Het was weer tijd om eens een uitstapje te doen. Gingen we 2 jaar geleden naar Hollywood, "op goed geluk" voor de oscaruitreiking, was het nu de beurt aan het filmfestival van Cannes. Vorig jaar had ik het reilen en zeilen in Cannes al mogen ervaren en was het "sterrengehalte" me levendig bijgebleven, nog steeds trouwens (werd vorig jaar Patricia Arquette op mijn netvlies gebrand, kon ik nu Sandra Bullock, helaas in een lelijk kleed, aanschouwen), in die mate dat we 'nu al' even durven denken aan volgend jaar... Maar dat zijn zorgen voor morgen (volgend jaar zal namelijk nog meer voorbereiding vergen).
"Filminfo", een radioprogramma op de Leuvense Contactzender (voor Vlaams Brabant ondertussen), werd al jaar en dag "gemaakt" door Johan en door mezelf, dus leek het ons de logica zelve dat wij tweeen zelf ook in Cannes 'ons ding' zouden gaan doen. Belofte maakte schuld en er zou een dagelijks Cannes-verslag op de website (filminfo.be) verschijnen onder de titel "Filminfo goes Cannes". En zo geschiedde. Feit is wel dat het dagboek te lang werd om hier helemaal te publiceren, dus geven we jullie graag enkele flitsen mee.
Zaterdag 18 mei 2002
Anderhalf uur nadat we het
Virginvliegtuig betraden in Zaventem,
ge-Temptation Island door Tinnes
aanwezigheid, landden we op de
luchthaven van Nice, net voorbij de
baai van Monaco en na een bochtje rond
de Mont Blanc, met verfrissende
zeedruppels, een koel briesje en een
zalige temperatuur van 20 graden; op
zich al een film-decor waard. Aan de
uitgang rechts, brugje over en dan
recht voor u... Yeah right, thanks a
lot m'am! Half Nice dienden we af te
lopen (met propvolle koffers vanwege al
dat persmateriaal) om uiteindelijk vlak
over de Holiday Inn onze huurwagen bij
Easy Car op te pikken (no wonder
they're best buy!). Soit, een Mercedes
A-klasse is het geworden (Hugo's
favorite, so they say) en op een
constant bedampte voorruit na (are we
really so hot?) valt ie best te pruimen
qua wegligging. Nu nog even door de
bochten scheuren - lees een uurtje in
de file aanschuiven, even verkeerd
rijden (kan ik eraan doen dat die kaart
niet op schaal is?) en nog eens
aanschuiven om uiteindelijk ons
driesterrenhotel te betreden: zicht op
zee, twee zwembaden (and almost room
for a pony), beter kan het niet!? Nu
nog enkel de telefoon van de muur
trekken om online te gaan, en dan... op
naar de Croisette...
Alsof er al niet genoeg tegenzat en we niet laat genoeg waren: parking zoeken bleek een ongelooflijk zware uitdaging en een lange dijkwandeling was de enige juiste maar ook zeer gezonde oplossing; Joladijodium. In Frankrijk wordt laat gegeten en hebben ze alle tijd, zo ook in Cafe Roma, waar ook Peter Van Asbroeck zijn beurt moest afwachten. Ondertussen hadden de Belgjes als het ware de trotse wereldkampioen Frankrijk geklopt in eigen huis. Natuurlijk werd daar met geen woord over gerept, een ongelukske he, film is wat telt hier mijnheer. De blauwe (Un Certain Regard) en de rode loper werden platgelopen dat het niet meer te volgen was, we konden nog net Michael Winterbottom in de massa onderscheiden, die zijn '24 hour party people' kwam voorstellen. Een zwart-wit voorstelling op het strand, een bescheiden lasershow en enkele strandparties (only invitations) passerend, kwamen we via de Majestic en de Martinez (die zij-ingang intrigeert ons) op het terras van de prestigieuze Carlton (I love that hotel!) terecht. 'Signs' van Michael my favorite Shamalan en ook 'Minority Report' mét Tom Cruise en ván Steven Spielberg komen eraan (werden hier duidelijk gepromoot) en... de Bondwagen uit 'Die Another Day' stond daar in al zijn glorie te blinken. Was het de lange gejaagde dag, de gezonde zeelucht of het glaasje witte wijn dat uiteindelijk de doorslag gaf; feit was dat we heel blij waren na een nachtelijke dijkwandeling de auto terug te zien, en ons bed!
