HUMAN NATURE

Dat het om een subtiele film gaat, kan je eigenlijk al gaan afleiden uit de titel Human Nature. Deze geeft al op een bijzondere aardige manier weer waarop de film inzoomt. Wanneer we de naam Charlie Kaufman zien staan als schrijver van de prent doet dit een lichtje branden. De man stond immers garant voor het verbluffende verhaal van The Seventh and a Half Floor, beter bekend als Being John Malkovich. De regisseur van de prent, Michel Gondry, is minder bekend, maar mag zeker en vast tevreden zijn met zijn eerste grote film. Het belangrijkste dat de man tot nu toe wist te verwezenlijken waren enkele projecten met Björk.

Human Nature opent met een shot waarin twee muizen de wijde natuur intrekken. Daarna volgen enkele verwarrende shots waarin drie personages een verhaal lijken te vertellen. De grootste verrassing komt er wanneer we het Amerikaanse congres intrekken. De man die daar in de schijnwerper staat, is Rhys Ifans, overbekend als Spikey in de film Notting Hill uit 1999. En ook ditmaal lijkt hij zich dezelfde look aangemeten te hebben. Op die manier legt de kijker meteen de link naar het komisch karakter. Waar het eigenlijk allemaal om draait in de film is het feit of je nu moet kiezen tussen de liefde van een ontwikkeld mens of die van een minder intellectueel wezen. Ook het taboe van de maatschappij rond het thema liefde en uiterlijk wordt niet uit de weg gegaan. Dit alles lijkt nogal saai, maar het verhaal wordt op een luchtige en grappige manier gebracht zodat de kijker nooit het gevoel krijgt in een psychologisch drama verzeild te raken.

Het verhaal wordt op gang getrokken door Lila (Patricia Arquette), een vrouw die te kampen heeft met overdreven haargroei. Ze voelt zich daardoor uitgesloten in de maatschappij en besluit in de natuur te gaan leven. Daar begint ze boeken te schrijven die blijkbaar aanslaan bij de mensen. Na lang beraad besluit ze dan ook om terug te keren naar de grote stad. Daar leert ze Nathan Bronfman (Tim Robbins) kennen, een wetenschapper met een overdreven obessesie voor regels. Meteen lijkt het liefde op het eerste gezicht te zijn, maar wanneer ze na een tijdje het bos intrekken, ontdekken ze Puff (Rhys Ifans) en meteen begint Lila sympathie te voelen voor hem. Nathan besluit meteen om de man mee te nemen in de bewoonde wereld om hem op te voeden. En dit vormt het begin van een heleboel twijfels en gedachten en de daaruit volgende handelingen.

De prent wordt eigenlijk gebracht uit het vertelstandpunt van de drie hoofdpersonages. Op die manier wordt de gebruiker verplicht om zelf even de eindjes aan elkaar te knopen. Om de kijker echter ook te kunnen laten genieten van de film wordt dit echter niet overdreven en wordt het gebruik van deze techniek ook naarmate de film vordert heel wat troebeler. Over de muziek valt niet echt veel op te merken, deze speelt namelijk een heel minieme rol in de film. Van special effects en consoorten is in deze film ook zo goed als geen sprake. Geen gestoei dus met overdreven flitsende en gemanipuleerde beelden begeleid door een bombastich geheel van muzikale klanken, maar wel een prachtig geacteerde film.

Wat opvalt is dat de film ons op het einde, net zoals bij Being John Malkovich, een beetje in de steek laat. Kaufman blijkt dus weer te struikelen over dezelfde steen. Langs de andere kant zou je wel kunnen gaan stellen dat men gekozen heeft voor een open einde en dat het de bedoeling was om de kijker tijdens het verlaten van de filmzaal en op de terugweg naar huis even aan het denken te zetten.

Human Nature is een film die er beslist mag zijn. Alhoewel de film op het eerste gezicht laat uitschijnen dat het gaat om een film die thuishoort in het rijtje van de romantische commerciële grillen, blijkt dit helemaal niet het geval te zijn. De cast zorgt voor een prachtige prestatie en laat de kijker genieten van heel wat komische momenten. Die trouwens in aantal heel wat veelvuldiger aanwezig zijn de dan romantishe scènes. Samengevat: een zalige prent.