DON'T SAY A WORD

Zoals we van Michael Douglas gewoon zijn, ontgoocheld hij niet. Wat wel in zijn nadeel kan spelen is het feit dat het verhaal niet echt super is om op het doek te plaasten. Vandaar dat je soms het gevoel krijgt dat het niet allemaal lekker zit. Naast Douglas worden ook figuren als Famke Janssen, Jennifer Esposito en Brittany Murphy opgevoerd. Deze laaste was de laaste jaren al te zien in films als Angels, Drop Dead Gorgeous en Girl Interrupted. Deze dame brengt het er in deze film zeker niet slecht van af als psyhische gestoorde tiener. Over de acteerpresatie van Famke Janssen kunnen we ook niet veel kwijt. In de film heeft ze namelijk te kampen met een gebroken been en om zo'n rol op het doek te zitten is er niet veel talent nodig. Het enige vervelende dat ze kon meemaken was waarschijnlijk een ondraaglijke jeuk aan haar been dat in het gips zat. Tot slot is er ook nog Jennifer Esposito. Blijkbaar hoort deze dame ook thuis in het rijtje van hoofdpersonages maar waarom is niet echt duidelijk. De dame treedt in de film niet echt op de voorgrond en is maar te zien in korte scènes. In de film ontpopt ze zich als politieagente en spontaan ga je dan ook gaan denken aan Jennifer Lopez en daarmee zou alles duidelijk moeten zijn.

Dr. Nathan Conrad (Michael Douglas) is een gereputeerd man in de wereld van de tiener-psychologie. Op de avond voor Thanksgiving wordt hij echter op het allerlaatste moment opgeroepen voor een nieuwe patiënte, Elisabeth Burrows (Brittany Murphy) genaamd. De dame, die zowat haar hele leven in instellingen doorbracht, zou een verpleger zwaar verwond hebben. Na een eerste diagnose gesteld te hebben, keert Nathan huiswaarts. Wanneer hij de volgende dag ontwaakt, voelt hij echter dat er iets vreemd aan de hand is. Al heel snel blijkt dat er ingebroken werd en dat zijn dochter ontvoerd werd. De reden hiervoor wordt ook heel snel duidelijk. Zijn dochter werd ontvoerd omwille van het feit dat een gangsterbende een cijfercombinatie wil hebben. De enige persoon die deze combinatie kent is Elisabeth. Conrad krijgt welgeteld een dag om het geheim uit de mond van zijn patiënte te sleuren, zoniet wordt zijn dochter omgebracht. Voor Conrad lijkt het een onbegonnen zaak maar het is de enige manier om zijn dochter terug te krijgen. Er is slechts één probleem en dat is dat Elisabeth vastebesloten is de lippen op elkaar te houden.

Het verhaal heeft eigenlijk niet veel te bieden. De film, die gebaseerd is op de roman van Andrew Klavan uit 1993, is veel te rechtlijning en weet niet uit te pakken met vernieuwende zaken à la The Sixth Sense. De kijker kan perfect voorspellen hoe het verhaal afloopt en komt daardoor onvermijdelijk in de wereld van de verveling terecht. Wanneer je je echter compleet inleeft in de film ervaar je hier en daar wel wat spanning. Een belangrijke nadruk werd ook gelegd op de gevoelens van mensen. Enerzijds de gevoelens van een vader en/of moeder voor zijn/haar kind en anderzijds de band die je kan opbouwen met iemand die het niet makkelijk heeft. Wanneer je de film in zijn geheel bekijkt dan lijkt het erop dat de prent eigenlijk een beetje bij het haar gegrepen is en eigenlijk heel ongeloofwaardig overkomt. Misschien komt dit omdat niet alle stukken uit het boek verfilmd werden en waardoor je als kijker misschien wel enkele zaken mist.

De manier waarop Nathan tekeer gaat in de film om de cijfercombinatie los te krijgen is ook niet de methode die je bij zo'n zaken verwacht. Natuurlijk probeert men dit weg te moffelen door heel duidelijk te laten uitschijnen dat de man onder heel zware druk staat omwille van de ontvoering van zijn dochter. Maar men is er niet in geslaagd om alles weg te moffelen. Het lijkt heel onwaarschijnlijk dat een psyschich gestoord iemand die al twintig jaar met problemen kampt op een dag veranderd en plots alles op tafel gooit. Wat ook raar is, is het feit dat het meisje plots niet meer zo ziek blijkt te zijn in de film. Ze loopt immers gezwind door de stad en lijkt er helemaal niet erg aan toe te zijn. De benadrukkingen dat dit niet zo is, zijn in de film dan ook totaal ongepast aangebracht. Het ene moment is alles in orde en het andere moment is er vanalles aan de hand. Het enige waar de film misschien wel in slaagt is om op het einde enige emoties jegens het meisje op te wekken.

Het is moeilijk uit te maken waar deze film thuishoort in het rijtje. Het is geen slechte film, maar het is ook geen topfilm. De enige stempel die we dan ook op deze film kunnen drukken is dat het om een matige film gaat. Michael Douglas moest het ditmaal stellen met een minder goed werk. Hierdoor wordt het rijtje van films als Wonder Boys en niet te vergeten Traffic niet verder gezet. Hopelijk heeft de man met zijn volgende film meer succes met in de inhoud. Don't Say a Word is een film die beslist wel de moeite is om naar te gaan kijken, maar zeker en vast niet om naar uit te kijken.