Morgen het programma eens bekijken: de films in competitie, Un Certain Regard, Cinéfondation en de kortfilms. Waar ligt precies het Grand Theatre Lumiere of het Theatre Claude Debussy, waar vind je de juiste ingang van het Palais du Festival en hoe komt verdorie jan en alleman aan die blauwe Cannes-pasjes?
Zondag 19 mei 2002
Tegen de middag op pad, met het A-tje,
ja Johan mocht rijden, kwestie van de
auto ook eens door iemand anders te
laten testen en Hugo toe te laten wat
"moving" pictures te schieten.
Parkeerprobleem? Enough is enough! Een
betaalparking in dan maar. We hadden
betere dingen te doen: eten
bijvoorbeeld; ontbijt en lunch samen,
dus weer zeeeer veel geduld opbrengen,
want de horeca in Cannes slaat zowat
tilt. Een uur of twee later mochten we
dus toch gaan Croisetteren en deze keer
was het meer dan bingo! Mocht er aan de
Carlton of de Hilton al heel wat
beweging zijn, dan was de Martinez
hierbij vergeleken peanuts. Een
woelende massa om ook maar een glimp op
te vangen van... tja, daar heb je
altijd weer het raden naar. Maar geduld
wordt beloond (so they say), en mits
het nodige druk- en trekwerk de
telelens toch kunnen bovenhalen voor
Michel Piccoli, Mr. President David
Lynch, en zelfs... Catherine Deneuve.
Dan maar snel weer naar de overkant van
de Croisette, want daar werd naar
hartelust geposeerd door Look-a-likes,
soit, ze even digitaal vastleggen kan
nooit kwaad. In de stand van "Quinzaine
des Réalisateurs" waren er nog tickets
te verkrijgen voor 's anderdaags, maar
zaten we daar al niet met een
persconferentie van Martin Scorsese?
Enfin, we zouden het minstens
proberen... We misten, in het kader van
"Un Certain Regard" "Ten Minutes Older"
van Spike Lee en Wim Wenders maar
mochten in ruil wel op de foto met de
medewerksters... met de micro in de
hand is er veel mogelijk. "Dol-fijn"
was dat!
Oh ja, terug bij het hotel gekomen beseften we dat we nog uitnodigingen hadden liggen voor de Hilton. Niet zo maar uitnodigingen, maar V.I.P.-room uitnodigingen aangeboden door "Casting"... "Punch-Drunk Love" om 19.30h en "Demonlover" (Wablief?) om 22.30h waren niet aan ons besteed, sorry Paul Thomas Andersen en Olivier Assayas, maar geef ons volgende keer een ticket en we zullen komen. Nu werd het een lach- en vreetfestijn in Café ROMA, op de hoek, niet ver van het Casino, dat later, veel later, nog een belangrijke rol zou spelen... We wilden in schoonheid starten met... champagne en vermits 'willen' niet genoeg is, deden we dat ook... Neen Johan een fles is onbetaalbaar, ook al voelden we ons alsof we ze verdienden, maar elk een glaasje op het terras van de Carlton dat moet kunnen... voor 15 EUR het stuk mag je wel van elke slok genieten natuurlijk. Dan was het party-time... met de uitnodigingen op zak door de bende bodyguards. Ik herinnerde me nog van vorig jaar dat het ook zonder kon lukken en jawel: ze recht in de ogen kijken als je zelf een kostuum aanhebt werkt echt (Euh soms toch). Binnen stelde zich echter een ander probleempje... de bevallige juffrouw achter den toog haar machientje werkte niet, dus konden wij de felbegeerde creditkaart niet gebruiken... en met 35 EUR op zak kwamen we niet toe voor 2 whisky-cola's... en we waren nu eens op tijd en onze ogen deden al pijn... "Groeien ze hier, komen ze uit boemkolen of is dit zinsbegoocheling ?" "Zolang die lieftallige 'ingehuurde'(?) Hawaii-dames' maar niks willen drinken, want dan hebben we een kanjer van een probleem" Er zat dus niks anders op: de tegenslagen van de eerste dag (het zit'm soms in de details) kwamen ons terug voor de geest en... we hadden het nog niet "gehad" toen... De eerste Bancontact (Maestro) was leeg, de 2e werkte niet en toen bij de 3e ook onze Visa-kaarten foutmeldingen