THE DEEP END

The Deep End is gebaseerd op de roman The Blank Wall van Elizabeth Sanxay Holding en werd in 1949 door Max Ophuls als eens een keertje verfilmd als The Reckless Moment. Regisseurs Scott McGehee en David Siegel (Suture) zagen wel heil in een nieuwe adaptatie en gingen aan het schrijven. Het resultaat is een erg knap opgebouwde thriller geworden met acteerprestaties die staan als een huis. Vooral Tilda Swinton maakt als Margaret Hall indruk.

We zien hoe zij in het begin van The Deep End naar een homobar in Reno rijdt om er naar een zekere Darby te informeren. Het blijkt dat die man een verhouding heeft met haar 17-jarige zoon Beau. Margaret wil dat Darby haar zoon voortaan met rust laat. Omdat Darby gokschulden heeft, wil hij in ruil voor 5.000 dollar wel een deal sluiten. Maar op een avond komt een stomdronken Darby zijn geliefde toch opzoeken. Er ontstaat ruzie, Darby sukkelt in het meer en verdrinkt, zonder dat Beau het weet. De volgende dag vindt Margaret het lijk. Omdat ze denkt dat haar zoon de moordenaar is, verbergt ze het.

Door die daad gaan de domino's aan het vallen. Het lijk wordt toch ontdekt en de volgende dag staat er een man aan de deur. Zijn naam is Alek Spera en hij wil 50.000 dollar van Margaret. Hij heeft immers een bezwarende video waarop Darby en Beau samen staan. Voor Margaret begint een race tegen de klok. Wil ze de onschuld van haar zoon redden, dan moet ze zo snel mogelijk het geld bij elkaar krijgen. En dat allemaal terwijl haar gezin alle aandacht opeist.

The Deep End is een film die teruggaat naar de essentie: een solide verhaal en sterke acteurs. Tilda Swinton is als Margaret de spilfiguur van de film om wie alles draait. Door haar foute interpretatie van de feiten (haar zoon ís onschuldig en hoeft eigenlijk geen bescherming) gaan de zaken aan het rollen. Het is aandoenlijk hoe zij letterlijk en figuurlijk het hoofd boven water probeert te houden in een leventje dat allesbehalve perfect is. Haar man is in dat leven de grote afwezige. Hij schuimt als admiraal ergens de zee af, terwijl Margaret alleen staat voor de opvoeding van haar kinderen en ook nog eens de zorgen om haar inwonende schoonvader torst.

Het zijn vooral de overtuigende acteerprestaties die van The Deep End een erg sterke film maken. Een menselijk drama, dat zich langzaam maar zeker ontrolt en soms dichter bij ons staat dan we eerst vermoeden. Zelfs prachtige landhuizen aan rustgevende meren hebben hun kruis.