MOULIN ROUGE

Wanneer je de naam Baz Luhrmann ziet prijken als regisseur van een film, dan weet je dat je een film te zien zal krijgen met prachtig beeldmateriaal. De Australische regisseur heeft blijkbaar een heel groot talent om de lens van de camera te manipuleren. Dat bewees hij al met de Romeo + Juliet en dat bewijst hij meer dan eens met Moulin Rouge. Maar niet alleen het oog van de kijker wordt verwend. De film kan eigenlijk het best vergeleken worden met een musical, dus het oor krijgt ook waar het recht op heeft. Een groot deel van dit gegeven is te danken aan de prachtpresaties die Kidman en McGregor neerzetten op het grote doek. Kidman blijkt naast haar acteertalent blijkbaar ook heel wat zangtalent te hebben. McGregor brengt het er ook niet slecht van af. De man heeft zelfs overwogen om een zangcarrière te beginnen. Misschien zijn dit wel de eerste geslaagde stappen in die richting.

Dat het in de film niet draait om het verhaal blijkt al heel snel. De kijker wordt immers in het begin onmiddellijk geconfronteerd met de afloop van het verhaal. Waarschijnlijk omdat Luhrmann vooral de nadruk wou leggen op het audiovisuele. De film start aan een hels, bijna verstikkend tempo, waarin gegoocheld wordt met opzwepende muziek en snelle en verbluffende beelden. Als we de film met kunst moeten vergelijken, dan komt deze het dichtst bij de barokstijl in de buurt. Vaak krijg je het gevoel om even meegenomen te worden in een kunstwerk van Jeroen Bosch.

Het verhaal zelf gaat over een geëmigreerde Engelse schrijver, Christian (Ewan McGregor), en een Franse courtisane, Satine (Nicole Kidman) die optreedt in de Moulin Rouge. Via toeval en via Toulouse Lautrec (John Leguizamo) komen beiden in contact met elkaar. Ze worden temidden van deze wereld vol bohemen onmiddellijk stapelverliefd. Klinkt als een groot cliché, maar niets is minder waar. Moulin Rouge blaakt van originaliteit en dat blijkt uit de prachtige bewerking van de musicalnummers. Diverse overbekende popnummers werden een geslaagd klassiek musicaljasje aangemeten om een perfect homogeen geheel te maken met de beelden. In de film krijg je onder andere bewerkingen te horen van Nature Boy (David Bowie), Your Song (Elton John), Smells Like Teen Spirit (Nirvana) en vooral niet te vergeten de prachtige bewerking van Roxanne, een nummer destijds van The Police. En op die manier is nog maar eens bewezen dat moderne zaken verweven kunnen worden met klassieke gegevens.

De film zal misschien niet het hart wegdragen van iedere kijker. Daarvoor is de film veel te afwijkend van het filmgebeuren zoals we dit de laatste maanden kenden. Liefhebbers van theater, muscials en consoorten zullen in ieder geval meer dan tevreden zijn. De vraag of deze prent genomineerd zal worden voor een of meer oscars valt nog af te wachten. De mensen van de Academy Awards hebben niet altijd de regel gevolgd om prachtige werken rijkelijk te belonen. Nicole Kidman en Ewan McGregor waren alsvast de juiste keuze voor de hoofdrollen. Ze spelen perfect op elkaar in. Misschien zien we ze dan ook in toekomstige projecten naast elkaar opduiken.

Moulin Rouge is een film die na Requiem For a Dream terug voor een streepje zon zorgt boven het bewolkte Hollywood. Originaliteit is troef in deze film en zorgt voor een prachtige harmonie tussen beeld en klank. Een grote verdienste gaat naar Luhrmann die de prent naar visueel ongekende hoogten leidt en naar Kidman en McGregor die blijkbaar totaal geen problemen hebben met de verschillende toonhoogtes.