Klassiekers verfilmen is altijd wel (al dan niet in vlagen) een geliefkoosd tijdverdrijf geweest van filmmakers, en telkens menen ze het beter te moeten weten dan reeds lang ter ziele gegane collega's. En met Jane Eyre is het niet anders. Reeds meermaals werd het meesterwerk van Charlotte Bronte uit 1847 in de handen van film- en televisiemakers gestopt met als meest gekende gevolg de verfilming uit 1944 van Robert Stevenson. Met niet minder dan Joan Fontaine en Orson - Citizen Cane - Welles in de hoofdrollen. En nu probeert Franco - Hamlet - Zeffirelli het dus opnieuw.
De wees Jane Eyre wordt door haar liefdeloze familie een weeshuis ingestuurd waar ze al snel met de gevoelloze en pijnigende maatschappij wordt geconfronteerd. Jaren later kan ze het tehuis verlaten om als gouvernante te gaan zorgen voor een jong meisje in Thornfield Hall. De heer des huizes, Mr. Rochester, die pas laat ten tonele verschijnt blijkt zelf een miserabel leven achter de rug te hebben, maar langzamerhand blijken ze als twee verschoppelingen van de maatschappij meer voor elkaar te voelen dan ze aan elkaar willen, of eerder mogen toegeven.
Het klasseverschil is gewoon te groot, en blijkbaar is er een meer geschikte kandidaat dan Jane Eyre. Maar twee branden en een zorgvuldig verborgen geheim bepalen de verdere levensloop van beide geluk-afstotende protagonisten.
Het grote probleem met deze verfilming zit hem in het gevoel: dit zou een romantische klassieker moeten zijn, waarbij tranen en het hierbij gepaard gaande zakdoekgesnotter inherent deel van uit maken. Alle personages worden echter zo onderkoeld en gevoelloos naar voor geschoven dat elke poging tot inleving in de kiem wordt gesmoord. Vooral Charlotte Gainsbourg als de oudere Jane Eyre lijkt haar diepverborgen gevoelens niet in haar acteerprestaties te kunnen weerspiegelen.
Zeffirelli trapt gelukkig wel niet in de val om haar plots te laten transformeren in een hartstochtelijke vamp bij de eerste tekenen van werderzijdse liefde. Anthony Hopkins bewees nochtans in Remains of the Day dat je tegelijk ijskoel en aangrijpend kunt zijn.
William Hurt zet een getormenteerde en diepgekwetste Mr. Rochester neer, en weet beter zijn pijn op het scherm te projecteren. Hij weet de film toch nog enigszins te redden.
Maar deze film heeft ook verschillende bekende namen in een aantal bijrollen. Zo is er natuurlijk Anna Paquin (Oscar voor The Piano) als de jonge Jane Eyre, en Elle Macpherson die heel goed haar plan trekt als de 'concurrente' van Eyre. En ook Maria Schneider, bekend van Last Tango in Paris, mag even haar presence maken. Maar zij zijn enkel pleisters op een wonde.