Het is niet verwonderlijk dat Stephen Warbeck werd opgevorderd om de muziek te componeren voor deze film. Aangezien de soundtrack bestaat uit orchestraal werk en uit enkele operanummers was de keuze van regisseur John Madden waarschijnlijk snel gemaakt, omdat Warbeck enkele maanden terug ook al de soundtrack componeerde voor de muzikale prent Billy Elliot. Aangezien deze twee mensen elkaar ook al ontmoetten voor de film Shakespeare in Love was de keuze nog sneller gemaakt. Naast deze films componeerde hij ook nog de muziek voor Quills, Mrs. Brown en The Devil's Advocate. Blijkbaar is hij dus geen onbekende in het wereldje van de romantiek.
De laatste maanden was er een ware overrompeling van soundtracks die hoofdzakelijk bestonden uit compilaties van pop- en rocknummers. Telkens vond je wel een of meerdere nummers terug op het schijfje. Dit is niet het geval met deze soundtrack. De soundtrack bestaat voor het overgrote deel uit licht orchestraal werk, dat een heel rustig en dromerig gevoel opwekt. Hiermee is bewezen dat er geen bombastisch materiaal nodig is, zoals in Gladiator het geval was, om een prachtscore neer te zetten. Naast het klassieke werk bevat de soundtrack ook nog enkele operanummers die opgenomen werden met het typisch radiogeluid dat we kennen uit die periode. En dat is een aanwijzing voor de perfecte samensmelting tussen beeld en geluid.
Het overgrote deel van de soundtrack wordt overheerst door, hoe kan het ook anders, mandoline muziek. Soms wordt die wel omgeruild voor een akoestische gitaar maar dat neemt niks weg van de muziek. De man die de mandoline op de cd hanteert is wel niet Nicolas Cage. In de film bespeelt Cage het muziekinstrument wel zelf, en dat tot grote verbazing van Madden want deze had namelijk niet gedacht dat er bij hem wel degelijk een gevoel voor muziek bestond. Voor de soundtrack werd een beroep gedaan op Giovanni Parricelli, de gitaarmuziek wordt dan weer onder handen genomen door Dario Rosetti-Bonell.
Het hoogtepunt van de soundtrack is ongetwijfeld Pelagia's Song en op deze melodie wordt in de soundtrack heel wat verder geborduurd. Het vreemde is echter dat de varianten nooit echt gaan vervelen. Telkens weer worden er elementen toegevoegd die het nummer iets extra's geven. Zo wordt de mandoline omgeruild voor een gitaar, komt er een accordeonmelodie tussen of wordt het nummer gewoon gezongen. Om de gelijkheid van de nummers te breken, krijg je tussendoor een op een trompet gespeelde tango of een gezongen nummer te horen. Blijkbaar is er goed nagedacht over deze compilatie en dat blijkt ook uit de drieëntwintig nummers die de soundtrack rijk is. Geen enkel muzikaal hoogtepunt uit de film blijkt te ontbreken.
Deze soundtrack is een uniek werk, zeker als we er de soundtracks van de laatste maanden op na slaan. Het iets jongere publiek zal waarschijnlijk hun gading niet vinden met deze cd, maar mensen die houden van een klassieke score zullen meer dan in de wolken zijn. De muziek schetst zodanig goed het leven op het prachtige Griekse eilandje (met op de achtergrond de helderblauwe zee) dat je er in de warme zomermaanden enkel maar bij kan wegdromen of waardoor je op een koude winteravond eventjes dichter kan schuiven bij je geliefde. Kortom, een soundtrack om absoluut in je collectie te hebben.