Some Like It Hot werd door United Artists in productie genomen op 4 augustus 1959 onder de werktitel Not Tonight, Josephine. De prent was gebaseerd op een Duitse film uit 1951, Fanfaren das Liebe, waarin twee muzikanten zichzelf verkleden als vrouw om op die manier gemakkelijker aan werk te geraken. Billy Wilder en co-auteur I.A.L. Diamond baseerden zich op een verhaal van R. Thoeren en M. Logan en brachten de actie over naar het Chicago van 1929, waar twee jazzmuzikanten toevallig getuige zijn van de historisch authentieke Valentine's Day Massacre.
Oorspronkelijk zou Marilyn Monroe, die als eerste gecast werd, gaan werken met Frank Sinatra in de rol van Joe, maar naar verluidt zou Billy Wilder hierover van idee zijn veranderd toen Frank Sinatra niet kwam opdagen voor een lunchafspraak. Meer waarschijnlijk is dat Wilder en United Artists van oordeel waren dat met Marilyn Monroe aan boord er geen nood meer was voor nog zo'n grote (en vooral dure) naam op de generiek.
Dat was echter allemaal niet naar de zin van Monroe, die Tony Curtis haatte en over het algemeen gewoonweg onmogelijk was om mee te werken. Ze was voortdurend te laat en kwam op sommige dagen zelfs helemaal niet opdagen. Ze hield niet van Jack Lemmon (al zouden die twee na een tijdje toch nog vrienden worden), ze verschilde voortdurend van mening met Billy Wilder, ze haatte het feit dat ze weer maar eens het 'domme blondje' diende te spelen, ze haatte het dat de film ondanks haar hoofdrol voornamelijk rond de figuren van Curtis en Lemmon draaide, ze haatte het dat de film niet in technicolor werd opgenomen zoals dat nochtans in haar contract was bepaald (reden hiervoor was de zware make-up die de mannelijke hoofdrolspelers op hadden waardoor ze er in kleur als twee groene trollen zouden hebben uit gezien), ze haatte de wijze waarop haar entree in een eerste versie was gefilmd (als je het ons vraagt was dit niet meer dan gerechtvaardigd. Haar uiteindelijke entree in deze film - op hoge hielen doorheen een wolk stoom - is op zijn minst visueel hoogst interessant te noemen en wordt terecht genoemd als haar meest spectaculaire ooit.) maar bovenal slaagde ze er niet in haar lijnen te memoriseren waardoor bepaalde scènes tot zestig keer moesten worden overgedaan.
Vanzelfsprekend werd de crew hier zowat hoorndol van en op een bepaald moment stond de relatie tussen Monroe en Wilder zelfs op springen. Wilder omschreef het als volgt: 'Ik wist dat we in volle vlucht zaten en dat met een gek in het vliegtuig.' Marilyn zelf zag het eerder zo: 'Ik heb het gevoel dat dit schip de haven nooit zal bereiken.' Maar wat er ook van zij, gek of niet gek, geniaal was het in elk geval en uiteindelijk zou het allemaal de moeite waard blijken te zijn: Some Like It Hot werd een klassieker.
De film begint op Valentijnsdag 1929. Spats Colombo en zijn gangsterbende rekenen op een uiterst bloedige manier af met enkele rivalen. Twee muzikanten, Joe (Tony Curtis) en Jerry (Jack Lemmon), zijn per ongeluk getuige van het tafereel en slaan op de vlucht. Om aan de bende te ontsnappen, verkleden ze zichzelf als vrouwen. Joe noemt zich Josephine en Jerry, die zich al helemaal thuis voelt in zijn nieuwe rol, Daphne. Ze sluiten zich aan bij een vrouwelijk orkest dat met de trein op weg is naar een optreden in Miami, Florida.
Eens aan boord hebben de twee mannen alle moeite van de wereld om, omringd door hele hordes mooie meisjes, het hoofd koel te houden en dat dan nog in het bijzonder tijdens het nachtelijke dronkemansfeest in de slaapwagon. Algauw wordt Joe verliefd op Sugar (Marilyn Monroe), een ukelele-speelster en de zangeres van de band, die zelf vooral een boontje heeft voor alcohol, saxofoonspelers (zoals Joe/Josephine er ook één is maar voorlopig voor Sugar gelukkig in 'vrouwelijke vorm') en miljonairs van wie ze hoopt dat ze er in Florida toch tenminste eentje kan oppikken.
Eens in Florida aangekomen, ontwikkelen de dingen zich in een razend tempo. Jerry, nog steeds verkleed als Daphne, trekt er de aandacht van multimiljonair Osgood Fielding (Joe E. Brown) dewelke hem/haar al gauw met cadeaus begint te bestoken en hem/haar zelfs een paar keer een huwelijksaanzoek doet. Deze situatie komt Joe goed uit aangezien hij van het jacht (en de cadeaus) van Fielding gebruik kan maken om zich bij Sugar als oliebaron - compleet met zeilpet, bril (Sugar valt op mannen met brillen) en Cary Grant-accent - voor te doen en haar op die manier in zijn ban te krijgen.
Alles lijkt goed te gaan tot ook de bende van Spats Colombo in Florida arriveert ter gelegenheid van het jaarlijkse gangstercongres en het hek helemaal van de dam raakt. Joe en Jerry's dekmantel wordt opgeblazen en andermaal weten ze zich op het verkeerde moment op de verkeerde plaats, ditmaal onder de feestdis waar Spats en zijn huurmoordenaars worden neergeschoten. Hun enige uitweg lijkt het jacht van Osgood Fielding te zijn. Wanneer Jerry/Daphne op weg naar het jacht (en natuurlijk nemen ze ook Sugar mee) Fielding eindelijk de waarheid vertelt over het feit dat zij eigelijk een man is, spreekt deze laatste de volgende legendarische woorden uit: 'Well, nobody's perfect.'
Vorig jaar nog werd Some Like It Hot door het Amerikaanse filminstituut verkozen tot grappigste film van de 20e eeuw en zo werd hij zeker ook bij zijn release in 1959 door de critici ontvangen. Helemaal doorheen april, mei en juni 1959 was Some Like It Hot de meest populaire film in de Verenigde Staten en het succes verspreidde zich algauw naar de rest van de filmkijkende wereld. Zowel Marilyn Monroe als Jack Lemmon werden wereldwijd voor hun rol bewierookt en slaagden er dat jaar beiden in een Golden Globe Award te winnen. Voeg daarbij nog de vijf oscarnominaties die de film ontving (alleen die voor 'Best Black and White Costume Design werd gewonnen) en je weet meteen in welke categorie deze film geklasseerd dient te worden.