THE LAST CASTLE

De film zelf beschikt over een dieselmotor. Het verhaal komt immers maar heel traag op gang en wekt een saaie indruk op. Om dit gevoel te breken wordt de kijker slechts in het begin van het verhaal heel vaag ingelicht over het hoe en waarom van alles. Zonder dat je het beseft ga je het verhaal geconcentreerd volgen en worden je gevoelens aangesproken. Maar misschien geldt dit laatste aspect enkel maar voor het mannelijke gedeelte van de aanwezigen in het publiek. De film handelt immers over het leger en het gezag dat rond dit orgaan bestaat. Vandaar dat dit dan ook heel weinig vrouwelijke personen zal aanspreken. De tucht en orde die in deze organisatie hangt, zorgt ook voor een ietwat saai verhaal maar om dit te verbreken bevat de film hier en daar een komische noot die telkens op het juiste moment wordt opgeroepen.

Het verhaal handelt over General Eugene Irwin, een Amerikaans generaal met heel veel respect binnen het wereldje. Het gaat deze man echter niet voor de wind. Tijdens zijn laaste missie beging hij immers enkele oorlogsmisdaden en daarom werd hij veroordeeld tot tien jaar gevangenisstraf. Die straf moet hij uitzitten binnen een uiterst streng bewaakte gevangenis, samen met 1.200 andere medegevangenen. Op het eerste gezicht lijkt het dat hij zich neerlegt bij de beslissing en is hij van plan om zijn straf uit te zitten. Wanneer hij echter geconfronteerd wordt met de misdaden die gevangenisdirecteur Colonel Winter (James Gandolfini) uithaalt is de maat vol en besluit hij tegen het systeem in opstand te komen. En daarvoor wil hij heel ver gaan.

Hoe ver dit is wordt duidelijk naar het einde van The Last Castle. Doordat de film op een doordachte manier de woede van de kijker heeft opgewekt tegen Colonel Winter, krijgt de climax een extra dimensie. Het is zelfs niet verwonderlijk om dan vreugdekreten van kijkers in de zaal te horen. Dat wil niet zeggen dat er gebruikt gemaakt wordt van gesofisticeerde special effects die bol staan van computertechnologie. De film houdt het eerder bij de sobere stijl, die meteen ook aansluit bij het leven van een militair veroordeelde. Het is dan ook dit laatste gegeven die de film een beetje de das omdoet en de film niet de mogelijkheid geeft om een kaskraker te worden. De film probeert immers op een realistische manier een verhaal te brengen maar dit wordt dan weer naar de vaantjes geholpen omwille van het feit dat men deze saaiheid probeert te doorbreken door gebruik te maken van onrealistische zaken. Ook het feit dat de film slechts een beperkt publiek zal bereiken, zorgt ervoor dat er heel wat minder geld in het laatje zal terechtkomen.

Wanneer je goed oplet dan kan je in de film ook heel wat symboliek herkennen. Naast de traditionele gebruiken binnen deze wereld vind je ergens ook wel een link met de bijbel terug. Dit gegeven wordt overduidelijk met twee scènes uit de film. De eigenlijke boodschap die de film waarschijnlijk wil brengen is het feit dat je niet waardig bent om de titel generaal te dragen als je dit doet van achter een bureau. Een generaal moet immers kunnen beseffen wat het is om op het slagveld te staan en moet ook weten wat de juiste beslissingen zijn op kritische momenten. En misschien nog het meest belangrijke: een generaal mag zich op bepaalde punten zeker niet verheven voelen boven zijn soldaten.

Op de acteurkeuze valt niet veel aan te merken. Robert Redford past wel in de rol, maar misschien kon men toch nog iemand beter vinden. Wie wel perfect in zijn rol past is Clifton Collins Jr. Deze man speelt in de film de rol van Corporal Ramon Aguilar. Een persoon die veroordeeld werd omdat hij enkele seconden de controle over zichzelf verloor. De persoon heeft het echter niet gemakkelijk tussen de rest van de gedetineerden en dit omdat hij een spraakgebrek heeft. Het is ook daarom dat hij niet aanvaard wordt binnen de groep. Hopelijk mogen we in de toekomst nog wat verwachten van deze man die ook te zien was in de film Traffic.

The Last Castle moet aanzien worden als een film die eigenlijk weinig inhoud heeft maar om diverse redenen er toch in slaagt om op het einde dit gegeven te doorbreken. Het is ook daarom dat deze film zeker en vast mag beschouwd worden als goed. De kijker krijgt een mooie boodschap mee en wordt geconfronteerd welke misdaden er gebeuren binnen de muren van een militaire gevangenis. Niet meteen de plaats waar een opendeurdag gehouden wordt en waar je gezellig even kan langs lopen. Wil je dit echter wel doen dan is deze film zeker en vast de moeite waard om wat tijd voor vrij te maken.