THE OTHERS

Terwijl boeken doorgaans zo veel mogelijk publiciteit willen vangen, weigerde schrijver J.D. Salinger in 1978 elke vorm van reclame. Hij wilde zelfs niet dat er op zijn roman The Catcher in the Rye een korte inhoud of foto stond. Salinger wilde dat zijn lezers onbevooroordeeld aan de roman konden beginnen, zonder enige voorkennis. Een uitgangspunt dat bijzonder goed van pas zou komen bij de film The Others van Alejandro Amenábar. Hoe minder je er over weet, hoe beter. Het kleinste detail kan de spanning breken, de minste voorkennis de film verknoeien. Wie echt geen risico wil nemen, stopt hier dan ook beter met lezen.

The Others is een erg vage remake van Lewis Gilberts weinig bekende film Haunted uit 1996, dat op zijn beurt een adaptatie was van James Herberts gelijknamige horrorroman. Alejandro Amenábar (Thesis, Luna) hield alleen het uitgangspunt over en nam de vrijheid om heel wat elementen uit die oorspronkelijke roman en film op z'n kop te zetten. Hij situeert zijn verhaal in Jersey, medio 1945. In een afgelegen landhuis woont de jonge vrouw Grace, samen met haar twee kinderen, Anne en Nicolas. Die lijden aan een merkwaardige ziekte: ze kunnen geen licht verdragen. Vandaar dat de gordijnen van het huis voortdurend gesloten moeten worden en dat geen enkele deur geopend mag worden voor de vorige is gesloten. Op een nacht zijn alle dienstbodes uit het huis verdwenen. Tot Graces grote verrassing bieden zich de volgende ochtend drie nieuwe hulpjes aan: de oude vrouw Mrs. Mills, het doofstom meisje Lydia en de zwijgzame tuinman Mr. Tuttle.

Meer over het verhaal verklappen, zou doodzonde zijn; verwijzingen naar andere, gelijkaardige films, zou de clou van The Others kunnen verraden. Vandaar dat we dat niet doen. The Others is een film die je beeld voor beeld moet ontdekken, een huis dat je van kamer tot kamer moet betreden, zonder te weten wat er achter de verschillende deuren schuilgaat. Zonder spectaculaire decors of moderne speciale effecten bouwt regisseur Amenábar een spanning op die af en toe bijna ondraaglijk is. In bepaalde scènes kruipen de rillingen gegarandeerd over je rug. Verwacht geen rollercoasterrit of toestanden à la Scream. Het tempo in The Others is vaak zo tergend traag, dat je er ongemakkelijk van wordt.

Zelf verwijst Amenábar vaak naar Kubrick, Spielberg en Hitchcock als zijn grote voorbeelden. Zowel qua, enscenering, vertelstijl als sfeer herken je inderdaad stukken uit het oeuvre van het toptrio. Van Hitchock nam hij alvast de fascinatie voor Grace Kelly over. In The Others is het Nicole Kidman (haar personage heet niet voor niets Grace) die de hele film draagt. Ze kreeg voor haar erg sterke prestatie een Golden Globe-nominatie voor beste actrice en maakt inderdaad zware indruk. Ook The Others zelf werd her en der al bedolven onder de prijzen. Meer dan terecht. Dit is film pur sang. Zonder toeters of bellen, zonder franjes, zonder tierlantijntjes. Maar met maximale spanning.