JURASSIC PARK III

Het verhaal van Jurassic Park III begint wanneer de rijke avonturier Paul Kirby (William H. Macy) en zijn vrouw Amanda (Tea Leoni) Dr. Alan Grant (Sam Neill) inhuren als gids voor een vlucht over Isla Sorna voor de kust van Costa Rica, het tweede InGen-park dat sinds de gebeurtenissen in The Lost World is uitgegroeid tot een broedplaats voor allerlei soorten dinosauriërs. Grant stemt in met het voorstel van Kirby, op voorwaarde dat er niet op het eiland geland wordt, maar vanzelfsprekend probeert het gezelschap wel vaste voet aan land te zetten, tot grote woede van Grant. Daar leert hij de ware reden waarom de Kirby's hem naar Isla Sorna hebben meegelokt en komt hij, acht jaar na zijn eerste avonturen op Isla Nublar, weer oog in oog met de genetisch gemanipuleerde nachtmerrie van John Hammond.

Jurassic Park III betekent in twee opzichten een breuk met de vorige films: Steven Spielberg heeft de regie uit handen gegeven aan Joe Johnston, de regisseur van onder meer Honey, I Shrunk the Kids, Jumanji, The Pagemaster en The Rocketeer. Johnston begon zijn carrière als ontwerper van special effects voor de eerste drie Star Wars-fans. In 1981 werkte hij voor het eerst samen met Steven Spielberg aan de special effects van de eerste Indiana Jones-film, Raiders of the Lost Ark. Voor Jurassic Park III baseerde hij zijn regiestijl op die van Spielberg en dat deed hij zo voortreffelijk dat je bij wijlen Jurassic Park III als een echte Spielbergfilm zou beschouwen. De grootste verdienste van Johnston is ongetwijfeld dat hij de sfeer van de eerste twee films heeft behouden en een vervolg heeft gemaakt dat perfect aansluit bij wat voorafging. Ook het feit dat Michael Crichton dit keer niet het verhaal schreef, is een verschil tussen deze film en de vorige twee, maar Crichtons bijdrage aan The Lost World deed deze film meer kwaad dan goed, dus ook zijn bijdrage wordt niet echt gemist.

Met de terugkeer van Sam Neill naar Jurassic Park hebben de producenten de juiste keuze gemaakt. Het weinig sympathieke nevenpersonage van Jeff Goldblum uit Jurassic Park de hoofdrol geven in The Lost World was geen slimme zet, en daar krijgen we in de loop van Jurassic Park III zelfs een verontschuldiging voor. Sam Neill was, naast de dino's, het echte hoofdpersonage uit de eerste film en het is een plezier om hem, na enkele flops van jewelste, terug te zien in de rol die hem bekend heeft gemaakt. William H. Macy herneemt voor zijn rol als de goedbedoelende maar niet altijd even eerlijke verkoper hier zijn rol van Jerry Lundegaard uit Fargo, maar dan zonder accent. Tea Leoni speelt het enige personage dat ze in zich heeft zitten, zichzelf, en wordt voor de rest, samen met de rest van de cast, van het doek gespeeld door de dinosauriërs van ontwerper Stan Winston en ILM.

De T-Rex, de dino die de lakens mocht uitdelen in de eerste twee afleveringen, krijgt deze keer weerwerk van een new kid on the block: de Spinosaurus. De vleesetende Spinosaurus is groter en venijniger dan de T-Rex en in één van de meest indrukwekkende scènes van de hele film neemt de Spinosaurus het zelfs op tegen de T-Rex. Andere nieuwkomers zijn de vliegende - en fictieve - Pteranodon en de gepantserde Ankylosaurus. Ze werden tot leven gebracht met echte modellen en computereffecten, en bewegen nog natuurlijker dan in de eerste twee films. Voor het eerst was het ook mogelijk om complexe scènes in het daglicht op te nemen (in de eerste twee films moesten de scènes waar veel special effects in voorkwamen noodgedwongen 's nachts worden gefilmd, omdat in het daglicht de bewegingen van de computergegenereerde dinosauriërs niet realistisch genoeg zouden overkomen). Jurassic Park III heeft daardoor een minder duistere look dan The Lost World en dat komt de sfeer van de film ten goede.

Jurassic Park III is geen grote cinema, maar dat pretendeert de film ook niet te zijn. Het derde deeltje in de Jurassic Park-serie is hoogwaardig popcornamusement, een avonturenfilm die spanning hoog in het vaandel draagt en niets meer of niets minder ambieert dan het publiek anderhalf uur lang op het puntje van zijn stoel te houden. Of de film daar in slaagt, hangt voor een groot deel af van het inlevingsvermogen van de kijker. Wie het niet begrepen heeft op op-en-top Amerikaans zomeramusement zonder veel diepgang, blijft ook tijdens deze derde voederbeurt van Spielbergs dino's best op een veilige afstand. Kun je echter enkele gapende gaten in de verhaallijn over het hoofd zien en enkele onwaarschijnlijke twists-and-turns zonder veel problemen verteren, dan garandeert dit nieuwe bezoek aan Isla Sorna weer een wervelende achtbaanrit vol uitgehongerde dinosauriërs om elke hoek.