David Fincher zullen de meesten wel kennen van Seven en Fight Club, maar de man heeft ook nog The Game en zelfs Alien3 op zijn actief staan. Op elk van die films kleeft een typische Fincher-stempel, en dat wordt steevast al vanaf de begingeneriek duidelijk. Seven spande hierbij toch wel de kroon, daar werd in enkele flitsende beelden al de helft van het verhaal weggegeven. Niet zo met Panic Room, hier worden de opening credits gewoon naadloos in het decor van Manhattan verweven. Of toch, als je er achteraf over nadenkt, moet je bijna tot de conclusie komen dat deze 3 minuten wel degelijk een voorbode waren voor de volgende pakweg 2 uur. Alleen geeft Fincher nu niet het verhaal, maar louter de achtergrond prijs. Op dat moment weet je als filmfan al dat er je wat te wachten staat. Liefhebbers van long shots en duistere fotografie opgelet, de camerabewegingen zijn hier soms om van te duizelen. Technisch meesterschap op zijn best. De Palma, Coppola en consoorten, let op, Fincher zaagt aan de poten van jullie troon .
De vorige films van Fincher hadden stuk voor stuk big budget steracteurs met dito branie en kapsones. Nu pakt hij uit met Jodie Foster, deze bevallige deerne ging ook wel met 10,5 miljoen dollar van het budget lopen, maar dat was 'money well spent'. Foster draagt het verhaal en dit is zonder twijfel een van haar beste rollen tot nu toe. Met een zekere ingehoudenheid wanneer het verhaal dat vereist, een paar minuten later met de vlam in de pijp en nog wat verder met alle emotionele registers open. Alleen jammer dat in een enkel onbewaakt moment dat 'hillbilly'-accent van haar er nog eens doorkomt. Voor deze rol moest Foster zo goed als de gehele tijd met een tamelijk diep décolleté rondhossen, af en toe toch een beetje storend voor de 'young angry males' onder ons. Je kán op sommige momenten niet anders dan afgeleid zijn. Bewust gedaan of enkel een goedkope truc om ook de eenvoudigere Amerikaanse filmganger naar de zalen te lokken?
Over de overige rollen kunnen we kort zijn. De nu 12-jarige Kristen Stewart speelt het dochtertje en doet toch wel heel erg denken aan de toen 14-jarige Foster in haar rol in Taxi Driver. De gelijkenis is treffend, maar de acteerprestatie is ook niet kwaad voor iemand van die leeftijd. Forest Whitaker is een van de bad guys van dienst (alhoewel) en wordt daarin bijgestaan door Dwight Yoakam en Jared Leto. Alle drie zijn goed zonder meer, vooral voor Whitaker is het spijtig dat hij niet meer diepgang kon (of mocht) leggen in zijn rol. Het verhaal liet dit misschien niet echt toe, maar de man heeft zeker potentieel en op de koop toe een behoorlijke staat van dienst. Dat hij nog niet is doorgedrongen tot de échte top is een raadsel, na knappe prestaties in The Color of Money (1986), Bird (1988), Consenting Adults en The Crying Game (allebei 1992). De man moet er blijkbaar net zo over denken en begon ondertussen dan ook maar te regisseren, met weinig succes overigens.
Dat in deze preview zo weinig vermeld staat over het plot is een bewuste keuze. Zoals eerder vermeld is het verhaal eigenlijk te simpel om er iets van te kunnen vertellen zonder zich te bezondigen aan voor de lezer rotvervelende spoilers. We doen toch een poging om de mensen die nog steeds niet overtuigd zijn over de streep te trekken. Na een beetje sfeerschepping gedurende de eerste minuten komt al snel aan het licht wat een 'Panic Room' nu precies is en waarvoor zo'n ding zoal nuttig kan zijn. De zaken escaleren daarna tamelijk snel en vanaf dan wordt de kijker voortdurend bij de keel gegrepen om pas na ongeveer 2 uur kijkgenot terug relaxed te kunnen wegzakken in zijn luie filmzetel.
Klinkt dit alles nogal overdreven in de oren, ga deze film dan zeker zelf in de zalen zien en oordeel zelf. Je moet zelfs geen Fincher-fan zijn om hiervan te genieten.