gaven, terwijl de Fransen voor en na ons lustig geld uit de muur haalden, wisten we het wel : "dank u Belgie, om op zondagnacht het systeem plat te leggen"... dat ons dat net DAN moest overkomen... En toen was er dat lumineuze idee om naar het casino te gaan (Had Hugo in september al niet een week rondgehangen in een gelijkaardige omgeving?) en, vermits de automaat daar ook niet werkte, aan de cashier jetons te vragen... in ware Las Vegas stijl een paar automaten te testen en de boel dan terug in te wisselen (neen, geen djing, djing die nacht)... na een uur stappen (letterlijk dan), stormden we de inmiddels goed volgelopen VIP-room binnen. Als bij toeval kwamen we helemaal achteraan terecht waar inmiddels een 2e bar was geopend... Hilarisch toch als je dan ziet dat de vamp voor ons haar credit card bovenhaalt en ze daar WEL door de gleuf kan halen... Om je whisky-cola direct naar binnen te kappen... Schitterende party, dat wel, lekker zweterig op de dansvloer en goede muziek (enfin, smaken verschillen, maar dit waren echte platen met een begin en een einde...) "Can't you see, life's easy"... Euheum... Om 4 u 's morgens buiten op het terras van café Roma (ligt nu eenmaal op onze terugweg) een Frans (wat anders?) brood met kaas eten en met de wagen langs de kust naar ons vertrekje... tenminste tot in de parking toch, want eenmaal in de lift gebeurde het... "Wat kon er nog misgaan om 5 uur 's morgens?" Juist, de lift blokkeerde! Na wat getokkel op de knoppen schoof hij toch een verdieping op en opende sesam zich, dus verkozen wij het zekere voor het onzekere. En daarna? Een zwart gat, zonder sterren (aan de hemel).
Maandag 20 mei 2002
Uitslapen tot na de middag; na een
avondje V.I.P.-en meer dan welkom, en
met het oog op wat nog komen moest
zelfs meer dan aan te raden. Vlug de
douche onder en dan richting Croisette,
want vandaag zou DE dag moeten worden
waarin alles mogelijk zou zijn. Ook nu
weer een stralende zon en na de
gebruikelijke ontbijtsla met de
telelens in de ene hand, en de camera
(d'or?) in de andere op jacht naar het
grote wild. Eerste punt op de agenda:
binnengeraken in het Palais du
Festival. Onmogelijk wordt hier
gefluisterd, maar toch waagden we het
erop, en -toegegeven- bijna was het ons
gelukt, ware het niet dat de
toewijzingen voor persaccreditaties
worden afgesloten einde maart (end of
discussion). If you're part of a Film
Distribution Company however, we could
give you a temporary badge... Thank
you very much, Miss! Moest je juist
tegen ons zeggen: We'll be Back! We
misten dus de 20 minuten van "Gangs of
New York", gevolgd door een photocall
en persconferentie... Op de radio
hoorden we dan Martin Scorsese
verklaren dat het idee voor deze film
al zeer lang in zijn hoofd zat... Goed
jong!, ik heb ook nog een pak ideeen in
mijn hoofd... De Croisette dan maar
terug op voor de gebruikelijke
sfeerbeelden. Of wat dacht je van een
exclusieve fotosessie met alle Missen
van het moment; en met een perspas en
een telelens kreeg Johan zelfs de
eerste rij aangeboden! Mmm, Miss San
Marino... (you'll see!). Tussendoor
nog wat terassen; dat van de Hilton
voor de verandering, en dan terug snel
naar de overkant voor een fotosessie
met Marlene. Kortom, het begint ons
almaar duidelijker te worden: hoe
belangrijker je jezelf voordoet, hoe
meer je in de sfeer opgaat en hoe
groter het aanzien. Tijd dan maar voor
de volgende stap: Radio Contact. Met de
micro in de aanslag terras op terras
af, hotel in hotel uit, en als de
mensen je aankijken dan vraag je
gewoon: Heb je mijn dolfijntje al
gezien? 's Avonds snel nog een pasta en
een tiramisu... zagen we tussen de
palmbomen door toch geen geweldige
vuurbal zeker... Dacht dat het een
attractie was, tot we rubber roken...
