JAY AND SILENT BOB STRIKE BACK

Jay (Jason Mewes) en Silent Bob (Kevin Smith) zijn twee straatdealers in een klein dorpje. Het zijn echter geen onbekenden, aangezien ze hun personage aan een striptekenaar leenden. Op een dag komen ze echter te weten dat hun personage gebruikt zal worden in een nieuwe film van de Miramax studio's. Als ze daarenboven nog eens vernemen dat ze niet zullen delen in de opbrengst van de film is de maat vol. Ze besluiten daarom een bezoekje te brengen aan de studio's om zo de filmplannen te dwarsbomen. En voor ze het weten, staan ze te liften richting Hollywood.

Jay and Silent Bob Strike Back heeft als hoofdbedoeling de spot te drijven met commerciële filmprenten. Scream en Star Wars zijn daar twee voorbeelden van. Naast films moeten ook tv-series en tekenfilms het ontgelden. Maar dit soort humor lijkt, Hot Shots en Scary Movie indachtig, toch wat voorbijgestreefd. Maar het is niet enkel dit soort humor die verveelt, ook de platvloerse en vooral seksistische humor is ondermaats. Er gaat haast geen zin voorbij zonder ook een schunning woord. Dus bereid je maar voor op ontelbare f*cks, sh*ts, *ss, enzovoorits... Wat de bedoeling van de film is, lijkt ons helemaal niet duidelijk. Het lijkt meer op de verwezenlijking van een droom van een rijk iemand die besloten heeft om maar even een film te kopen.

Het lijkt erop dat Miramax duidelijk aan het besparen is. Heel wat films van deze studio worden immers in de studio's zelf opgenomen. Goedkoop is het in ieder geval, want er moeten immers geen verplaatsingskosten betaald worden en er kan gebruik gemaakt worden van bestaande decors. Om de film toch wat extra uitstraling te geven heeft men blijkbaar besloten om enkele bekende filmsterren de revue te laten passeren. De belangrijkste hiervan zijn ongetwijfeld Matt Damon en Ben Affleck. Maar ook Eliza Duskhu en Shannon Elizabeth passeren de revue op een meer opmerkelijke manier.

De soundtrack laat ook helemaal te wensen over. Verder dan enkele geïmproviseerde rap-nummers en enkele hardrock nummers geraakt de film niet. Als de film al niet van de muziek afhangt dan is er zeker en vast een noodzaak om te beschikken over goede dialogen. Maar dit woord durven we echter niet in de mond nemen voor de conversaties tussen de hoofdpersonages. Vroeger zaten de dialogen van deze films beter in elkaar maar ditmaal zijn ze er niet in geslaagd om het nodige niveau te halen. Jay and Silent Bob Strike Back is het voorbeeld van een complete filmramp waarvan er liefst zo weinig mogelijk gemaakt worden. Jammer genoeg blijkt dit nog steeds te kunnen. Toch een positieve noot: het kan enkel beter.