EVOLUTION

DreamWorks: fabriek voor nieuw talent, maar soms ook voor vergane glorie. Zoals voor Ivan Reitman: erg hot in de jaren tachtig, maar - laten we eerlijk zijn - in de jaren negentig toch een beetje uitgebold. Vandaar wellicht dat hij voor het mannetje in de maan weer teruggreep naar het concept dat hem wereldberoemd maakte: dat van Ghostbusters uit 1984 en zijn sequel uit 1989. Beetje humor, beetje spanning en shaken die boel. Maar was Ghostbusters anno jaren tachtig nog een leuke, ontspannende boel, dan schiet Evolution dat doel een beetje voorbij. Langs de ene kant is de prent niet echt grappig en langs de andere kant gaat het er nooit echt spannend of griezelig aan toe.

Dat manco heeft misschien te maken met het feit dat Evolution oorspronkelijk een horrorfilm in de stijl van John Carpenters The Thing moest worden. Maar die deal ging niet door en uiteindelijk werd het scenario onder leiding van Don Jakoby (Vampires, Arachnophobia) herschreven tot een halfslachtige komedie. Daarin onderzoeken Ira Kane (David Duchovny) en Harry Block (Orlando Jones) als professoren aan het Glen Canyon Community College van Arizona de inslag van een asteroïde. Blijkt dat de asteroïde buitenaardse eencellige organismen bevat, die zich in razendsnel tempo ontwikkelen. Zo snel zelfs dat ze evolueren tot grote monsters, die de planeet kunnen overnemen. Aan Ira en Harry om het zootje ongeregeld aan te pakken. Ze worden hierbij afwisselend ondersteund en afgeremd door generaal Woodman (Ted Levine) en Allison Reed (Julianne Moore), die in opdracht van het leger en het Center for Disease Control het zaakje in handen willen nemen.

De toekomst van onze planeet staat weer maar eens op het spel, maar have a nice end of the world: het gaat er in Evolution nooit serieus aan toe. Daarvoor probeert het scenario te veel grappig te zijn. Ivan Reitman lijkt aan een anale obsessie te leiden. Niet alleen moet een insect bij Harry Block langs achteren verwijderd worden (wat wel de hilarische zin 'There's always time voor lubricant' oplevert), het is ook langs een gigantisch hol dat de twee alienbusters uiteindelijk de vijand verslaan. Hoe exact? Dat tart alle verbeelding. En vereist héél veel flesjes Head n Shoulders. Verder citeert Reitman vaak monsterklassiekers als Jurassic Park en The X-Files en steekt hij zijn film vol met verwijzingen naar Ghostbusters.

Evolution is een film die tussen twee banken valt: zelden grappig, zelden spannend of griezelig. Het bewijst nog maar eens dat de lijn tussen lollig en ernstig dun is en moeilijk te bespelen. David Duchovny sleept, sorry jongen, een gigantische Fox Mulder schaduw achter zich aan. Orlando Jones heeft een paar halfleuke scènes. Wat niet gezegd kan worden van Julianne Moore, die al stuntelend en vallend doorheen de film moet. Een belediging voor haar talent. Rest nog de beestenboel die special-effects wizard Phil Tippett uit zijn mouw mag schudden. Bij momenten indrukwekkend en knap, maar ook hier heb je het gevoel dat het allemaal maar Spielerei is. Een pars pro toto voor de hele film.