en de brandweer eraan kwam: was er
toch niet even een mercedes 500 aan 't
uitbranden, en dat tegenover het casino
temidden van de mensenmassa. Maar gene
paniek, het dessert was vlug op en Hugo
was aan 't filmen voor het spel deftig
geblust was... en de politie gedroeg
zich zoals zij dat de hele week zou
doen : rustig behulpzaam en hoffelijk!
En dan... party time again! Want we
zouden alles op alles zetten om
vanavond toch eens op een Beach Party
binnen te geraken. Maar tevergeefs, hoe
vaak we ook probeerden, alle
charme-offesieven ten spijt: No
Invitation equals No Entry. Goed, suit
yourself, we werden er niet meer of
niet minder rauwig om. Het weer bleef
schitterend, en met een kostuum om ons
lijf zagen we er ook al belangrijk uit.
Even binnenwandelen in de Hilton, de
Carlton en zelfs de Martinez. Wie dacht
dat we dit superbeveiligd hotel niet
zouden binnengeraken, think again! De
sterrenjacht bracht ons uiteindelijk in
de V.I.P.-room, waarna we bij het
dauwen van de volgende ochtend de weg
naar ons hotel terugzochten. En dat je
van de ene verrassing in de andere kan
vallen: in mijn geval viel ze
letterlijk voor mijn voeten. Een mens
kan beter op tijd zijn anti-slip
gebruiken! Een pizza om 4 uur 's
morgens : "La Fregate" is 24 uur open
en we moesten daar toch voorbij dus...
ideaal voor de afsluitende gesprekken
over een schitterend Cannes- weekend.
We hadden blijkbaar alle tijd en om
half zes, bij het ochtendkrieken deden
we dan toch onze ogen dicht.
Dinsdag 21 mei 2002
Deze dag was een scharniermoment in het
Cannes-verhaal: Johan werd, na een
fantastisch lang weekend, vervangen
door een vrouwelijke collega, waardoor
ik zelf met een vrouwelijke 'ster' kon
paraderen in Cannes: meteen een ander
oogpunt en benadering van de
Cannes-"would-be" star ervaring als
'koppel'. (...) When the night comes
and the stars are present... trokken we
naar Café ROMA voor een diner zonder
tiramisu dit keer (Stel je voor dat er
weer iets in vuur en vlam geraakt, een
mercedes bvb...). De garcons hadden
binnenpretjes, ahjaaa, ik had Johan (We
waren daar al 2 keer gepasseerd)
ingeruild voor 'a woman in black',
moest even aan U2 denken "Where the
stars have no name, ..." (Ja ik weet
dat ZIJ over straten zingen.) Op de
Croisette werden we voortdurend
aangeklampt door fotografen... 3
verschillende zaken hebben samen voor
wel 25 foto's gezorgd ... Ik liep al
snel met 3*2 kaartjes op zak om ze gaan
te bekijken... Mmmm zo voelt dat 'ster
zijn' dus aan... We moesten zelfs
'schuin' naar de camera kijken, Mama
mia Just be yourself, be the star of
the evening but never forget, it's one
big show! Enne die foto's krijg je ni
voor niks he...
Dan was het weer tijd om zelf de digitale videocamera te hanteren en het zou de moeite zijn die avond: Tijdens Sweet Sixteen (19.30u) van Ken Loach waren we zelf nog ster aan het spelen, om kwart voor tien stonden we echter op post, want om half elf zou "SPIDER" van David Cronenberg geprojecteerd worden op het witte doek en daar kwamen heel wat bekenden op af! De hersenspinsels van David Cronenberg maken van de roman van McGrath een 'persoonlijk', 'aardse', 'freudiaanse' tragedie. Het ergste wat een mens kan overkomen is niet dat hij zijn verstand verliest, maar dat hij het plots terugvindt, dat is de gedachte waarmee de Canadese regiseur de roman bewerkte.
