THE MAN WHO WASN'T THERE

Met de geboeders Coen (Joel achter de camera en Ethan in de productiestoel) is het altijd prijs. Ze werkten zich bij het grote publiek in de kijker met het sublieme Fargo, nadat ze zich al met Blood Simple, Raising Arizona, Miller's Crossing en Barton Fink op de schoot van menig critici hadden gewerkt. Even probeerden ze te flirten met Hollywood (en vooral het grote geld) met het onderschatte The Hudsucker Proxy, om terug te keren naar de kleinere film met het bejubelde The Big Lebowski. Het al even bizarre O Brother, Where Art Thou? maakte duidelijk dat ze liever hun eigen ding deden dan naar de pijpen van de Hollywoodbonzen te dansen. Met The Man Who Wasn't There versterken ze alleen die indruk, want weinig filmregisseurs zouden tegenwoordig hun thriller aan zo'n laag tempo, en in prachtige zwart-wit kleuren aan de man kunnen brengen.

Ed (een heerlijk stoïcijnse Billy Bob Thornton) lijdt een quasi onzichtbaar leven. Als hulpkapper in de zaak van zijn schoonbroer kapt hij stilzwijgend het haar van zijn klanten. Zo anoniem dat hij nauwelijks herkend wordt wannaar hij zonder zijn witte kappersjas in de stad rondwandelt. Ook thuis speelt hij behangpapier. Zijn vrouw Doris (Frances McDormand) bedriegt hem met haar baas, maar daar kan Ed zich niet bepaald druk over maken. Wanneer hij echter de kans krijgt om te investeren in de uitvinding van de toekomst (de droogkuis) chanteert hij de baas van zijn vrouw, en brengt zo een dodelijke bal aan het rollen. Maar terwijl de feiten zich voor hem uitrollen blijft hij doodkalm de wereld bekijken.

De gebroeders Coen hebben met The Man Who Wasn't There een boeiende stijloefening afgeleverd. De acteerprestaties zijn subliem, de contrastrijke zwart-wit fotografie is oogverblindend en de mis en scène perfect. Voor een thriller gaat de film tergend langzaam, maar dat past perfect in de jaren vijftig sfeer die de filmmakers prachtig opwekken. De plot zit knap in elkaar maar jammer genoeg is de lat nu al zo hoog gelegd dat je wat inhoud betreft iets meer verwacht. Even lijkt het erop dat de inhoud even een stap achteruit gezet heeft voor de vorm. Net zoals het al een beetje het geval was bij O Brother. Of misschien zijn onze verwachtingen bij de naam Coen te hoog gespannen. Het is alvast uitkijken naar hun volgende film.