De ruw geanimeerde figuurtjes werden geconcipieerd door politiek cartoonist Matt Groening, die eerder al zijn sporen verdiende met het satirische Life In Hell. De karakters, vader Homer, moeder Marge en de meisjes Lisa en Maggie werden naar zijn eigen familieleden genoemd, terwijl Bart een anagram is voor 'brat', een synoniem voor rotjong. Na 48 van dergelijke, drie minuten durende bumpers werd besloten om de alsmaar aan populariteit winnende gele familie een eigen tekenfilmreeks te gunnen. Reeks 1 telde slechts 13 afleveringen, liep van 17 december 1989 tot 13 mei 1990; de eerste aflevering, Simpsons Roasting On An Open Fire, was een kerstaflevering, met de reguliere reeks daarop aansluitend vanaf 14 januari 1990. Een interessant weetje is dat de aflevering met de eerste productiecode, Some Enchanted Evening, naar het einde van het seizoen is verschoven geweest, omdat bepaalde scènes toch niet door de beugel konden (met name een Happy Little Elf, zeg maar een groen Simpsons-equivalent van een Smurf, die onthoofd werd) en moesten worden 'gereanimeerd'.
Ondanks de ruwe en sterk van de hedendaagse Simpsons verschillende animatie van het eerste seizoen, verzorgd in de Hongaarse Klasky-Czupo studio's, werd hier al een belangrijke basis gelegd voor het toekomstig succes van The Simpsons. Zo waren er de eerste phone pranks die Bart uithaalde met caféuitbater Moe - een phone prank heet het, wanneer Bart de nurkse barkeeper opbelt om hem te laten vragen of er zich bijvoorbeeld een zeker Al Coholic in de taveerne bevindt, gebeurde er elke keer wat nieuws in de openingsscène op de sofa, en begonnen alle afleveringen steevast met Bart die een reeks strafregels op het bord moet schrijven, variërend van 'I will not waste chalk' over 'I will not burp in class' tot 'I will not yell 'Fire!' in a crowded classroom'. De plots van de eerste afleveringen centraliseerden zich bovendien veelal rond de belevenissen van Bart, die mot krijgt met bullebak Nelson Muntz (Bart The General), op uitwisseling moet naar Frankrijk (The Crepes Of Wrath) of door een met eeuwige eerste van de klas Martin Prince verwisselde IQ-test verkeerdelijk wordt aanzien voor hoogbegaafde (Bart The Genius).
Toch worden ook al in het eerste seizoen de andere karakters uit de tekenfilm centraal geplaatst: zeurende moeder Marge (Life In The Fast Lane), hypergevoelige dochter Lisa (Moaning Lisa), en natuurlijk de oerdomme vader Homer (Homer's Odyssey), die tegenwoordig de lieveling van het publiek is geworden. Doorheen de seizoenen is deze karakterontwikkeling zeer consequent uitgediept, wat alleen maar tot het succes en de herkenbaarheid heeft bijgedragen. Ook werden er in de eerste reeks afleveringen al enkele kleurrijke nevenfiguren geïntroduceerd, die de kers op de taart zijn. Zo zien we de heroïsche strijd tussen TV-barnumfiguur Krusty the Clown en zijn boosaardige assistent Sideshow Bob (Krusty Gets Busted), Homer's machiavellistische baas Mr. Burns en diens hielenlikkende assistent Smithers, die overigens in Homer's Odyssey per ongeluk met een bruine huid werd geanimeerd, alsook Amerika's meest sadistische kat en muis, Itchy en Scratchy, schooldirecteur Seymour Skinner, de gediplomeerde pestkoppen Jimbo, Dolph en Kearney, de hypocriete Reverend Lovejoy en de nooit om een domme uitspraak verlegen grootvader Abraham Simpson. Ook zien we enkele eenmalig verschijnende maar telkens weer grappige karakters de revue passeren, zoals de kampeerwagenverkoper Bob, uit Call Of The Simpsons, één van de meest hilarische afleveringen uit het eerste seizoen.
Minder evident voor een cartoon werden ook politieke speldeprikken uitgedeeld, zoals het feit dat Homer als gevaarlijk ondergekwalificeerde arbeider toch met de graad van veiligheidsinspecteur in een kerncentrale werkt die met kauwgom aan elkaar hangt, het onredelijke pattriotisme en de blinde adoratie van de Springfielders voor de stichter van hun stad, Jebediah Springfield, en de zware maatschappijkritiek op zowel het communisme als op het ongebreidelde kapitalisme wanneer de Simpsons een uitwissellingsstudent uit Albanië te gast krijgen. De Amerikaanse moral majority deed de reeks af als ongebreidelde pulp, de critici waren echter laaiend enthousiast, en vandaag bestaan er zelfs al wetenschappelijke studies in ernstige tijdschriften waarin expert zich buigen over de filosofische achtergronden van de reeks. Seizoen 1 was nog maar een vingeroefening, waarin de animatoren en de scenaristen aftastten hoe ver ze konden gaan. Naarmate de volgende seizoenen het succes van The Simpsons zou groeien, bleek dat zelfs naar Amerikaanse normen erg ver te zijn.
Alhoewel het eerste seizoen zeker niet de beste afleveringen bevat (dat is volgens onze mening nog altijd seizoen 6 met onvergetelijke afleveringen zoals Homer The Great en Lisa's Wedding), is toch elke aflevering een pareltje, een mini-filmpje met een goed doordacht scenario en vol uitstekende gags. Later zouden nog het aantal cameo's van beroemdheden en het aantal referenties naar bekende TV-programma's en films gestaag toenemen, tot groot jolijt van menig filmliefhebber. De kiemen voor het succes hadden in elk geval al vruchtbare grond gevonden.