A BEAUTIFUL MIND

Voor wiskundigen is hij een begrip, een halfgod die thuishoort in een rijtje met pakweg Newton of Darwin. Voor ons was hij een nobele onbekende: John Nash, een briljant wiskundige die de principes van de zogenaamde game theory wist toe te passen op ons alledaags leven. Na het zien van A Beautiful Mind is hij ook een beetje ónze halfgod. Want de film mag dan wel een geromantiseerd beeld geven van zijn leven, verbazingwekkend en verbijsterend is het wel. We maken kennis met John Nash (Russell Crowe) als hij medio 1940 wiskunde studeert aan Princeton. Met getallen is hij een genie, maar menselijk loopt het gauw fout. Een sullig buitenbeentje, niet meteen de meest populaire student. Ook bij de proffen is hij niet de meest geliefde leerling, aangezien Nash weigert zijn thesis te schrijven over een onderwerp dat niet volledig nieuw is.

Maar met het verstrijken der jaren, lijkt het ook met John Nash beter te gaan. Samen met enkele zielsverwanten heeft hij een kantoor opgestart dat problemen voor bedrijven oplost, hij geeft les aan jonge wiskundigen en in de lieve Alicia (Jennifer Connelly) heeft hij de vrouw van zijn dromen gevonden. Op het moment dat Alicia zwanger is van hun eerste kindje, krijgt John Nash een geheime opdracht van de Amerikaanse overheid. Hij moet in tijdschriften en kranten op zoek naar geheime, gecodeerde boodschappen die moeten aangeven hoe en wanneer de Russen Amerika zullen infiltreren. Nash wordt daarbij zelfs letterlijk op de hielen gezeten door geheim agent Parcher (Ed Harris). Maar zowel de opdracht als Parcher zijn door Nash verzonnen. Hij blijkt aan schizofrenie te lijden.

De rest van de film toont hoe Nash en zijn vrouw met de ziekte proberen om te gaan. Eerst wordt Nash onderworpen aan een insuline shocktherapie en zware medicatie, maar het zal vooral de gedrevenheid, het doorzettingsvermogen en de onvoorwaardelijke liefde van zijn vrouw Alicia zijn die Nash opnieuw op het rechte spoor krijgen. Nash trekt na lange tijd terug naar Princeton en doceert er ook vandaag nog wiskunde. Zijn slotspeech tijdens de uitreiking van de Nobelprijs gaat echt door merg en been. Hoezeer de film enkele negatieve kanten van de figuur van Nash wist weg te moffelen, kunnen we moeilijk nagaan, maar louter filmisch is A Beautiful Mind een klein meesterwerk. Niet in het mist door de doorleefde vertolking van Russell Crowe als Nash, die tijdens de film op een totaal geloofwaardige manier 47 jaar ouder wordt. Na de Nobelprijs voor Nash, nu de oscar voor A Beautiful Mind!