SHOWTIME

Waarschijnlijk gingen de scriptwriters met die gedachte in het achterhoofd aan de slag. Wat Scream was voor de horrorfilms, zou deze prent worden voor de cop movies. Zich voldoende distanciëren van de algemene trend, maar niet te veel: 'you don't want to bite the hand that feeds you', of iets van die strekking. Maar parodie moest zeker één van de hoofdingrediënten worden. Iets origineels kan je toch niet meer brengen in dit genre. Who cares, trouwens, zolang er maar bekend volk op de affiches staat, komen de bioscoopgangers er wel op af en is iedereen tevreden, niet? En dus werden vakmensen aangetrokken die in het verleden al wat bewezen hadden. Geld was daarbij blijkbaar geen bezwaar, de productie werd uiteindelijk afgeklokt op zomaar eventjes 85 miljoen dollar. Geen klein bier voor een doordeweekse komedie. Maar wat wil je als Robert De Niro én Eddie Murphy ingehuurd worden voor de hoofdrollen. En daarbovenop kwam ook nog eens praktisch het complete team dat Shanghai Noon inblikte, een prent die het in 2000 niet kwaad deed aan de box office.

Het verhaal gaat ongeveer als volgt. Mitch Preston (Robert De Niro) is een door de wol geverfde agent bij de LAPD die gedurende zijn jarenlange carrière het respect verworven heeft van heel wat van zijn collega's. Hard, zakelijk en op het randje van het cynische. Trey Sellars (Eddie Murphy) oefent hetzelfde beroep uit, maar hij neemt de zaken wat lichter op en voor hem betekent politiewerk eigenlijk niets meer dan een kans om in de spotlight te geraken en het te maken als steracteur. Wanneer bij een uit de hand gelopen undercover operatie Mitch op een haar na een cameraman voor de kop schiet, eist de werkgever van de arme man, een lokaal TV-station, zo maar eventjes 10 miljoen dollar schadevergoeding. Tenzij Mitch wil meewerken aan een nieuwe reality-TV show die het station op stapel heeft staan. Veel keuze heeft hij niet, maar hij zal het zich later nog beklagen wanneer blijkt dat Trey zijn nieuwe partner wordt bij het uitoefenen van zijn dagtaak. Trey is volgens de producer van de TV-show (Rene Russo) immers de geknipte man voor de job.

Als dit u allemaal nogal bij het haar getrokken in de oren klinkt, dat is het ook. Showtime wil blijkbaar gewoon zo veel mogelijk elementen van vroegere politiefilms spoofen en het geheel aan mekaar kitten met wat goedkope situatiehumor en de gebruikelijke running gags. Dat dit wringt langs alle kanten laat zich raden. De prent verwordt zo tot een wegwerpproduct van het genre waarop het eigenlijk een satire had moeten worden. The irony! Ok, het is niet allemaal kommer en kwel. Af en toe worden een paar typisch Hollywoodiaanse trekjes aan de kaak gesteld (met dank aan William Shatner) en ook het TV-wereldje krijgt het hier en daar zwaar te verduren. Zo wordt op een bepaald moment bijvoorbeeld treffend de Big Brother-format op de korrel genomen (jaja, die kennen ze ginds ook). Maar helaas, een zwaluw maakt de lente niet. Showtime is uiteindelijk niet meer dan eindeloos heropgewarmde kost. De Niro's rol in 15 Minutes wordt nog eens dunnetjes overgedaan en ook Murphy slaagt er niet in meer te bieden dan wat hij al deed in Beverly Hills Cop en consoorten: gekkebekkentrekken.

Ter afsluiting nog een tip: als u toch zou verzeild geraken in een vertoning van Showtime, blijf dan zeker zitten bij de aftiteling. De drie minuten bloopers die u daar te zien krijgt zijn grappiger dan al wat u daarvoor werd voorgeschoteld.