HARRY POTTER AND THE PHILOSOPHER'S STONE

Harry Potter behoeft waarschijnlijk geen introductie. Als wees wordt hij in het begin van de film door een stel tovenaars ondergebracht bij zijn vreselijke oom en tante. Harry is zonder dat hij het zelf beseft een legende in het tovenaarsmilieu. Zijn ouders, twee krachtige magiërs, werden door de zwarte magiër Voldemort vermoord, maar toen die ook baby Harry wou neersabelen met een dodelijke spreuk slaagde hij daar niet in. Mysterieus ontnomen van zijn krachten verdween Voldemort, Harry verweesd achterlatend met een blimsemschicht-achtig lidteken op zijn voorhoofd. Zijn oom en tante moeten echter niks weten van al dat getover. Terwijl ze Harry behandelen als vuil en hem voorliegen over zijn verleden, moet hij ook de pesterijen ondergaan van zijn verdorven neef Dirk. Op zijn elfde verjaardag echter neemt zijn leven een positieve wending. Dan krijgt hij namelijk een uitnodiging om op de prestigieuze Zweinsteins Hogeschool voor Hekserij en Hocus-Pocus te gaan studeren. Wanneer hij vertrekt van perron 9 3/4 maakt hij meteen kennis met zijn toekomstige boezemvrienden Ron Wemel en Hermelien Griffel, en zijn nemesis, de arrogante Draco Malfidus. Op school aangekomen worden ze ingedeeld in vier groepen: Griffoendor, Zwadderich, Huffelpuf en Ravenklauw, die door het jaar heen elkaar elkaar bestrijden om de afdelingsbeker in handen te krijgen. Voor Harry en zijn vrienden begint het avontuur pas echt wanneer er vreemde dingen beginnen te gebeuren op school en ze plots oog in oog komen te staan met een gigantische driekoppige hond die blijkbaar een of ander groot geheim probeert te bewaren.

De vier boeken over Harry Potter werden in een mum van tijd verplicht leesvoer voor ieder kind die zijn of haar fantasie de vrije loop wil laten gaan. Hollywood kon met al dat succes niet achterblijven. Toen echter bleek dat Chris Columbus zich netjes in de regiestoel kon nestelen, begonnen de eerste twijfels op te komen. Terecht, want Nine Months, Step Mom en Bicentennial Man zijn nu niet bepaald filmparels, al had de man wel reeds met Home Alone en Mrs. Doubtfire bewezen dat hij rasechte blockbusters kon afleveren. Harry Potter was ideaal Spielberg-terrein, al had de donkere kant van Terry Gilliam waarschijnlijk ook een meesterwerk afgeleverd, weliswaar over tijd, over budget en nu niet bepaald mainstream. Maar gelukkig voor alle fans, en die zijn bijlange niet allemaal zo jeugdig, heeft Columbus zich dit keer overtroffen, mede dankzij het script van Steven Kloves (Wonder Boys, The Fabulous Baker Boys). Columbus beloofde Harry Potter schrijfster J.K. Rowling dat hij trouw zou blijven aan haar visie en dat heeft hij dan ook gedaan. Misschien wel iets te obsessioneel. Harry Potter is immers een twee en een half durend kinderfestijn geworden.

Als kijker krijg je het gevoel dat Chris Columbus zo weinig mogelijk fans wilde teleurstellen en dus zoveel mogelijk gebeurtenissen in de film heeft proberen te proppen. Met een soms onevenwichtig resultaat. Zo krijg je als kijker een aantal scènes voorgeschoteld waarvan de plaats in het groter geheel niet helemaal duidelijk wordt, maar aan de andere kant zit je als fan ook mistroostig te bokken wanneer een bepaalde passage ingekort of volledig weggesneden is. Voor Columbus en Kloves dus een no-win situatie. Maar uiteindelijk vliegen de 152 minuten in een razend tempo voorbij en zal er geen enkel kind na de obligate Hollywood 90 minuten zitten zagen om te mogen vertrekken. Daarvoor is de magie van de film te groot.

Want daar draait het juist allemaal om. Niet de magie van de tovenaars maar wel de magie van de fantasie die we als kind hopelijk allemaal hebben gekend. Harry, Ron en Hermelien zijn de onafscheidelijke vrienden waar we als kinderen allemaal van droomden. De bloedvrienden die samen avonturen beleven in hun zoektocht naar de volwassenheid. Een zoektocht waarin vriendschap, trouw en de juiste keuzes maken centraal staan. Harry Potter is helemaal niet zo vernieuwend, want uiteindelijk snijden de boeken dezelfde thema's aan als heel wat succesrijke voorgangers. En wie de laatste twintig minuten van de film gespannen naar de ontknoping zit te staren, kan de parallellen met één van die andere grote epische avonturen niet negeren. Even zit je naar de tovenaarsversie van Star Wars te kijken. En Harry Potter gaat die toer op, zeker financieel. De film ging vorige week in de Verenigde Staten in première, en meteen werd op vrijdag het box-office record van Star Wars Episode I de vergetelheid ingetoverd. Eindelijk dus nog eens een film die z'n hype waar kan maken. De film mag dan nog verre van perfect zijn, geslaagd is hij zeker.

De peperdure productie (schattingen van 120 tot 150 miljoen dollar doen de ronde) gaat immers niet de debiele of puberale toer op. Geen aanhoudend geschreeuw en getier, geen achterlijke slechteriken, en geen goedkope gags om het kinderpubliek tevreden te houden. Columbus houdt het lekker duister, griezelig maar tegelijk ook amusant. En daarvoor mag hij zijn cast op zijn blote knietjes bedanken. In Daniel Radcliffe vond hij de ideale Harry Potter (al is hij duidelijk de minste van de drie protagonisten), maar vooral met Rubert Grin als Ron en Emma Watson als Hermelien won hij het grote lot. Zij twee spelen de pannen van het dak en geven de film dat magisch gevoel. Maar ook rest van de cast is perfect. Robbie Coltrane is de perfecte Hagrid, de onherkenbare Richard Harris Perkamentus en Maggie Smith Professor Anderling. Ook John Cleese heeft een kleine rol, maar het is vooral Alan Rickman die als de dubieuze professor Sneep de sinistere sfeer creëert.

Harry Potter mag dan nog overhypt zijn, intelligent kindervoer is het zeker. En als volwassene krijg je, als je er tenminste voor open staat, heel even die jeugdige kriebels in de buik terug. De nostalgie naar de ongebreidelde fantasie van de kinderjaren geven je zo zin om op de eerste de beste bezem te springen en een spelletje spectaculaire zwerkbal te spelen. Om de tijd te doden tot de tweede film magisch op het grote scherm verschijnt. Heel warm aanbevolen.