En dan was het prijs: ze kwam als het ware aangewandeld, ik wilde 'Imaan' zeggen, maar het was uiteraard de langbenige Naomi. Miss Campbel naderde met grote stappen richting Red carpet, en ik maar inzoomen. Jean Pierre Jeunet maakte ook zijn opwachting en Elodie, een schuchter meisje dat zo slim was enkele knappe vriendinnen mee te brengen en zich daaraan vast te klampen. Een truc om te onthouden. En dan waren er uiteraard ook de filmgelinkte sterren: David Cronenberg en o.a. Mr. soundtrack: Howard Shore.
Ik voelde me na al dat sterrengefonkel verplicht om mijn nieuwe Cannes-partner ook de VIP-room onder de Hilton eens te laten zien en dat bleek een schot in de roos. Een horde schrikwekkende bodyguards herkenden me gelukkiglijk nog (Wie zou zo ne kop vergeten, of was het dat kostuum) en we mochten ook nu de roltrappen af, zei het na enkele norsere blikken dan de vorige dagen. Later zou blijken dat er nogal belangrijk volk verwacht werd... Kostte een whisky-cola al 20 EUR, dacht ik het nu met mijn slaapkop effe diplomatisch op te lossen en een watertje te vragen: Evian, is Frans dus toch ni te duur zeker: non monsieur 15 EUR s.v.p. De VIP-room is gebouwd in de stijl van Studio 54 en heeft dus duidelijk ook de prijzen mee van het dure New York. Geanimeerde muziek, gekoelde ruimtes, met gereserveerde tafeltjes als je dat wil (en wat drinkt) en warme spots op de dansvloer. Ook het live-entertainment van de man op de trommeltjes en vooral van de saxofonist, dat perfect de platen aanvulde, kon tellen. Geslaagd, dat wel, maar je gaat er best niet dronken buitenkomen, want het slijk der aarde is hier wel heel vloeibaar... Zaten we daar, euh, stonden we daar, 2 ongelooflijk vermoeide mensen, die plots wakker schoten, toen de dansende zee als het ware openging en een horde belangrijke mensen erdoor geleid werd naar een extra geopende 'corner'. En wie huppelde er even later nog doorheen, jawel ons Naomi... Uit vrees voor het verliezen van het eerder opgenomen werk op het cassetje, liet ik de camera maar in zijn opbergzak, maar het heeft niet veel gescheeld of ook daarvan hadden we beelden geschoten...
Woensdag 22 mei 2002
Wat doet een mens na zo'n vermoeiende
dag? Slapen tot na 12u en een broodje
oppikken in een plaatselijke bar om
vervolgens een tweetal uurtjes te
bekomen aan het zwembad en wat
Cannes-literatuur door te nemen...
Tijdschriften en filmprogramma's
genoeg, maar wanneer doe je dat
allemaal, als je ook nog een beetje
vakantie wil? Het live-gesprekje met
Radio Contact hebben we dan ook
wijselijk ingekort en de collega's in
het Leuvense waren zo vriendelijk om de
Cannes-prijsvraag zelf te stellen: hoe
heet de Cannes-opener van Woody Allen?
5 Filmtickets voor een film naar keuze
stonden op het spel en gingen weer vlot
de deur uit. En voor de
Cannes-avonturen? De website jongens en
meisjes, die had al een update gekregen
tot en met maandag, dus 't is niet dat
we jullie in de steek lieten...
