I AM SAM

De trailer van de film laat vermoeden dat I am Sam een drama van jewelste wordt. Sam (Sean Penn) is een mentaal gehandicapte persoon. Door een stom toeval raakt een vrouw zwanger van hem en baart ze een dochter. Wanneer hun dochter geboren is, vertrekt de vrouw met de nooderzon. Sam staat alleen voor de loodzware taak om zijn dochter op te voeden. Gelukkig krijgt hij hulp, maar wanneer zijn dochter zeven wordt, lijkt het erop dat zijn dochter Lucy (Dakota Fanning) slimmer begint te worden dan haar vader. En dat komt ook de sociale dienst ter ore en die stellen dan ook een procedure in om zijn dochter in een pleeggezin te plaatsen zodat het kind zich volledig kan ontwikkelen. Bij gerechterlijk bevel gebeurt dit dan ook. Door deze gebeurtenis zit Sam helemaal aan de grond. Maar hij besluit de moed niet op te geven en gaat op zoek naar een advocate en die vindt hij in de gedaante van Rita Harrison (Michelle Pfeiffer). Na lang twijfelen besluit deze de zaak pro bona aan te nemen.

Sean Penn geeft in deze film iedereen het nakijken. Het effect zou waarschijnlijk nog sterker geweest zijn wanneer we nog geen Forrest Gump hadden gehad. Vaak herken je toch enige gelijkenissen met Tom Hanks. Tevens lijkt het erop dat er binnen enkele jaren een nieuw tienertalent aan de oppervlakte zal verschijnen. Dakota Fanning, die met deze film meteen toe is aan een 'grote' rol, brengt het er in deze film meer dan behoorlijk van af. Voor deze film was ze ook al te zien in de film Tomcats. En het lijkt er nog niet op te zitten voor deze jongedame. Er staan momenteel al drie andere films op het programma voor de komende maanden alsook nog een rol in een mini-serie. Niet slecht als je weet dat deze jongedame maar acht jaar is. Niet zo jong meer, maar nog steeds een vaste naam in het filmmillieu, is Michelle Pfeiffer. Deze valt in de film wat magertjes uit in haar rol. Het lijkt erop dat ze zich niet helemaal op haar gemak voelt. De rol als advocate is haar eigenlijk in deze film niet op het lijf geschreven, misschien was een Gillian Anderson beter geweest om deze rol te vertolken. Naast deze acteurs zijn er in de film ook nog een aantal andere acteurs die in de huid kruipen van mentaal gehandicapten en die zorgen wel voor een leuke noot in de film. Hoe spijtig het ook is wat deze mensen meemaken toch zullen ze ervoor zorgen dat ze een glimlach op je gezicht toveren.

I am Sam is zodaning gemonteerd dat de kijker hier een daar zijn fantasie de vrije loop kan laten gaan en zelf kan gaan denken hoe de situatie zich verder ontwikkelt. Het mooiste voorbeeld daarvan is het einde van de film. Misschien wordt ook een beetje teveel van dit effect gebruik gemaakt, het verhaal toont zodaning veel open momenten dat het op den duur onlogisch begint te worden. Als kijker ben je immers zodanig bezig om je af te vragen wat er verder gebeurt, dat je niet meer beseft dat er zich ondertussen weer een belangrijke plotwending heeft voorgedaan. De film is ook nét iets te lang om te kunnen boeien, vandaar dat het einde dan ook maar magertjes overkomt. Toch wist regisseur Jessie Nelson dramatiek, romantiek en humor perfect met elkaar te mengen.

Ook filmisch heeft I am Sam wel wat van Forrest Gump weg. De film is immers doordrenkt van muziek die geschreven werd door John Lennon, het overgrote deel wordt gezongen door Paul McCartney. Niet echt origineel, daarenboven wordt er tijdens de film voortdurend de nadruk gelegd op de muziek van de Beatles en van de tijdgenoten van deze muziekgroep. Orkestraal werk is helemaal niet aanwezig. De prent moet het dus vooral hebben van het beeldwerk. En daar slaagt regisseur Jessie Nelson ook in. De dame die onder andere films als The Story of Us en Stepmom op haar naam heeft staan, weet zich perfect meester te maken van de camera. Het mooiste moment is ongetwijfeld de schommelscène waarin Sam en Lucy schitteren. Gefilmd in slow-motion wekt deze scène toch wat emoties op. Eens te meer wordt bewezen dat liefde alles overstijgt.