THE ANNIVERSARY PARTY

Jennifer Jason Leigh en Alan Cumming spelen in de film een wazige doordruk van zichzelf. Leigh is een tegen de veertig jaar aanleunende actrice op haar retour (wat van Leigh helemaal niet kan beweerd worden) en Cumming is haar schrijvende echtgenoot die zijn regiedebuut gaat maken met een boek waarin Leigh figureert. Na een pijnlijke breuk waarin Cumming blijkbaar zijn hormonen niet echt kon bedwingen (iets wat hij blijkbaar nog altijd niet kan) zijn ze terug bijeengekomen en willen ze hun zesde huwelijksverjaardag vieren met hun allerbeste vrienden.

En zoals het hoort in het filmwereldje krijg je bij dergelijke feestjes een kleurrijke groep. Iets te kleurrijk eigenlijk, en eentje vol excessen. Zo is er de regisseur die het allemaal niet meer ziet zitten en zijn neurotische vrouw (John C. Reilly en Jane Adams), de charmeacteur op zijn retour met zijn vrouw die haar acteercarrière opofferde voor de kinderen (Kevin Klein en Phoebe Cats, zijn echte vrouw trouwens), de fotografe en ex-bedgenoot van de gastheer (Jennifer Beals), het gehate burenkoppel dat er maar als een vreemde eend in de bijt bijzit (John Benjamin Hickey en Parker Posey) en de opkomende knappe actrice (Gwyneth Paltrow). Zoals wel vaker met dergelijke films gebeurt, slaat de al gespannen sfeer om in verbaal geweld. Alcohol, en ook later drugs, maken de lippen op meerdere niveau's ultralos zodat er binnen de kortste keren met scherp geschoten wordt.

Het zorgt voor amusante, maar tegelijkertijd ook zeer pijnlijke momenten, want maar al te vaak leunen ze dicht bij herkenbare situaties aan. Jammer genoeg verliezen Cumming en Leigh, die samen ook het script schreven, op het einde van de film even de trappers in het drugs-fragment, waardoor de film tussen de vele scheldpartijen door, heel even naar slapstick neigt. Maar misschien hoort dat nu eenmaal bij drugs.

The Anniversary Party is verre van origineel, want Alan Cumming en Jennifer Jason Leigh zijn zeker niet de eerste die hun praatfilm situeren op een of ander feestje dat uit de hand loopt. Maar beide zijn wel zo bedreven in hun vak dat ze ook de overstap naar de schrijtafel en de regiestoel zonder al te veel problemen hebben gemaakt. Ook vanuit het creatief-technische standpunt is de film een boeiende auteursfilm. Onder de zeer deskundige leiding van John Bailey (As Good As It Gets) werd de film in amper vier weken ingeblikt met een aantal digitale camera's. Die aanpak zorgde voor een veel grotere vrijheid op de set, zowel voor de acteurs (die al eens wat konden proberen, want tape kost toch bijna niks) en de technici (de belichting is veel eenvoudiger, waardoor de wachttijden voor de acteurs weer verlaagt, en dan weer voor spontanere vertolkingen zorgt). De digitale aanpak blijft zichtbaar in het resulterend beeld, maar gelukkig lieten de makers zich niet verleiden tot de grote vloek van de digitale videorevolutie: de heen en weer bewegende losse camerabeweging. Cumming, Leigh en Bailey blijven daarentegen vanop stevige statieven de gasten van het feest observeren. En dat is op zich al pijnlijk genoeg.