél, maar meer dan een speelbal tussen twee rivalen is het knappe fotomodel niet. De Canadese ex-zwemster mag overigens laten zien dat ze nog altijd aardig aan synchroonzwemmen kan doen.

Voer voor liefhebbers van twee uurtjes crash-boem-bang, deze Driven. Snel en spectaculair, maar evengoed hol en hersenloos. Het is maar hoe je 't bekijkt.