ONE NIGHT AT MCCOOL'S

Je zal het maar meemaken. Op een dag valt een bloedmooie jongedame je bar binnen en voor je het weet val je voor deze dame haar charmes. Enkele weken later zit je echter aan een tafeltje met een huurmoordenaar en wil je niets liever dan je vriendinnetje naar andere oorden sturen. Dat is wat Randy (Matt Dillon) overkomt in de prent One Night at McCool's. Maar hij is niet de enige die problemen heeft met Jewel (Liv Tyler). Randy's broertje, Carl (Paul Reiser), ligt op de sofa bij een psycholoog, politiedetective Dehling gaat dan weer raad vragen bij een priester.

Het begint allemaal met de avond waarop Randy na zijn werk (zo goed als letterlijk) op Jewel botst. Ze beweert namelijk net ontsnapt te zijn aan een verkrachting. Dit breekt Randy's hart en hij besluit de rondborstige dame mee te nemen naar zijn stulpje. En vanaf dat moment beginnen de problemen. Randy wordt zonder het te willen meegesleept in een moord en komt telkens in nauwere schoentjes te staan. Na een bezoek aan Carl blijkt deze laatstgenoemde ook helemaal het noorden kwijt te zijn en reageren zijn liefdeshormonen ook helemaal anders. Dehling begint dan weer te zweten telkens hij de dame ontmoet in het kader van zijn 'onderzoek'. Om zijn problemen op te lossen, besluit Randy dan maar om huurmoordenaar Burmeister (Michael Douglas) op te zoeken op een heel leuk gekozen locatie.

One Night at McCool's behoort zeker niet tot de topfilms binnen zijn genre. Daarvoor zijn er veel te weinig echt grappige momenten. Langs de andere kant kan je wel stellen dat er niet overdreven wordt wat ook wel eens het geval kan zijn binnen dit genre, kijk maar naar films als Very Bad Things. Een pluim in deze film gaat zeker en vast naar Michael Douglas, die de film trouwens zelf produceerde. Hij zet werkelijk een prachtige vertolking neer. We zijn het eigenlijk niet gewoon om Douglas te zien spelen als groot uitschot, maar in ieder geval slaagt hij er meer dan uitstekend in. Je geniet van elke grijns op zijn gelaat, alsook de manier waarop hij luistert naar het verhaal van Randy. Ook de acteerprestatie van Matt Dillon mag gezien worden, want hij zorgt ervoor dat je je perfect kan gaan inleven in de gevoelswereld waarin hij zich bevindt. Liv Tyler's optreden laat dan weer te wensen over. Wat je verwacht van een femme fatale komt helemaal niet tot uiting. Je krijgt eerder het gevoel te maken te hebben met een giechelende tiener die het moet hebben van haar uiterlijk en dat wordt naar het einde van de film een beetje irritant.

Het verhaal van One Night at McCool's wordt op een heel originele wijze gebracht. De kijker leert het verhaal kennen door de ogen van de drie personen die betrokken zijn in het verhaal. En zoals het steeds gaat met verhalen die je uit de mond van andere mensen hoort, krijg je in de overlappende stukken andere versies te horen en merk je lichte nuances op. En dat is wel iets dat in het echte leven ook gebeurt. Het gebruik van deze methode is wel een beetje verassend voor de Noor Harald Zwart die slechts aan zijn vierde langspeelfilm toe is. Tevens regisseerde de man al enkele muziekclips en enkel commericials en dat laat zich soms wel blijken in de film. Soms verliest de film de trappers en denk je terechtgekomen te zijn in een of andere VT4-laatavondfilm, zij het dan wel binnen de grenzen van het toelaatbare.

One Night at McCool's is een film die thuishoort in een genre van films dat we niet zo vaak te zien krijgen. Vandaar dat het een leuke afwisseling is tussen al het andere filmgeweld dat we momenteel in de zalen te zien krijgen. De acteurs en actrices zetten een puike prestatie neer, maar het script ontbreekt wat aan grappige momenten. Er zat misschien wat meer in, maar regisseur Harald Zwart liet deze kans blijkbaar aan zich voorbij gaan.