THE GLASS HOUSE

Het heeft een beetje weg van Hans en Grietje: twee kinderen die vetgemest worden om uiteindelijk opgepeuzeld te worden. In het sprookje letterlijk, in The Glass House, zo blijkt, figuurlijk. Het draait allemaal rond Ruby Baker (Leelee Sobieski), een 16-jarige meid die graag met haar vriendinnen rondhangt en haar 11-jarige broer Rhett (Trevor Morgan), verslaafd aan videogames. Hun wereld stort in elkaar als hun ouders omkomen in een auto-ongeluk. In hun testament laten ze niet alleen de ongelooflijke erfenis van vier miljoen dollar achter, maar ook twee voogden: Terry (Stellan Skarsgard) en Erin (Diane Lane) Glass, hun vroegere buren die tegenwoordig in een schitterend glazen huis in Malibu wonen. Lijkt allemaal prima te gaan, ware het niet dat Terry en Erin er nogal vreemde gedragingen op nahouden. Wat is hun geheim? En zullen Ruby en Rhett uit hun klauwen kunnen ontsnappen?

De premisse van The Glass House lijkt spannender dan het allemaal is. Regisseur Daniel Sackheim doet zijn best om een en ander stijlvol in beeld te brengen, maar het verhaal ontbreekt elke vorm van suspense. Bovendien stak scenarist Wesley Strick het scenario vol met clichés en is het verhaal zo saai en voorspelbaar als een doordeweekse aflevering van Big Brother. Iemand die nog met Martin Scorsese het toetsenbord heeft gedeeld zou beter moeten weten.

Allemaal erg jammer, want de acteurs doen hun best om het makke scenario wat leven in te blazen. Leelee Sobieski is samen met Kirsten Dunst een van de meest getalenteerde actrices van haar generatie, maar kan met zoveel stompzinnigheid niet bijster veel aanvangen. De Zweed Stellan Skarsgard (Breaking the Waves, Amistad) gaat bijwijlen zo over the top dat het pijnlijk wordt. Het erg voorspelbare einde slaat wel alles. Geeuw!