Tegen de avond riep de Croisette ons weer... en dan konden we niet anders dan onze beste kleren aantrekken en zelf ook een beetje de show gaan stelen zeker... Nog eens langs de Beachparties lopen en doen alsof je van niks weet; binnenlopen dus, maar het mocht niet zijn, ook met mijn bevallige nieuwe collega voorop lukte het niet... 'you need an invitation' Excuse me? You must be kidding? "Not!" dus... Was alweer het proberen waard en lekker spannend ook. Of hoe een mens "leert" 'acteren' als het voor het goede (ja toch?) doel is. We pikten een toffe lasershow mee op een van de pieren: pianospelende handen werden geprojecteerd op rook, die richting zee verdween... Rook? Ja, maar onze dromen gingen niet mee in rook op, integendeel we croisetteerden verder en dineerden in 'Le Festival' (op hun luciferdoosjes staan ze 'naast' de Carlton), met een Crème Brulée uitvoering die ik niet snel zal vergeten. Daarna op het terras nog een koffietje en dan de VIP-room, waar het weer ontzettend druk was, (wat een bakken stonden daar weer zeg), gepasseerd. Nog even croisetteren en op (would-be)sterrenjacht, maar dan was het genoeg geweest... een mens kan toch niet altijd gaan party-en.
Vrijdag 24 mei 2002
Een stralende dag jawel! En het moest
ook een heel speciale filmdag worden,
waarop Hugo zich al enkel etmalen was
aan 't focussen. Het filmgehalte was
wat lager geweest de laatste dagen,
maar dit zou alles moeten goedmaken...
Met om 21.00u "The Pianist" van
Polanski op het programma en om half
een het erotisch getinte "Irréversible"
van Gaspar Noé, zou het lekker druk
worden rond en op de rode loper, MAAR
er was eerst om 18.00u nog de nieuwe
film van Barbet Schroeder: "Murder by
Numbers" met Sandra Bullock in de
hoofdrol en deze mooie spontane
vriendelijke meid, die hij in Gent als
bij toeval al was misgelopen (Op 't
laatste moment was het schema van Miss.
Bullock door elkaar gehaald en daagde
ze enkele dagen vroeger op in Gent op
het filmfestival, terwijl een
ontgoochelde jongen kaarten had voor
enkele dagen later...), zou nu haar
nieuwste film komen promoten en
jawel... ze zou opdagen... Na een
middagje zwembad, zonnen en eten, trok
ik er rond half vier op uit om
uiteindelijk na enkele fotowinkels (ja
er was een en ander op papier
vastgelegd met een schone deerne als
lokmiddel de avonden daarvoor), een
internetstand een ijsje en wat
vochtvoorraad op post te staan een uur
voor de film begon... Achteraf bekeken
was dat al iets te laat om de beste
plaatsen te pakken want wat bleek?
Sandra liet de 100 fotografen voor wat
ze waren en stapte op het publiek af.
Ze gaf daarna vlot interviewtjes (bleef
dus in de buurt staan) aan gereputeerde
zenders. Tja, met mijn 300mm lens en
mijn videocamera in beide handen heb ik
de micro maar gelaten waar die stak. Je
zal er op zo'n moment maar alleen
staan, enfin, dat het vrouwelijk
gezelschap achterbleef, vond ik dit
keer niet erg... Alsof mijn dolfijntje
haar zou gelokt hebben (Sandra dan).
Foto's, videobeelden... ondergetekende
liet zich helemaal gaan... Het was heet
maar op zo'n momenten krijg je
rillingen van blijdschap. Net geen
zonneslag en waarschijnlijk wel mooie
beelden... Als een roofdier hadden we
er ons op gegooid!
Terug naar de standplaats dan om de schaarse kledij in te ruilen voor een classy-kostuum, want de avond zou vallen en de belangrijke mensen moesten zich laten zien. En waarom het niet eens in stijl afronden : op naar de Carlton om daar te dineren op het windloze zalig zwoele terras, tussen de sterren, of... "would-be sterren", of onherkenbare sterren, maakte niet uit, it's one big show so let's play... En we werden nog gesponsord ook die avond, dus een flesje wijn kon er ook wel bij... Ondertussen had Polanski de eer en het genoegen om Cannes te tonen dat hij met 'The Pianist' na 40 jaar terugkeert naar zijn roots in Polen en hij zijn verleden in het ghetto van Krakau recht in de ogen kijkt. Voor de man die van overleven een kunst maakte en in 1991 als voorzitter van de jury nog 3 prijzen weggaf (onder meer de gouden palm) aan Barton Fink van Joel en Ethan Coen, is zijn nieuwste prent niet alleen om emotionele redenen zo'n belangrijke film: na de commerciele tegenvaller 'The Ninthe Gate' is het voor de regisseur erop of eronder.
