BATTLE ROYALE

De film draait rond een Japanse wet die gestemd werd nadat de maatschappij, en dan vooral de jeugd, dreigde te ontsporen in losbandigheid en ongehoorzaamheid, iets wat in het land van de samoerai zeker niet getollereerd wordt. Volgens die wet wordt er ieder jaar een tombola gehouden onder alle middelbare scholen. De winnende school krijgt de zeer twijfelachtige eer om voor drie dagen heel even in het middelpunt van de belangstelling te staan. Onder zware begeleiding worden ze naar een onbewoond eiland afgevoerd. Een leuke schoolreis lijkt het, ware het niet dat er van de 42 leerlingen uiteindelijk slechts één het eiland levend mag verlaten. Een opdracht die door de netjes in schooluniformen gestoken leerlingen nog met ongeloof wordt weggelachen tot de organisator Takeshi Kitano de dodelijke ernst van het spel met het nodige bloedvergieten demonstreert.

De Japanse politiek reageerde met ongeloof op de uiterst brutale film. Het land krijgt meer en meer te maken met jeugdcriminaliteit en ze vreesden dan ook dat de film enkel maar olie op het vuur zou gooien. Even leek het er op dat een groep parlementsleden met succes de film uit de zalen zou kunnen houden maar uiteindelijk is de film dan toch, na een succesvolle festival-carrière, in de zalen geraakt. We keken dan ook met spanning uit naar dit geweldfenomeen, maar uiteindelijk valt het allemaal nog wel mee. Niet zozeer door het gebrek aan geweld (een veertigtal tieners zien afgeslacht worden op het scherm zonder de Scream-achtige relativeringshumor is nu niet bepaald een pretje), maar wel door het gebrek aan een duidelijke reden van dit alles. Regisseur Kenji Fukasaku, die bij ons enkel gekend is voor zijn Tora! Tora! Tora!, toont ons de ene moord na de andere, maar echt beklijven doet het allemaal niet.

Terwijl de schoolkameraden elkaar uitmoorden, krijgen slechts enkele karakters de eer om een iets diepere karakteruitwerking te krijgen. Wanneer Kitano in de dagelijkse slachtoffer-afroeping de gevallen vrienden en medestudenten afroept, heb je dan ook niet de reflex om even mee te sympathiseren. Het blijven een aantal namen zonder gezicht. En wanneer de rook boven het eiland dan eindelijk oplost, blijf je zitten met die ene grote vraag: wat was nu eigenlijk de bedoeling van dit alles? Wil de regisseur ons gewoon even schockeren met kindergeweld en kinderdoden, wil hij een extreme parodie opvoeren van debiele voyeuristische shows als Big Brother, of wil hij dan toch de boodschap doorgeven dat echte vriendschap en liefde alles overwint? Al is het maar voor heel even.