COLLATERAL DAMAGE

In tijden waar de Jackie Chans, Chow Yun-Fats en Jet Li's als verfijnde ballerina's alle wetten van de zwaartekracht trotseren en hun tegenstanders met de snelheid van het licht in mootjes hakken, lijkt de slome en logge kracht van Arnold Schwarzenegger een relict uit het verleden. De stoere Rambo's en Conans van vroeger hebben plaats moeten maken voor een leniger en atletischer soort held. Vreemd toch dat een productiefirma (Warner Bros in dit geval) dan toch nog zoveel geld (85 miljoen dollar zelfs) pompte in dit cinematografisch anachronisme.

Bijna zagen ze al dat geld door hun neus geboord, want door de aanslagen in New York en Washington leek het er even op dat de film - gezien de plot - nooit gereleased zou worden. Maar vijf maanden doet het geheugen al een beetje vervagen en Warner Bros. bracht de film toch in de zalen. Met een beetje klamme handen, dat wel, maar het bleek uiteindelijk de goede gok. Voor het Amerikaanse publiek werd de film zelfs een vreemdsoortig symbool van patriottisme. Collateral Damage werd een onverwachte kaskraker en critici waagden het nauwelijks hun pen in vitriool te dompelen. Het lag allemaal een beetje te gevoelig. In Europa kunnen we gelukkig nog genoeg afstand nemen om de film an sich te beoordelen en het verdict valt niet mals uit.

Collateral Damage opent met een Arnold Schwarzenegger zoals je hem nog nooit gezien hebt: als brandweerman Gordy Brewer redt hij niet alleen mensen uit branden, maar hij is ook de ideale man en vader. Hij leidt dan ook het perfecte leventje, tot zijn vrouw en kind om het leven komen bij een aanslag op het consulaat van Colombia. Boosdoener is de guerrillaleider El Lobo (de wolf), die de dood van de onschuldige slachtoffers later onder het tapijt zal vagen als toevallige randschade (vandaar de titel Collateral Damage). Brewer kan daar vanzelfsprekend niet mee lachen. Aanvankelijk zegt het ministerie de klopjacht op El Lobo te openen, maar wanneer de zaak vast loopt, neemt Brewer zelf het heft in handen.

Het resultaat laat zich makkelijk voorspellen. Schwarzenegger dringt het wespennest van Colombia binnen en begint een onwaarschijnlijke eenmansactie tegen de guerrilla's, op zoek naar El Lobo. Dat zijn wraakactie op zich ook weer zoveel slachtoffers met zich meebrengt, lijkt voor Brewer bijzaak, hoewel scenaristen David en Peter Griffiths hun protagonist af en toe de tijd gunnen om even over zijn daden na te denken. In de figuur van Selena, de vrouw van El Lobo, smokkelen ze zelfs een soort geweten in de prent.

Regisseur Andrew Davis (Under Siege, The Fugutive) moet dan ook voortdurend op twee benen hinken. Enerzijds wil hij voor de pure actie gaan; anderzijds moet hij er rekening mee houden dat deze brandweerman de ziel van Amerika vertegenwoordigt. Het resultaat is zo halfslachtig als gevreesd. Wie de hersens in de koelkast laat, kan misschien denken dat hij naar een redelijk matige actieprent uit de jaren tachtig aan het kijken is. Wie even de hersens laat ronken, verlaat proestend van het lachen de zaal. Lachen moet ook Arnold Schwarzenegger doen. Ondanks alles heeft hij het mooi voor elkaar. Voor Terminator 3: Rise of the Machines vangt hij straks 30 miljoen dollar. Het hoogste loon ooit in Hollywood op een looncheque gezet.