ORIGINAL SIN

De film zelf, die trouwens geen verband houdt met een gelijknamige film uit 1989, neemt de kijker mee terug naar het einde van de jaren 1800. Luis Vargas (Antonio Banderas) is een succesvol Cubaans zakenman die in koffie handelt. Door zijn gedrevenheid verliest hij echter de tijd uit het oog en komt hij tot het besef dat het tijd wordt om een vrouw te vinden. Hij is echter niet tevreden met de lokale schoonheden. Daarom voert hij een correspondentie met Julia Russel (Angelina Jolie). Wanneer ze elkaar voor het eerst ontmoeten, is hun huwelijk al geregeld en weinige ogenblikken later zijn ze dan ook in de echt verbonden. Eerst neemt de schuchterheid tussen beiden de bovenhand maar al snel lijkt het een perfect koppeltje. Maar zoals het spreekwoord zegt: mooie liedjes duren niet lang. Luis blijkt de doos van Pandora geopend te hebben. En op die manier verandert het mooie weer in een zwaar onweer.

Deze laatste donkere gedachte kan gedurende de hele film teruggevonden worden. Het overgrote deel speelt zich in het donker af en zelfs de kleinste dingen worden een zwart kleurtje aangemeten. Dit zorgt ervoor dat de film een erg traag verloop krijgt. Vandaar het belang om de film niet te laten treuzelen. En het is juist op dit punt dat regisseur Michael Cristofer in de fout gaat. De film zou heel wat extra waarde krijgen, mocht er niet zoveel rond de pot gedraaid worden. Een inkrimping met een half uur zou al heel wat verschil gemaakt hebben. Dat zou trouwens geen probleem zijn want de film blijkt op een gegeven moment plots te herbeginnen.

Het vorige argument heeft echter zo'n grote impact op het hele werk dat zelfs Antiono Banderas en Angelina Jolie de prent niet kunnen redden. Tevens is het ook even wennen aan Angelina Jolie die haar strakke Tomb Raider kostuum geruild heeft voor een korset en de achttiende eeuwse mode. Een rol waarin we Jolie niet zo meteen verwachten en dat laat zich ook blijken tijdens enkele scènes. Blijkbaar was de kledij van die tijd toch wat te strak want van tijd tot tijd ruilt ze de vinnige pakjes voor een heel schaarse outfit. Reden hiervoor is misschien Antiono Banderas, een man die nog steeds de reputatie heeft een ladykiller te zijn. Zijn doordringende ogen en zijn wenkbrauwen bliksemen nog steeds de romantiek op het doek. Jammer dat hij gebukt loopt onder het trage verloop van de film.

Tevens kan de prent van mijlenver voorspeld worden. Iedere ruimte voor een verassende wending wordt steeds opnieuw in de kiem gesmoord. Terug een onlogisch element wanneer je te maken hebt met een traag verlopende film. De kijker ondergaat gewoon het verhaal en zit al minuten te wachten op het verwachte gebeuren. De creatieve geest van de kijker wordt dus helemaal niet aangesproken en dit zal er voor zorgen dat deze film snel zal verdwijnen in de analen van de filmgeschiedenis.

Het enige middel dat de film nog zou kunnen redden hebben is misschien de filmmuziek. Het typisch Cubaans carnavalgeroffel en enkele lokaal getinte nummers kunnen de film niet de nodige windkracht bijzetten. Naast deze nummers bevat de soundtrack ook nog enkele orchestrale nummers die gerust kunnen plaatsnemen naast een hele boel andere nummers. Geen slechte nummers, maar ook zeker en vast geen uitschieters.

Original Sin is het donkere maar vooral trieste verhaal van een gemiste kans. De film komt nooit echt op snelheid en heeft veel weg van een breedband internetverbinding met de snelheid van een trage modem. Een kapitale fout die ervoor zorgt dat geen enkel ander aspect de film nog kan redden. Jammer, want de cast had heel wat troeven in handen. It's a sin was dan misschien ook de terechte titel geweest voor deze prent.