PHENOMENON

Een mysterieus verschijnsel

Als er al één regisseur is die de afgelopen jaren op onze sympathie kon rekenen, dan is het wel Jon Turteltaub. De man had in 1993 al een bescheiden hit op zak met de aardige komedie Cool Runnings en brak vorig jaar alle harten (dat van ondergetekende incluis) met While You Were Sleeping. En nu is er zijn nieuwste prent: Phenomenon.

Neen, George Malley (John Travolta) is geen weerman annex would be-showvedette op een kleine, commerciële zender noch een Vlaamse zanger die met een veel te jonge vrouw samenwoont, hij is gewoon zichzelf: een doodnormale jongeman in een al even onopvallend Amerikaans dorpje, waar iedereen elkaar kent. Op zijn zevenendertigste verjaardag echter wordt hij door een vreemd, verblindend licht getroffen dat merkwaardig genoeg hij als enige schijnt gezien te hebben.

Dit fenomeen blijft echter niet zonder gevolgen, maar welke dan nog: George verslindt wetenschappelijke literatuur aan een tempo om een tweedezitter jaloers te maken, zijn tuin heeft meer weg van een biologisch experiment en telekinese - u weet wel, de kracht om voorwerpen te bewegen enkel en alleen door de hersenen te gebruiken - behoort plots ook tot de mogelijkheden. En aardbevingen voorspellen is ook niet echt alledaags, kortom: je zou voor minder uit de bol gaan. De overheid krijgt echter ook lucht van het hele zaakje en natuurlijk is er ook de onvermijdelijke vrouwelijke noot in de persoon van Lace (Kyra Sedgwick), voor wie George meer voelt dan alleen maar vriendschap, maar deze gevoelens zouden wel eens niet wederzijds kunnen zijn.

De trailer van deze Phenomenon krijgt meteen de eerste prijs mee naar huis, zonder commentaar: rennen naar de bioscoop en die film gaan bekijken, dat was tenminste onze mening. Ook de prent zelf heeft van die momenten: charmant, sfeervol, ontroerend en intrigerend. Jon Turteltaub heeft stijl, en dat merk je. Zaak is echter om als je een vrij mysterieus verschijnsel gebruikt - hier: het verblindende witte licht en zijn leuke en minder prettige gevolgen - het ook nog op een aanvaardbare wijze uit te kunnen leggen. En hier gaat scenarist Gerald DiPego (winnaar van een Golden Globe voor de Fred Astaire prent A Family Upside Down) serieus de mist in. En dat scheelt toch minstens een halve ster in onze beoordeling.

Voor de rest geen kwaad woord over deze mooie prent, al mochten de bijrollen (met Kyra Sedgwick op kop) iets meer uitgewerkt worden. Dat Travolta met zijn rol geen gooi gaat doen naar een oscar, wist de man allicht al toen hij zijn contract tekende, idemdito voor de nog niet vermeldde Robert Duvall en Forest Whitaker. Ondertussen kijken wij alvast uit naar het volgende project van Turteltaub en co. En tja, beter doen dan een While You Were Sleeping is en blijft voorlopig nog een onmogelijke opgave.