UNFAITHFUL

Verwacht geen gekke uitspattingen van Adrian Lyne. Camerawerk, regie, muziekkeuze, zelfs scenario zijn bij hem maatwerk. Sfeervol en knap, tikje afgelikt: je weet wat je aan de man hebt. Enkel begin jaren negentig waagde Lyne zich met het donkere Jacob's Ladder in Dante's inferno. Wat ons betreft dan ook nog altijd zijn beste film tot nu toe. Unfaithful is even weinig origineel als verrassend en heeft in se niets méér te bieden dan de wekelijkse laatavondfilm op de commerciële zenders. Minus reclame, wat dan ook het enige voordeel is. De prent is overigens een remake van La Femme Infidele van Claude Chabrol uit 1969.

We maken kennis met een koppeltje dat alles heeft om gelukkig te zijn: woning in de voorstad, kind, hond, grote tuin. Toch zou het huwelijk van Edward (Richard Gere) en Constance (Diane Lane) een frisse wind kunnen gebruiken. Uitgerekend op een stormachtige dag botst Constance letterlijk tegen de jonge Fransman Paul Martel (Olivier Martinez), een handelaar in zeldzame boeken. Diane houdt aan de botsing niet alleen een geschaafde knie over, maar de bliksem slaat bij haar in. Paul - ongeschoren, Frans accent, wilde lokken - blijkt in alles het tegendeel van Edward, de doodbrave maar saaie kantoorpiet en huisvader. Een slippertje? Ach, niemand hoeft het te weten. Maar Edward krijgt natuurlijk lucht van het overspel. Hij schakelt een detective in en op dat moment geraken de gebeurtenissen in een stroomversnelling.

Adrian Lyne weet wel hoe hij op een mierzoete manier erotiek over het doek moet kladden, maar vreemd genoeg gaat het in deze Unfaithful helemaal mis. De passie laait nooit hoog op en bovendien werkt het spelletje met de dubbele moraal al gauw op de zenuwen. Je gaat godbetert nog medelijden krijgen met het Richard Gere-personage, zeker als hij als een geslagen hond rondloopt in de verschrikkelijk lelijke trui die hij van zijn overspelige vrouw heeft gekregen. Halfweg de film maakt de passie plaats voor schuld en boete, want deze Unfaithful heet een verhaal met een moraal te zijn. De ultieme beelden zijn dan ook bevreemdend en onbevredigend.