JOHN Q.

Geen probleem zult u zeggen, de sociale zekerheid moet maar betalen, juist? Fout. In Amerika (toch het rijkste land uit de geschiedenis) gaat het er anders aan toe dan bij ons: iemand die daar ernstig ziek wordt, kan enkel terugvallen op een zogenaamde HMO-verzekering die afgesloten wordt via de werkgever. Daar wordt echter in de praktijk nogal vaak op beknibbeld door bedrijven en iemand die denkt volledig verzekerd te zijn, kan in de praktijk wel eens voor een levensgroot probleem komen te staan in een situatie als deze. Zo vergaat het dus ook de Archibalds. Ten einde raad gaat John dan maar over tot een wanhoopsdaad: hij gijzelt de spoedgevallendienst van het bewuste ziekenhuis gewapenderhand en eist dat Mike op de wachtlijst wordt gezet.

Met een sterrencast als deze zou je misschien kunnen verwachten dat de premisse uitdraait op een intelligente thriller zoals we er al een zagen in Dog Day Afternoon (1975). Daarin werd weliswaar een bank gegijzeld, maar verder verlopen de twee films nagenoeg gelijk. John Q. is echter een drama, en dat kun je bijna letterlijk nemen: het script zit zo vol gaten en sommige sequenties zijn zo ongeloofwaardig dat we deze film nauwelijks aan iemand zouden durven aanbevelen.

Vanaf het moment dat John het hospitaal overneemt, verliest de film alle geloofwaardigheid. Men wil ons namelijk doen geloven dat éé man met een pistool erin kan slagen een volledige ziekenhuisvleugel over te nemen, daarbij de volledige Chicago PD af te houden en ondertussen ook nog een volksheld te worden, dat terwijl hij toch een boel onschuldige patiënten onder schot houdt. Straffe koffie. En daarmee zijn we nog niet aan het einde van onze miserie: we worden ook nog eens bedolven onder een berg melige dialogen en subplots die nauwelijks terzake lijken te doen. Zo maken we kennis met een lokale tv-reporter die koste wat het kost met deze zaak een nationale doorbraak wil forceren. Sounds familiar?

Enig lichtpunt in deze warrige mix zijn nog de acteerprestaties van de hoofdrolspelers. Washington, Woods en Duvall leveren sterk werk af. Zij slagen erin het al te moralistische verhaal en de onduidelijke regie het hoofd te bieden. Anne Heche en Ray Liotta vallen echter ten prooi aan hun veel te eenzijdige rollen en gaan mee kopje onder. Gelukkig maar dat ze nog goed verdiend hebben aan deze productie. Het is niet hún schuld dat hun karakters de mist ingaan.

Regisseur Nick Cassavetes kan veel beter. Grote boosdoener in dit drama is immers het zwakke script (trouwens al geschreven in 1993) door James Kearns. Waarschijnlijk wou Cassavetes deze film voor zijn rekening nemen omdat zijn dochtertje Sasha eveneens op de wachtlijst staat voor een ruilhart en hij zijn ervaringen dacht te kunnen laten reflecteren in een betere regie. Helaas, dit script valt zelfs door de Spielbergs en de Coppola's van deze wereld niet meer te redden.