THE PLEDGE

Het doet in ieder geval vreemd aan om Jack Nicholson plots afgeschilderd te zien als een poeslieve, doodnormale man. En dat laat zich vooral in het begin van de film wel blijken. Het lijkt erop dat hij zich niet erg goed in zijn vel voelt. Om het goede nog even wat kracht bij te zetten, is de film doordrenkt met heel wat godsdienstige taferelen. Een gegeven dat de film wel eens heel wat dollars zou kunnen kosten. Het is immers een onderwerp dat door heel wat jongeren niet zal geapprecieerd worden en zeker en vast niet door het Amerikaanse publiek, dat steeds op zoek is naar het commerciële en niet het spirituele. Langs de andere kant zorgt dit aspect wel voor enkele heel mooie shots van de natuur waarin de film zich afspeelt.

Wanneer we de prent in zijn geheel bekijken, dan valt het op dat de film een zeer slechte start neemt. De film weet amper te boeien en hangt in het begin helemaal niet aan elkaar. De stukjes van de verscheidene verhalen volgen elkaar immers zodanig snel op dat dit een onaagenaam kijkgevoel veroorzaakt. Tevens is het contrast zo groot dat je totaal geen gevoel met de prent krijgt. Naarmate de film vordert, begint Nicholson zich beter te voelen in zijn rol en dat laat zich ook merken op het scherm. Maar toch kan hij het niet laten om de befaamde Nicholson grimas enkele keren op het grote doek te laten verschijnen. Ook de andere acteurs breken geen potten. Allemaal draaien ze mee in het grote geheel dat draait rond de man die zo'n tien miljoen dollar opstreek voor deze rol.

Jack Nicholson speelt de rol van detective Jerry Black, een politieagent die zowat aan het einde van zijn politiecarrière gekomen is en volgens zijn werkmakker eindelijk toe is aan de verdiende rust. Tijdens zijn afscheidsfeestje loopt er echter een bericht binnen van een moord op een jong meisje en daar wil Jack het fijne van weten. Het slachtoffer van de moord blijkt een jong meisje te zijn dat op een brutale wijze werd verkracht en vermoord. Wanneer Jack het droevige nieuws aan haar ouders moet gaan vertellen, belooft hij haar moeder de dader te vinden. Al heel snel is de politie een verdachte op het spoor en in een mum van tijd lijkt het zaakje geklaard. Jerry is er echter van overtuigd dat ze de verkeerde persoon geklist hebben en zet op eigen houtje zijn zoektocht verder. Een zoektocht naar zowel de dader als naar zichzelf en zo komt hij op heel wat kruispunten te staan waar hij een keuze moet maken. En dit heeft allemaal maar één reden: The Plegde, de plechtige belofte.

De man die alles in goede banen probeerde te leiden is niemand minder dan Sean Penn. Met deze film is hij toe aan zijn vijfde proefstuk en het verdict is dat hij eigenlijk beter kan acteren dan regisseren. Hij probeert met de film een symbolisch verhaal op te zetten maar het is alsof de film te weinig stuwkracht heeft om echt te kunnen boeien. Een duidelijk punt waar Penn de mist ingaat is bij de ene romantische scène die de film rijk is. De scène geeft totaal geen gevoel weer en laat het denkwerk totaal aan de kijker over.

De muzikale omlijsting is in handen van Hans Zimmer. Deze laat deze keer ook een muzikaal nootje vallen. Zimmer probeert in deze film met de muziek een mystieke sfeer op te wekken maar de melodie is echter zo slaapverwekkend dat ze ook niet kan boeien. Ook over de rest van de nummers valt weinig noemenswaardig te vertellen. De film heeft echter wel een prachtig gezongen nummer aan boort door een Afrikaans koor. Tevens zijn de Keltische folk melodieën ook wel te versmaden, maar daar blijft het dan ook wel bij. Even hadden we ook het idee om de melodie van een nummer uit de soundtrack van Gladiator te herkennen. Weinig origineel dus en dat typeert ook de gehele soundtrack. Blijkbaar was het Hans Zimmer ditmaal niet om de muziek te doen, maar blijkbaar wel om de poen.

The Pledge is een film die geen perfect homogeen geheel vormt. Gedeeltelijk door acteurs die niet passen in hun rol, gedeeltelijk door het flauwe verhaal. We hebben dit allemaal eens eerder gezien en van spanning is er dan ook totaal geen sprake. Het einde van de film ontgoochelt ook. Het enige positieve dat we kunnen meegeven is dan ook dat het nog eens deugd deed om Jack Nicholson op het grote doek te zien verschijnen. Jammer genoeg niet in de juiste rol en film.