HEARTBREAKERS

De basis van Heartbreakers is best wel leuk. Maxine Conners (Sigourney Weaver) slaat graag rijke mannen aan de haak. Zeker als ze zo wanhopig verliefd op haar worden dat ze zich binnen de kortste keren voor het altaar laten slepen. Niet dat Maxine zo eenzaam is dat ze graag zo snel mogelijk aan een man wil geraken, maar als ze haar levensstandaard zonder al te hard te werken op peil wil houden, dan zijn die rijkaards een welgekomen prooi. Wanneer ze hen eenmaal in een overhaast huwelijk heeft gelokt, speelt ze haar grootste troef uit: haar dochter. De taak van de beeldschone Page (Jennifer Love Hewitt) is relatief eenvoudig: de nieuwe echtgenoot zo snel mogelijk proberen te verleiden en zichzelf door haar moeder in een compromitterende situatie laten betrappen. En dat verleiden gaat bij Page wel razendsnel. Moeder houdt de huwelijkskandidaat uit zogezegde religieuze overtuigingen immers ver van haar bed zodat de voluptueuze Page niet bepaald veel moeite moet doen om de grijpgrage mannen hun huwelijkstrouw te doen vergeten.

Maar na een gelukte huwelijksval op Dean Cumanno (Ray Liotta) wil Page op zichzelf beginnen. Wanneer blijkt dat de fiscus echter hun gezamenlijke bankrekening geplunderd heeft, wordt ze verplicht om toch nog eenmaal op jacht te gaan naar een wel heel grote vis in Palm Beach. Daar pikt Maxine William B. Tensy (Gene Hackman) uit, een steenrijke sigarettenmagnaat. Terwijl Page in het geniep haar eigen prooi uitzoekt, stoot ze echter op Jack Withrowe (Jason Lee), een charmante bareigenaar. Haar interesse wordt de hoogte ingejaagd wanneer blijkt dat de man zopas een bod van 3 miljoen dollar heeft gekregen voor zijn bar. Alleen moet ze nu proberen om dat geld voor zichzelf te winnen, vooraleer ze haar hart aan hem verliest.

Heartbreakers is nu niet bepaald originele cinema, want echt moeilijk is het voorspellen van deze komedie niet. De film moet het dan ook hebben van enkele leuke situaties en vooral van de acteerprestaties. Van Jennifer Love Hewitt zullen het vooral de ultra korte rokjes en haar stevig in de spotlichten geplaatste boezem zijn die na het bekijken van de film zullen natrillen, maar het zijn vooral Sigourney Weaver en Gene Hackman die de pannen van het dak spelen. Vooral Hackman is subliem in zijn beperkte rol als kettingrokende miljardair die van mening is dat iedereen, ook de kinderen, aan de sigaret moet.

Maar jammer genoeg is dit verre van voldoende om iets meer dan gewoon tijdverdrijf te zijn. David Mirkin, die ook al de komedie Romy and Michele's High School Reunion inblikte, had er beter aan gedaan om z'n schaar deftig in het twee uur lange verhaal te zetten. En eigenlijk is zoveel acteertalent verspild aan dit soort matige films. Best leuk dus om hersenloos de bioscoop binnen te stappen, maar zeker niet meer dan dat. Hap, slik, weg.