BRIDGET JONES'S DIARY

Het boek Bridget Jones's Diary deed in eerste instantie weinig stof opwaaien, maar toen het een jaar later als pocket verscheen werd Fieldings alter ego in één klap wereldberoemd. Vijf miljoen exemplaren werden verkocht, Fielding schreef een vervolg en plannen voor een verfilming werden gemaakt. Maar toen ging het mis. Als hoofdrolspeelster werd Renée Zellweger aangetrokken. Renée wie? Was dat niet dat meisje uit Jerry Maguire, dat ontzettend Texaanse, ontzettend slanke meisje? Moest die de oer-Engelse, gezette Bridget Jones neer gaan zetten? Het leek schier onmogelijk dat Zellweger zich het personage eigen zou kunnen maken, en de film werd afgeschreven door velen. Totdat de eerste trailers de filmzalen en het internet bereikten.

Het kwam goed, meer dan goed. Al tijdens de begingeneriek zet Renée Zellweger de toon voor haar voortreffelijke rol. Zittend op de bank, gehuld in pyjama, playbackt ze door haar tranen mee met het door Chaka Kahn vertolkte All By Myself. De opbouw van deze act, alsmede Zellwegers vertolking zijn uitmuntend, en de film laat dit niveau eigenlijk geen moment meer los. Die beginscène schetst duidelijk de situatie waarin Bridget zich bevindt op het moment dat de kijker binnen valt. Ze is begin dertig, heeft een aardige baan en een kleine, maar hechte vriendenkring. Wat ze níet heeft is zoals gewoonlijk echter veel belangrijker, en dat is een man. Hoezeer haar omgeving haar ook probeert te koppelen, Jones komt maar niet aan een vent. Het feit dat ze stevig drinkt en een verwoed roker is, doen de zaken ook al geen goed. Maar dan opeens lijkt het tij te keren als haar baas Daniel Cleaver (Hugh Grant) avances begint te maken door pikante e-mails over de werkvloer te sturen. Op hetzelfde ogenblik raakt de betrouwbare, maar saaie Mark Darcy (Colin Firth) ook in de ban van de onhandige Bridget. En deze titanenstrijd is maar één van de vele absurditeiten in het leven van onze toch doodnormale heldin.

Een film met een boek als basis wordt onvermijdelijk met een erfenis opgezadeld. Talloze fans van het boek zullen de film zeer kritisch bekijken om er achter te komen of 'hun' Bridget wel recht aangedaan wordt, en of het hart van het verhaal niet de nek wordt omgedraaid om ruimte te maken voor verplicht sentiment, teneinde de film commerciëler interessanter te maken. Deze mensen kunnen gerust zijn: de makers zijn discreet met het materiaal omgegaan en blijven zeer dicht bij de bron. Niet zozeer qua verhaalopbouw, want er zijn veel scènes uit het boek geschrapt, veranderd, herschreven, of elders in het verhaal geplaatst, maar wel qua sfeer. Dezelfde glimlach die het boek op het gezicht tovert, weet de film ook op te roepen. Bridget Jones als film is een van die weinige boekverfilmingen die precies zo op het scherm is gekomen als je je als lezer inbeeldt. Opnieuw moet hier Renée Zellweger een pluim gegeven worden. Zij vormt op indrukwekkende wijze de spil van het geheel. Geestig om te vermelden is dat zowel Colin Firth als Hugh Grant ook in het boek genoemd worden. Colin Firth (wiens personage door de schrijfster met hem in het achterhoofd geschapen werd) komt er een stuk beter vanaf dan Grant, die op pijnlijke manier wordt herinnerd aan zijn breed uitgemeten affaire met een prostituee, een aantal jaar geleden.

Helen Fielding schiep met Bridget Jones niet zomaar een vrouw: Ze schiep dé vrouw van deze tijd. Niet langer staan maatschappelijke belemmeringen een zelfstandige ontwikkeling in de weg, maar de omgeving kan daar wel eens anders over denken. 'Tiktak tiktak ' zijn geluiden uit de omgeving die Bridget er vriendelijk doch dringend op wijzen dat de tand des tijds ook haar in de greep heeft. Niet alleen haar moeder drukt haar elke dag met de neus op de feiten, ook echtparen bij wie ze op bezoek gaat, kunnen het niet laten de steeds weer terugkerende vraag over het liefdesleven van Bridget te stellen. Bijna elke vrouw (en ook zeker mannen, die ten onrechte buiten de doelgroep van deze prent worden gerekend) zal wel iets van zichzelf in het personage terugzien. De stunteligheid, de slechte gewoontes, en zeker de onzekerheid zullen velen niet vreemd zijn. Bridget Jones verenigt deze eigenschappen en voegt er een vleugje zelfspot aan toe, wat het personage zeer herkenbaar maakt voor de bioscoopbezoeker. Dat is dan ook de grootste kracht van deze film, die zich hierdoor enigszins onderscheidt van gelijksoortige films als Notting Hill en Four Weddings and a Funeral, niet geheel toevallig van dezelfde makers, en ook allebei met Hugh Grant in de gelederen.

Bridget Jones's Diary is in vrijwel alle opzichten een geslaagde verfilming. Niet in de laatste plaats door een zeer vakkundige regie. Immers, elke regisseur die twee vechtende mannen die door een raam vallen er in deze tijd van grootse computereffecten nog zó spectaculair uit kan laten zien, is een vakman, of vrouw in dit geval. Bridget Jones's Diary is een feest der herkenning, maar vooral een buitengewoon aangename film. (34x gelachen, 4 tranen, 100 minuten meegeleefd. (z.g.))