WE WERE SOLDIERS

Al snel blijkt echter dat de Amerikaanse inlichtingendiensten een blunder van formaat begaan hebben bij de keuze van de initiële landingszone, LZ X-Ray genaamd, want in geen tijd worden de Amerikanen omsingeld door zo'n 2000 fanatieke Noord-Vietnamese soldaten. Wat volgt is een nauwgezette reconstructie van een van de bloederigste en brutaalste gevechten ooit. Terwijl de kijker overspoeld wordt met de rauwe beelden van de grondgevechten die Moore en zijn mannen levert, zoomt de regisseur ook in op enkele figuren die rechtstreeks of onrechtstreeks met de strijd te maken hebben.

Zo is er helikopterpiloot Bruce Crandall (Greg Kinnear), bijgenaamd Snakeshit, die onder zwaar vijandelijk vuur steeds af en aan vliegt van de LZ naar het basiskamp met gewonden, dat terwijl de speciaal daartoe opgeleide 'medevac'-piloten het al lang laten afweten wegens te gevaarlijk. Verder leren we ook Joe Galloway (Barry Pepper) kennen, een journalist die zijn beroep wel heel ernstig neemt en meelift met Snakeshit tot in het heetst van de strijd. Wat hij daar aanschouwt is zo aangrijpend dat hij na de oorlog samen met lt-kol Moore besluit het boek te schrijven waarop deze film is gebaseerd. Ook op het thuisfront krijgen de soldatenvrouwen het hard te verduren. Onder de bezieling van Julie Moore (Madeleine Stowe), de echtgenote van lt-kol Moore, zoeken de vrouwen steun bij elkaar. Zo vinden ze de kracht om hun dagtaak te vervullen terwijl elk moment de gevreesde telegram kan toekomen beginnend met de woorden 'We regret to inform you...'.

We Were Soldiers is een van de aangrijpendste films van de jongste maanden. Het feit dat de film scènes uit het eerder genoemde boek nauwgezet probeert te reconstrueren, zal daar wel iets mee te maken hebben. Dit is een van de weinige Vietnamfilms die het echte verhaal durft te tonen en niet vervalt in oeverloos Amerikaans patriottisme. Op sommige momenten is het kantje-boordje, maar echt storend wordt het nooit. De nadruk blijft immers steeds liggen op de heldendaden van de verschillende individuen en op sommige momenten wordt zelfs de gevoelige kant van de anders zo sadistisch voorgestelde Vietcongbevelhebbers getoond.

Het camerawerk in We Were Soldiers is ronduit verbluffend. Naar verluidt is nergens in de film het zogenaamde 'blue screen'-effect gebruikt in de beeldvoering en dat maakt deze prestatie des te knapper: wie houdt van inventieve camerabewegingen en een snelvuur van knappe scenes, komt hier zeker aan zijn trekken. Regisseur Randall Wallace werkte al mee aan Braveheart en Pearl Harbor en krijgt hier zelfs volledige 'creative control'. Terecht, zo blijkt. We Were Soldiers is een film die nog lang op de maag blijft liggen. (Over)gevoelige zielen be ware, dit is oorlog zoals het is: hard, rauw en KNT.