VALENTINE

De film start heel goed, maar toch zit je met een raar gevoel. Want is het niet zo dat Valentijn in februari valt en niet in juli en dat breekt meteen wel een beetje de sfeer. Oorzaak van dit alles is de late release van de film hier in België. Valentine was namelijk wel in februari in de Amerikaanse zalen te zien, maar nu dus pas in onze contreien.

De kijker wordt in het begin van de film met een flashback teruggebracht naar een bal van een school. Daar maken we kennis met Jeremy, het buitenbeentje van de klas, die keer op keer afgewezen wordt wanneer hij een meisje ten dans vraagt. Uiteindelijk vindt hij toch iemand, maar wanneer ze al kussend betrapt worden, verklaart het meisje voor de hele zaal dat de jongen haar wou verkrachten. Meteen het startschot om hem aan te vallen en bont en blauw te slaan. Daarna word je meegenomen in het leven van de meiden zo ongeveer dertien jaar later. Ondertussen zijn ze allemaal jong volwassenen geworden en leiden ze allemaal een zorgeloos leventje. Tot het moment dat Shelly (Katherine Heigl) vermoord wordt. Kate (Marley Shelton), Paige (Richards), Dorothy (Jessica Capshaw), Lily (Jessica Cauffiel) worden door de politie op de hoogte gebracht en na een aantal bizarre voorvallen vermoeden ze dat het niet anders kan dat Jeremy achter de feiten zit.

We hadden wel wat meer verwacht van regisseur Jamie Blanks. Met Urban Legend was hij aardig om weg om een geslaagde horrorprent op het doek te zetten, maar nu slaat hij de bal compleet mis. Dit blijkt onder andere uit de filmshots, die vaak aan de nodige spanning ontbreken. Ook het acteerwerk laat te wensen over want na een tijdje gaan de meiden je enorm gaan enerveren. De hoofdprijs hiervoor gaat naar Denise Richards. De enige opmerkelijke acteerpresaties die we kunnen noteren zijn die van David Boreanaz (Buffy, the vampire slayer), die de rol speelt van het liefje van Kate, en Marely Shelton. Beiden zorgen voor zowat het enige elektrisch gevoel dat een romantische film rijk zou moeten zijn. De rol is echter zodaning gespeeld dat de scènes eigenlijk thuishoren in een totaal andere prent.

Het einde zet de kroon op het werk en zorgt wel voor een totale anti-climax. Wel verassend, maar compleet absurd. Je krijgt er kop noch staart aan. En dat heb je ook wel met bepaalde scènes uit de film. Soms weet je niet goed waar je het stukje verhaal moet inpassen en vraag je jezelf af wat het eigenlijk in de film komt doen. En als je goed begint na te denken dan besef je ook dat sommige situaties totaal onmogelijk zijn, zo onlogisch zit deze prent dus in elkaar. En dat neemt grotendeels het gevoel van de film weg, nergens vind je spanning terug en dat is nu net een van de hoofdzaken van een horror prent.

Een ander iriterende zaak is de uitstraling van de actrices. Ze zien er allemaal eigenlijk heel wat ouder uit dan twintigjarigen en dat komt heel onrealistisch over in de prent. Daarenboven ratelen ze er in de film maar op los en krijg je een gevoel in een soap te zitten en dat werkt de verveling al heel snel in de hand. En om ons lijstje compleet te maken kunnen we ook nog meegeven dat de filmmuziek ook geen hoogvlieger is. De film zit vol met muziek van totaal onbekende groepen en tijdens de spannende momenten wordt er door de muziek ook geen echte spanning opgewekt.

Er zat in ieder geval heel wat meer in voor deze film mocht er wat meer nagedacht geweest zijn over de film en alles eens rustig op een rijtje gezet geweest zijn dan kon deze film een (th)riller van formaat geworden zijn. Maar de enige inhoud die deze film heeft is de inhoud van de boezems van de meiden.