BLACK HAWK DOWN

Er is heel wat te doen geweest rond de release van Black Hawk Down. Belangrijkste vraag hierbij was of dit wel het goede moment is om deze film uit te brengen. Met deze vraag komen we uiteraard terug bij de feiten die bij iedereen nog steeds vers in het geheugen liggen en altijd verbonden zullen blijven met 11 september 2001. Black Hawk Down zoomt in op de actie die de Amerikanen in 1992 in Soemalië ondernamen. Een operatie waarbij de Amerikanen een actie opzetten tegen de Soemalische moslims. En het is net dit laatste woord dat heel wat stof kan doen opwaaien in de huidige politieke situatie. Dit onderwerp is momenteel immers zo brandend actueel dat het een beetje onbegrijpelijk is dat men besloten heeft deze film op het grote doek te projecteren. De enige reden die hier dan ook voor gevonden kan worden is het feit dat de Amerikanen willen tonen dat ze een wereldmacht zijn en dat ze niet met zich laten sollen. Nog een belangrijke reden om de film toch uit te brengen is misschien het feit dat de Amerikanen eigenlijk niet zo goed uit het verhaal komen. De missie die ze toendertijd uitvoerden, werd eigenlijk een zwarte missie uit de Amerikaanse miltiaire geschiedenis. Om de gebeurtenissen van 11 september toch een beetje te verzachten werden er in het begin en het einde van de film haastig enkele zinnen bijgekleefd. Maar van deze kanttekening zullen waarschijnlijk veel bioscoopgangers niet wakker liggen. Mensen houden immers nog steeds meer van actie dan van de boodschap die een film in zich meedraagt.

Op gebied van actie moet de film in ieder geval niet onderdoen voor enige van zijn voorgangers. De voornaamste reden hiervoor is ongetwijfeld de man die plaats nam in het regisseurszitje en luistert naar de naam Ridley Scott. Scott is in ieder geval de aangewezen man om dit soort films op het doek te plaatsen. Met Gladiator bewees hij immers een meester te zijn in het opwekken van een bepaalde sfeer door beelden. Ook op militair gebied is hij geen leek. In 1997 maakte hij al G.I. Jane, een film die trouwens de verwachtingen niet inloste. Een gegeven dat we van Scott ondertussen al gewoon zijn. Terwijl films als Gladiator, Blade Runner en Thelma & Louise op gejuich onthaald werden, werden films als Hannibal, en 1492: Conquest of Paradise compleet niet geapprecieerd. Black Hawk down wordt voor Ridley Scott terug een schot in de roos. Een bewijs dat nu al geleverd wordt door de hoge noteringen in de Amerikaanse filmcharts.

De prent neemt ons mee terug naar 1992. De Amerikanen proberen de vrede in Soemalië te bewaren. Ze hebben echter te kampen met General Muhammad Farah Aidid, een Soemalische krijgsheer. Om hem te pakken te krijgen proberen ze zoveel mogelijk van zijn luitenanten te klissen om op die manier een heleboel informatie los te krijgen. Op een bepaalde dag wordt een missie op touw gezet om enkele mensen gevangen te nemen. Alles wordt op de basis in gereedheid gebracht om Bakara Market te bestormen. De missie zou slechts een uurtje in beslag mogen nemen maar wanneer plots een black hawk helikopter neergehaald wordt, ziet de situatie er heel wat slechter uit. De Amerikanen komen zwaar onder vuur te liggen en krijgen te maken met de zwaarste missie sedert Vietnam. Eens de missie goed op gang is, beginnen de Amerikanen in te zien dat ze een tactische fout begaan hebben en dat ze zich blijkbaar in een heel groot wespennest bevinden. De opdracht wordt nog zwaarder wanneer het order leave no man behind door de zenders weerklinkt.

De cast van Black Hawk Down bestaat uit een aantal mensen die al in Pearl Harbor te zien waren, Josh Hartnett en Tom Sizemore voorop. Naast deze twee bekende koppen herken je in de film ook nog Ewan McGregor en nieuwkomer in het filmwereldje Eric Bana. Geen enkele van deze mensen speelt echter de absolute hoofdrol in de film. Deze wordt immers vertolkt door de beelden. De sfeer die opgewekt wordt door de beelden is een sfeer die perfect bij een oorlogsfilm passen. Sterker nog, je gaat als kijker helemaal op in de beelden. Door de intense actie die de film rijk is, is het wel noodzakelijk dat er af en toe wat gas teruggenomen wordt. Dit wordt vakkundig opgelost door gebruik te maken van slow-motion shots of door de muziek op de voorgrond te laten treden. Op die manier word je als kijker verlost van fluitende kogels, bommen en allerlei ander wapentuig.

Net als bij Gladiator is de muziek terug in handen van Hans Zimmer. Ditmaal werd niet de weg van het orchestrale bewandeld maar wel die van de wereldmuziek. Een genre dat we van hem niet echt gewoon zijn en fel in contrast staat met de soundtracks die hij maakte voor Pearl Harbor, Hannibal en Gladiator. Zimmer maakt ditmaal gebruik van muziek die enerzijds Amerikaanse elementen bevat en anderzijds ook Afrikaanse. Deze probeert hij dan ook vakkundig in elkaar te laten overvloeien zodat je het gevoel krijgt dat een gevecht woedt tussen beide beschavingen. Geen aangename rustige deuntjes dus maar opzwepende muziek. De muziek speelt wel een centrale rol in de film en past perfect bij de beelden. Maar daarmee houdt het ook op want de soundtrack zelf zal waarschijnlijk niet zo gesmaakt worden door het publiek. De voornaamste reden hiervoor is dat de soundtrack niet beschouwd kan worden als een doodgewoon wandelingetje door een vredig park maar wel als een helse tocht in oorlogsgebied.

Black Hawk Down is een oorlogsfilm van de bovenste plank. Een film die geen doekjes rond oorlog windt en je als kijker in het midden van de actie plaatst en niemand onberoerd zal laten. Tevens zal je een beetje tijd nodig hebben om te bekomen van de strijd en om het geluid te verdringen van vallende kogels op het beton. Black Hawk Down is een film die op visueel gebied mag gerekend worden tot een van de beste van de laatste jaren. Ook het geluid hoeft voor niets onder te doen. Het Dolby Surround Effect doet zijn naam meer dan eer aan in deze film. Black Hawk Down zal in ieder geval niet zorgen voor een rustig filmavondje, maar wel voor velen een nieuwe ervaring. Weliswaar niet de plezierigste, maar wel een realistiche.