In 1993 componeerde John Williams twee van zijn meest memorabele scores van de jaren negentig: Jurassic Park en Schindler's List. Beide films konden niet meer van elkaar verschillen en hetzelfde kan makkelijk gezegd worden van de scores: de indringende vioolsolo's van Schindler's List contrasteren enorm met de avontuurlijke, grandioze muziek voor kopers en strijkers die Williams schreef voor Jurassic Park. Van het majestatische thema dat Williams introduceerde wanneer het gezelschap voor het eerst oog in oog komt te staan met de echte dinosauriërs van John Hammond tot de hartverwarmende muziek die Williams componeerde voor de scènes met de Brachiosaurus, en van de pompende actiemuziek voor de scènes met de T-Rex tot het elegische Petticoat Lane-thema bij de ondergang van Jurassic Park, Williams creëerde voor Jurassic Park een reeks thema's die voor altijd met de dino's van Spielberg geassocieerd zullen blijven worden. De thema's van de eerste film moesten in de eerste plaats de verbazing ondersteunen die het zien van de levensechte dinosauriërs zou teweeg brengen. Bij de tweede film had het publiek al kennisgemaakt met de dinosauriërs en was de verwondering verdwenen - daarom componeerde Willams voor The Lost World een hele reeks nieuwe thema's, thema's die eerder ritmisch dan melodisch waren en slechts af en toe terugvoerden naar zijn oorspronkelijke score voor Jurassic Park.
Toen de plannen voor Jurassic Park III bekend werden gemaakt, maakte John Williams al snel bekend dat hij niet beschikbaar was voor het componeren van de score; daarvoor had hij het te druk met Spielbergs A.I. Bovendien had regisseur Joe Johnston tot nu toe vooral samengewerkt met James Horner (Jumanji, The Pagemaster, The Rocketeer), maar die zag het niet zitten om in de voetsporen van John Williams te treden. Spielberg stond er namelijk op dat voor de score van Jurassic Park III uitvoerig gebruik gemaakt zou worden van de thema's die John Williams voor de eerste twee films had gecomponeerd. James Horner, de componist die Jerry Goldsmiths meesterlijke thema voor Star Trek weigerde te gebruiken in zijn scores voor Star Trek II en Star Trek III en een heel eigen Star Trek-thema bedacht, had het daar moeilijk mee - hij wou ook nu liever zelf zijn eigen thema's componeren. Uiteindelijk besloten beide partijen wijselijk niet met elkaar samen te werken. Opvolger werd Don Davis, één van de vaste orkestrators van James Horner, die onder meer de muziek van Titanic en Legends of the Fall orkestreerde, en twee jaar geleden doorbrak met zijn vernieuwende muziek voor The Matrix.
Jurassic Park III is, meer nog dan de eerste twee films, in de eerste plaats een actiefilm, en dat is ook goed aan de muziek van Davis te merken: de soundtrack wemelt van de actiemuziek, nogal druk georkestreerde, ritmisch complexe stukken muziek die bijna allemaal in toonzetting gebaseerd zijn op het oorspronkelijke Jurassic Park-thema van John Williams. Hoewel het actiegehalte dichter aanleunt bij The Lost World dan bij Jurassic Park, gebruikt Don Davis zo goed als geen thema's uit de tweede film; bijna alle Williams-muziek die Davis copieus in zijn eigen muziek verwerkt, komt uit de eerste film uit de reeks. De combinatie van Jurassic Park en The Lost World in één score, levert een hybride soundtrack op. De thema's van John Williams voor Jurassic Park zijn heel sterk, zo sterk dat Davis moeilijk kan weerstaan aan de simpelste truuk uit de doos: telkens als er ook maar iets avontuurlijks gebeurt in de film, haalt hij het Jurassic Park-thema te voorschijn, alsof hij maar op een knop hoeft te drukken. Williams en Spielberg trapten reeds in deze val in 1984, bij Indiana Jones and the Temple of Doom. Ook in die score duikt het thema uit de eerste film te pas en te onpas te voorschijn, en verliest het thema door het al te voor de hand liggend manipulatief gebruik algauw aan kracht. Hetzelfde gebeurt hier: niet alleen pakt Davis uit met het Jurassic Park-thema wanneer daar op het scherm totaal geen aanleiding voor is (zoals in de proloog, op het moment dat de parachute de lucht in gaat), ook maakt het thema aan het eind van de film nauwelijks nog indruk, omdat we het als kijker tegen die tijd al een keer of honderd hebben gehoord, waardoor Don Davis niet veel meer kan doen dan het nog luider of sneller spelen dan de vorige keren.
De muziek die Don Davis voor Jurassic Park III componeerde is zeker geen slechte score, ze drukt de goeie knopjes op de goeie momenten, maar is in hetzelfde bedje ziek als veel van de hedendaagse actiemuziek: te veel en te luid. Dat Davis een prima orkestrator is demonstreert hij gretig, en alhoewel veel van zijn fijnere touches verloren gaan onder de overweldigende geluidseffecten van de film, wint Davis' muziek aan diepgang als je hem op cd beluistert. Niet alleen valt je dan zijn aanstekelijke marsbewerking op van het hoofdthema in de scène waarin Sam Neill de parachute terugvindt, maar ook het eigen thema dat Davis voor de groeiende emotionele band tussen William H. Macy en Tea Leoni componeerde en perfect in de traditie ligt van Williams' eigen muziek voor de eerste film. Ondanks de jungle-setting van een groot deel van de film, koos Davis er bewust niet voor de exotische instrumentatie van John Williams voor The Lost World te gebruiken in deze score, en creëert op die manier een score die - net als de film zelf overigens - nauwer aansluit bij de eerste film van de serie dan bij het vervolg.
De soundtrack van Jurassic Park III bevat een genereuze selectie muziek uit Don Davis' score, plus een best wel genietbare maar hier geheel misplaatste song van Randy Newman, die in de film op de achtergrond te horen is in de scène waar William H. Macy aan Sam Neill vraagt om hem en zijn vrouw te begeleiden bij een vlucht langs Site B. Zoals steeds vaker het geval is, is ook deze soundtrack een zogenaamde 'enhanced cd', met een cd-rom-gedeelte met achtergrondinformatie bij de film en de score. Samengevat: Jurassic Park III ontbeert zowel de inspiratie van de eerste soundtrack, als het originele van de tweede, maar weet die twee tekortkomingen goed te maken door een vakkundig gecomponeerde, gebald uitgevoerde score die Davis' eigen stijl nauw laat aansluiten bij de atmosfeer die John Williams voor de eerste twee films wist te tekenen.