GOSFORD PARK

Voor wie het nog kan bijhouden: met Gosford Park is Robert Altman aan zijn 37ste film toe. Omdat hij dat nog nooit gedaan had, wilde hij wel eens een whodunit in de stijl van Agatha Christie draaien. Decor daarvoor werd het indrukwekkende Gosford Park uit de titel, waar anno 1932 de upperclas samenkomt naar aanleiding van een jachtpartij georganiseerd door gastheer Sir William McCordle. In het bijna onontwarbaar web van personages zitten onder meer Mary, het nieuwe dienstmeisje van lady Constance; de ervaren dienster Mary; pianist Ivor Novello en filmproducent Morris Weissman, die de productie van zijn volgende Charlie Chan-film rond probeert te krijgen. Dat er tussen de verschillende gasten spanningen heersen, wordt al gauw duidelijk. Wanneer Sir William een mes in de rug geplant krijgt, moet een inspecteur in ware Hercule Poirot-stijl op zoek naar de moordenaar.

Het duurt tergend lang vooraleer de moord in Gosford Park ook plaatsvindt. Robert Altman neemt in zijn typische a-Hollywoodstijl ruim de tijd om de 25 verhaallijnen (!) uit te tekenen en de personages voor te stellen. Iedereen uit elkaar houden is aanvankelijk een bijna onmogelijke opgave, vooral omdat Altman geen enkel personage uit het oog verliest. De 44 sprekende rollen lijken allemaal even belangrijk te zijn. Omdat Altman zijn film in Engeland wou draaien, valt de cast ook terug op Britse acteurs en actrices. En wat voor een cast. Met Maggie Smith, Helen Mirren, Michael Gambon, Kristin Scott Thomas, Charles Dance, Alan Bates, Eileen Atkins, Emily Watson, Richard E. Grant, Derek Jacobi, Stephen Fry en Clive Owen loopt het neusje van de Engelse filmzalm doorheen de film. Weinig kans dat we ze ooit nog eens samen in één film zullen terugzien.

Gosford Park is naast een moordmysterie vooral ook een studie van het Britse upper-class systeem vol snobisme. De film laat zien hoe de twee klassen gescheiden van elkaar moesten leven en hoe de diensters hun leven in het teken van hun meesters inrichtten. Altman doet dat met de scherpe pentekening die we van hem gewoon zijn. Met het nodige sarcasme weet hij wonderwel alle verhaallijnen bij elkaar te houden. Je moet het maar doen.