JEEPERS CREEPERS

Alles komt terug, ook in de horrorfilm. Waren iconen als Freddy Kruger, Jason Voorhees of Michael Myers de laatste jaren vooral onderwerp van parodie in postmoderne horrorfilms à la Scream, I Know What You Did Last Summer en Scary Movie, dan lijkt het begin van de nieuwe eeuw de klok terug te draaien. Er mag weer serieus gesidderd en geschrokken worden. Voor Freddy en Jason staan er nieuwe filmavonturen op stapel, er komt een nieuwe Halloween en met The Others en nu Jeepers Creepers kregen we op enkele weken tijd al meer zweet in de handen dan heel vorig jaar samen.

Jeepers Creepers begint met wat de spannendste filmopening moet zijn sinds Steven Spielbergs Duel uit 1971. Niet toevallig tuffen twee tieners ook hier met een aftandse wagen doorheen een eindeloos landschap, op weg naar huis. Terwijl ze wat zitten te kibbelen, doemt achter hen een ouderwetse zwarte truck op, die hen van de weg probeert te maaien. Een proloog die verre van origineel is, maar door regisseur Victor Salva wel uiterst vakkundig in elkaar werd gestoken. Ondersteund door een bijzonder effectief geluidsspoor wordt de spanning bijna ondraaglijk.

De twee tieners, Dary en Trish, weten aan de gek te ontsnappen, maar een eindje verder zien ze hem een bebloed pak in een afvoerpijp dumpen. Totaal van slag, besluiten Dary en Trish een kijkje te gaan nemen, want wie weet is er daar wel iemand die hulp nodig heeft. Op het moment dat Dary per ongeluk in de pijp valt, neemt Jeepers Creepers een bocht van 180 graden, net zoals Quentin Tarantino bijvoorbeeld met zijn From Dusk Till Dawn deed. In de pijp, die uitkomt in de kelders van een oude kerk, ontdekt hij honderden lijken, die allemaal een lichaamsdeel missen en vakkundig aan elkaar genaaid werden. Niet veel later komen ze oog in oog te staan met The Creeper uit de titel (een verwijzing naar het bekende liedje uit 1938).

Echte horrorfilms halen nog maar zelden onze bioscoopzalen, maar dit is er eentje van het zuiverste soort, met alle clichés incluis. Want eens we weten wie (of wat) The Creeper juist is, verliest de prent veel van zijn geheimzinnigheid en spanning en schakelt regisseur Victor Salva over op meer visuele horror. Zoals gezegd haalde Salva voor de opening zijn mosterd bij Spielbergs Duel en ook tijdens de rest van de film is het wel duidelijk dat de regisseur zijn klassiekers kent. Af en toe lijkt het wel of je gewoon naar een monsterepisode van The X-Files aan het kijken bent. Niettemin houdt Salva er de Schwung en spanning altijd in en da's op zich al een kunst. Door het bescheiden budget van 10 miljoen dollar werd hij af en toe gedwongen om keuzes te maken. We zijn ervan overtuigd dat het beperkte geld alleen maar in zijn voordeel speelde. Door de lage kostprijs wist Jeepers Creepers bij zijn release in Amerika zijn budget drie keer terug te verdienen. Geen wonder dus dat Salva al bezig is aan de sequel: Night Two. Is een nieuw horroricoon geboren?