STAR WARS: EPISODE II - ATTACK OF THE CLONES

Het verhaal van Episode II was al langer gekend. Er zijn tien jaar gepasseerd na de dood van Qui-Gon Jinn (Liam Neeson) op Naboo. Ondertussen is er een separatistenbeweging ontstaan onder leiding van een ex-Jedi: Count Dooku (spreek uit: "Doekoe"). Deze separatisten willen zich afscheiden van de Republic en ze slagen erin om steeds meer systemen en machtige conglomeraties voor hun kar te spannen. Senator Padmé Amidala (nu geen Queen meer van Naboo) reist naar Coruscant om deel te nemen aan een belangrijke sessie in de Senate. Er wordt immers beslist of de Republic nu een leger moet aanmaken om zich te wapenen tegen de separatisten. Er vindt een aanslag plaats op de Senator die ze overleeft. Obi-Wan Kenobi en zijn Padawan Anakin Skywalker krijgen de opdracht om Senator Amidala te beschermen. Obi-Wan merkt dat Anakin niet in zijn gewone doen is, en het komt niet enkel door de nare dromen die Anakin de laatste tijd heeft over zijn moeder...

Episode II heeft de verwachtingen kunnen inlossen. Niet alleen doordat Lucas de 'fouten' van Episode I verbeterde, maar gewoon omdat Episode II een heel andere film is geworden. Doordat AOTC een scharnierfunctie heeft (net zoals Episode V) is Lucas 'verlost' van de heroes journey en kan hij plaatsmaken voor verschillende plotwendingen. Net zoals in Episode V worden in AOTC meer vragen gesteld dan beantwoord. Terwijl Obi-Wan de daders van de aanslag op Amidala probeert op te sporen moet Anakin de Senator naar Naboo escorteren. De twee verhalen beginnen onschuldig, maar monden uit in heel wat meer. Zo wordt Anakin emotioneel tot het uiterste gedwongen door zijn verliefdheid op Padmé en de gebeurtenissen die volgen op Tatooine. Beide verhalen komen tenslotte samen en monden uit in een eindspektakel dat je op het puntje van je stoel zal volgen.

De ietwat verkrampte acteerprestaties uit TPM zijn volledig weg. Hayden Christensen (Anakin) en Natalie Portman (Padmé) vertolken hun rol met verve en zelfs de nogal 'zware' liefdesverklaringen komen heel realistisch over. Het liefdesverhaal is steeds aanwezig in de film, zonder echt te overheersen. Ewan McGregor (Obi-Wan) is bijzonder goed als Obi-Wan, hij weet het personage perfect te schetsen. Dat Samuel L.Jackson (Mace Windu), Ian McDiarmid (Palpatine) en Christopher Lee (Count Dooku) kunnen acteren wisten we al langer dan vandaag en dat bewijzen ze nogmaals in de film. Het lijkt wel alsof de personages in Episode II doen wat niet mocht of kon in Episode I. Obi-Wan is nu de meester in plaats van een Padawan, Padmé is verlost van de etiquette die gepaard gaat met haar titel van Queen in Episode I en de Jedi doen heel wat meer dan gewoon lui in hun stoel zitten. De nieuwkomers laten zoals verwacht van zich spreken. Met stip worden Jango Fett, de jonge Boba Fett, Count Dooku en Zam Wesell vermeld. Jar Jar Binks heeft een kleine, doch niet te onderschatten rol.

De slapstick humor uit Episode I is in zekere mate nog aanwezig, hetzij beperkt en aangevuld met een aantal leuke sarcastische opmerkingen die we ook terugvinden in de Classics. Het is niet Jar Jar, maar wel C-3PO die noodgedwongen de clown uithangt wanneer hij per ongeluk in een Droid fabriek terechtkomt en deelneemt aan het eindgevecht. Maar dit is niet echt iets om je druk over te maken, want de actiescènes overdonderen je toch. De achtervolging op Coruscant is behoorlijk lang, maar veel leuker dan de Podrace en de duels in Episode II worden echt op leven en dood gevochten. Ten slotte is er dan het gigantische eindgevecht op Geonosis. Deze maal zijn het geen primitieven die de strijd aangaan met een technologisch sterk ontwikkeld leger, maar twee - op papier - evenwaardige legers. Het eindgevecht is een prachtige afsluiter van de film, maar het is niet zo dat het de rest van de film volledig overschaduwt. Het echte einde van de film is bijzonder sterk met een duidelijke link naar de toekomst. De laatste scène doet erg denken aan de afsluiter van Episode V.

Als je de andere Star Wars films nog niet gezien hebt is het ten sterkste aangeraden om weg te blijven van Episode II. Je zal ervan genieten, maar je zal er bijna niets van snappen omdat de personages onbekend zijn, net als de intriges en de verwijzingen naar wat komen gaat of al gepasseerd is. Episode II is een echt sleutelstuk in de eerste trilogie vermits er heel wat cruciale dingen veranderen in het leven van Anakin en het Star Wars universum. Op het einde van de film zitten we immers met een aantal belangrijke onopgeloste vragen die misschien in zullen duidelijk worden Episode III. Is er dan helemaal niets negatief aan de film? Een paar dingen die alleen fans zullen opmerken. Ten eerste zijn er weer een bijzonder groot aantal scènes geknipt (o.a de familie van Padmé op Naboo) die de vaart een beetje uit de film hadden kunnen halen, want wees er van overtuigd, het is een echte film van Lucas! Maar iemand die het script of de boeken niet heeft gelezen merkt hier niets van op, uiteraard. Ten tweede vonden wij het jammer dat er tijdens de scènes (erg laat opgenomen als pick-up shots in Londen) gebruik werd gemaakt van de soundtrack van Episode I. Als fan hoor je zo de stemmen uit Episode I op de achtergrond weerklinken, want de muziek is identiek. Tenslotte zijn enkele rollen bijzonder klein uitgedraaid deels omwille van de geknipte scènes.

Besluit: Geniet van Episode II, maar vergelijk de film niet te veel met Episode V. Moulin Rouge moet je ook niet vergelijken met West Side Story. Het zijn twee allebei goede films, maar daterend uit een ander decennium met andere criteria. Na Episode II wordt het ook ietwat duidelijker wat Anakin tenslotte zal drijven om naar de Dark Side te gaan. Wanneer Jedi iets verbieden weten ze blijkbaar ook waarom...