THE TIME MACHINE

Van de visie die 'de man die de toekomst kon zien' in 1895 op papier zette, is in deze moderne adaptatie niet veel meer overgebleven. Regisseur Simon Wells verplaatste de actie van Londen naar New York. Daar leeft Alexander Hartdegen (Guy Pearce), een wat wereldvreemde uitvinder. Op het moment dat hij zijn liefje Emma ten huwelijk wil vragen, wordt ze tijdens een overval in het park doodgeschoten. Hartdegen is er het hart van in en zou er alles aan doen om haar terug te krijgen. Zwaar tegen de zin van zijn beste vriend Philby en huishoudster Watchit, zwoegt hij dag en nacht aan zijn nieuwste uitvinding: een machine waarmee hij in de tijd kan reizen. Op die manier kan hij de aanslag op zijn vriendin voorkomen.

Hartdegen slaagt maar half in zijn opzet. Zijn machine werkt, maar hij beseft dat het allemaal niets uitmaakt. Wat hij ook aan het verloop van de geschiedenis probeert te veranderen, hij zal zijn vriendin desnoods duizend doden zien sterven. Door een ongelukkig toeval wordt hij vervolgens de toekomst ingeslingerd. Eerst belandt Hartdegen in het jaar 2030 en 2037, waar hij het verschrikkelijke lot van onze aarde ontdekt, en ten slotte komt hij 8.000 eeuwen verder in de toekomst terecht. Daar leven de vredige Eloi in schril contrast met de gevaarlijke Morlocks.

The Time Machine neemt werkelijk een vliegende start. Het bijna kinderlijke enthousiasme van zowel regisseur als acteurs werkt aanstekelijk en je kijkt je met veel guilty pleasure de ogen uit. De visuele flair waarmee het tijdreizen in beeld wordt gebracht is daar niet vreemd aan. Vooral de scène die Manhattan van de negentiende eeuw tot hypermoderne stad transformeert, spreekt tot de verbeelding en is een staaltje van piekfijne computereffecten. De scènes in de nabije toekomst, en het debacle dat daar aan de gang is, behoren tot de knapste van de hele film. Een bewijs dat Simon Wells (in een vorig leven regisseur van animatiefilms als The Prince of Egypt en An American Tail) wel degelijk kan filmen.

Eens het verhaal zich naar de verre toekomst verplaatst, verliest de film echter totaal de trappers. Het verhaal over de Eloi en Morlocks zit verschrikkelijk slecht in elkaar en weet je op geen enkel moment te boeien. Als Über Eloi Jeremy Irons op de proppen komt, is het kalf helemaal verdronken. Regisseur Simon Wells moet het beseft hebben, want hij moest tijdens de productie met uitputtingsverschijnselen vervangen worden door Gore Verbinski, die in aller ijl de regie over moest nemen. Eens hersteld, nam Wells de taak weer over. Aan inzet ontbreekt het hem dus zeker niet. Aan een evenwichtiger scenario wel.