Daarna nog wat kuieren langs het strandgedeelte van de Croisette met 'Some like it hot' op groot zwart-wit scherm en de kleurrijke Stitch Disney party, om weer maar iets te noemen. Het was mooi geweest en op het terras van de Carlton zat een Sandra Bullock look-a-like zoals ik ze nog nooit gezien had! Het heeft ons een kwartier gekost om uit te maken of ze het nu was of niet. Conclusie: "Ze lijkt iets te oud, de entourage houdt geen steek en ze zou nooit gaan zitten zodat ze vanop straat zichtbaar is". Enne... ze zag er bijlange niet gelukkig uit. Of is dat allemaal maar schijn, acting ? en is 'the real life' niet echt zo 'shiney' voor wat me altijd een toffe actrice leek. We zullen het fijne er misschien nooit van weten. Feit is dat wij ons opperbest amuseerden en dat toch wel in niet geringe mate dankzij die filmtoestanden. Als dat geen rake bedenking is... Dank u Cannes, dank u filmmakers, I love this hobby!
Zaterdag 25 mei 2002
Aan alles komt een eind, ook aan een
fantastische maar zeer vermoeiende week
Cannes. Appartementje opruimen, boel
inpakken, auto binnenleveren (jaja,
ergens weggestopt onder een hotel
zitten die Mercedes-A-tjes van
easycar.com. Om te vliegen werd het een
Virgin, want wie weet waar moesten we
anders de Easyjets van dot.com gaan
zoeken? De entoerage werd hoe langer
hoe Vlaamser in de namiddag, maar
eerst, we konden het niet laten, zijn
we gaan eten in de Farfalla, een
resto-Bar tegenover den blauwe loper
van "Un Certain Regard",het casino en
Jimmy'z Bar. De smart-cabrios deden
zich opmerken terwijl de eerste
filmvertoning in het Grand Theatre
Lumiere al bezig was van 11.45u:
Chewaseon, van Kwon-Taek Im. Euheum,
diezelfde film zou daar om 22.00u ook
op het programma staan, nadat
L'Adversaire van Nicole Garcia twee
keer zou draaien, allebei de films in
competitie, maar dat zou onze zorg niet
zijn, want het natte Belgie riep. En
dat bleek zaterdagavond nogal zonnig te
zijn in het Leuvense!
Zondag 26 mei 2002
De laatste Cannes-dag zou niet
onopgemerkt voorbij gaan, al was het
dan vanop afstand. De afsluiter van het
filmfestival "And now ladies and
gentlemen" van Claude Lelouch mocht
buiten competitie toch op 3 volle zalen
rekenen: om 20.30u in het Theatre
Claude Debussy en in het Grand Theatre
Lumiere en om 23.30u nog eens in het
Grand Theatre Lumiere en dan was er
uiteraard ook de prijsuitreiking: Wie
zou de Gouden Palm winnen en tot beste
actrice en acteur worden uitgeroepen,
om nog maar van de rest te zwijgen...
We hebben er onze recuperatiezondag
niet voor gelaten, maar toen "The
Pianist" als palmwinnaar uit de bus
kwam, wisten we dat Polanski er terug
stond, na zijn veel bewogen leven in de
States en in Europa. Het was dus toch
niet "Spider" geworden, de prent van de
'rare' regisseur, die getipt werd omdat
er een andere 'rare' regisseur
voorzitter van de jury was (David
Lynch). Toen als beste acteur een Belg
uit de bus kwam, hadden we zoiets
van... "Zie je wel, zelfs een klein
Belgenlandje kan (alweer) scoren en we
hebben het Songfestival niet nodig
daarvoor, geef ons maar het
Filmfestival van Cannes", het 55ste en,
volgens de kenners een artistiek
hoogstaand geval dit jaar. The show
must go on en daar hebben alvast een
paar Belgjes hun bescheiden steentje
toe bijgedragen!
En of ik nu maar al te goed begrijp wat ik heb gelezen op een Leuvens terras enkele dagen voor mijn vertrek: "Er is namelijk maar 1 ding erger dan naar Cannes gaan, en dat is niet gaan."